Iðunn - 01.01.1885, Qupperneq 48

42
Edgar Poe:
mælti jeg. »Lögreglumenn hjer í París eru engir
viðvaningar í slíkum efnum«.
»Satt er það«, mælti lögreglustjóri; »og því var
jeg engan veginn vonlaus að þetta mundi takast.
Háttsemi sendiherrans ljetti og mikið undir með
mjer að því leyti til. Ilann er tíðum heiman að
alla nóttina. þjónar hans eru engan veginn margir.
þeir sofa langt frá herbergi húsbónda síns; þeir eru
flestir kynjaðir frá Neapel, og því hægt að gera þá öl-
vaða. Jeg hefi lykla, eins og þið vitið, sem ganga að
hverjum klefa í París. jpað hefir nú í þrjá mánuði
aldrei liðið svo nokkur nótt, að jeg hafi ekki látið
leita í höll sendiherrans meiri hluta nætur, og moira
að segja verið sjálfur með í leitinni. Hjer liggur við
allur orðstír minn og frami, og meira að segja stór-
fje í fundarlaun ; en það mega nú ekki allir vita.
Jeg hætti því ekki við leitina fyr en jeg var fyllilega
genginn úr skugga um það, að þjófurinn or mjer
kænni maður. Jeg þykist mega fullyrða, að jeg hafi
leitað í hverjum krók og kyma og hverri smugu inn-
an þeirra endimarka, er hugsanlegt er að brjefið geti
verið fólgið«.
»En er þá ekki hugsandi«, mælti jeg, »að þó að
brjefið sje f fórum sendiherrans,—og það or það vafa-
laust,—aðhann hafiþá faliðþað annarstaðaren heima
hjá sjer«.
»það er hugsanlegt, en frekara ekki, «mælti Dupin.
»Eins og nú stendur á við hirðina, og ekki sízt vegna
þessa ráðabruggs, sem menn vita að D.er viðriðinn,
mundi lionum ekki nægja að hafa brjefið einhvers-
staðar í sínum vörzlum; honum mundi vera ekki