Iðunn - 01.01.1885, Qupperneq 66

60 Edgar Poe:
ljet sem jeg væri sokkinn niður í að hjala við hús-
ráðanda.
Jég hafði augun sjer í lagi á stóru skrifborði, er
hann sat við, og sem var alþakið ýmsum brjefum og
skjölum, allt í ruglingi; þar lágu líka eitt eða tvö
hljóðfæri, og fáeinar bækur. Jeg leit þar eptir öllu
sem bezt jeg gat, en varð þar einskis var, er mjer
þætti fengvænlegt.
Jeg gægðist innan um allt herbergið, hringinn í
kring, og kom loks auga á ómerkilega brjefa-uglu
úr pappa, er hjekk 1 bláu baudi óhreinu á dálitlum
látúnskrók neðan undir arin-hyllunni. Brjefauglan
var í fjórum hólfum, og í þeim fimm eða sex
kveðjumiðar og eitt sendibrjef. Sendibrjefið var
mikið óhreint og allt bögglað. það var nærri því
rifið í sundur í miðjunni, líkast því eins og fyrst
hefði átt að rífa það og' fleygja því, af því það væri
ónýtt, en svo hætt við það. f>að var með stóru
svörtu lakki fyrir, og signetið með fangamarki sendi-
herrans, svo að vijög vel bar á, og með utaná-
skript til hans sjálfs, ritaðri með mjög smárri
kvennhendi. Var eins og því hefði verið fleygt
lauslega þarna í efsta hólfið.
Óðara en jeg kom auga á þetta brjef, þóttist jeg
vita, að það mundi vera það sem leitin var eptir
gerð. Raunar var það allt öðruvísi útlits ón það átti
að vera eptir hinni ýtarlegu lýsingu lögreglustjóra.
Hjer var lakkið stórt og svart, og signetið með ættar-
marki D. A stolna brjefinu hafði það verið lítið og
rautt, og með hertoga-kórónu S.-ættarinnar á signot-
inu. Hjér var utanáskriptin til sendiherrans sjálfa>
og mjög lítil og kvennhandar-leg; á stolna brjefinu