Eimreiðin


Eimreiðin - 01.10.1927, Page 85

Eimreiðin - 01.10.1927, Page 85
EIMREIÐIN Náttúran. (Goethe). Náltúra! Hún umlykur og umfaðmar okkur — við getum ekki komist út ,úr henni, og við getum ekki komist dýpra niður í hana. Obeðið og fyrirvaralaust tekur hún okkur í hringdans sinn og knýr okkur áfram með sér, unz við þreyt- umst og hnígum úr hendi hennar. Hún skapar endalaust nýjar myndir; það sem er, var aldrei áður, það sem var, kemur ekki aftur; alt er nýtt og þó ávalt hið sama. Við lifum mitt í henni og erum henni ókunnugir. Hún talar við okkur í sífellu, en laetur ekki uppi við okkur leyndardóm sinn. Við orkum í sífellu á hana, og höfum samt ekkert vald yfir henni. Hún virðist hafa haft allan hugann á einstaklingseðlinu, og henni verður ekkert úr einstaklingunum. Hún byggir í sífellu og eyðir í sífellu, og að vinnustöð hennar verður ekki komist. Hún lifir í eintómum börnum; en móðirin, hvar er hún? Hún er völundurinn mikli; úr einfaldasta efni vinnur hún stærstu andstæður, hinni mestu fullkomnun nær hún án þess að virðast hafa nokkuð fyrir, hinni nákvæmustu ákvörðun nær hún, ávalt hjúpuð einhverjum mjúkleika. Sérhvert verk hennar hefur sitt eðli, hvert fyrirbrigði hennar er algerlega sérstætt, og þó er alt eitt. Hún leikur sjónleik. Hvort hún sér hann sjálf, viium við ekki, og^þó leikur hún hann fyrir okkur, sem stöndum úti í horni. I henni er eilíft líf, verðandi og hreyfing, og þó miðar henni ekki áfram. Hún ummyndast að eilífu, og ekkert augna- blik er kyrstaða í henni. Stöðugleika þekkir hún ekki, og bölvun sína hefur hún lagt við kyrstöðuna. Hún er ákveðin; skref hennar eru föst, undantekningar hennar sjaldgæfar, lög hennar óbreytanleg. Hugsað hefur hún og íhugar í sífellu, en ekki eins og maður, heldur eins og náttúra. Hún geymir sér sinn ákveðna allsherjarskilning, sem enginn getur ráðið í. Mennirnir eru allir í henni, og hún í öllum. Henni ferst vingjarnlega við alla, og hún gleðst, því meira sem menn vinna af henni. Við marga leikur hún svo á huldu, að hún leikur til enda áður en þeir taka eftir því. Einnig hið ónáttúrlegasta er náttúra, einnig hinn aumasti
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112

x

Eimreiðin

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.