19. júní - 19.06.1963, Qupperneq 17

eyðileggja líka hendurnar á henni. Ég held,
mamma mín, að geymslan niðri geti orðið ágætt
herbergi handa þér, ef við málum hana“.
Allir á ganginum hafa margsinnis hrifist af um-
hyggju sonarins, og fólkið segir hvað við annað,
að sannarlega launi ekki öll börn foreldrum sín-
um svona vel.
Þá ljómar Helga og segir, að hann Nonni hafi nú
alltaf verið svo sérstakur. Og svo heldur sagan
áfram. „Börnin urðu fleiri og það má nú segja, að
þarna fylgdi blessun barni hverju. Þau fluttu í
stórt nýtt hús og ég með. Og þar var ég svo hjá
þeim, blessuðum þangað til ég bilaðist í mjöðm-
inni. Þá tók ég það í mig að fara. Akvað það sjálf
og réði því. Það held ég. Ójá. En þau hafa ekki
gleymt mér, eins og þið vitið, koma alltaf annað
veifið, sækja mig margan sunnudaginn og allar
stórhátíðar.“ Og þetta samþykkja allir, þetta
hafa þeir séð.
Þess er ekki getið, enda veit það enginn nema
Helga, að þegar hún lá í mjaðmargigtinni kom
hún litla Helga einu sinni sem oftar að rúminu
hennar og sagði döpur í bragði:
„Amma mín, ferð þú bráðum á elliheimili?“
„Því heldur þú það, barnið mitt?“ hafði hún
spurt. „Hún mamma sagði það áðan“, hafði telp-
an þá sagt. Það var ekki meira, en um kvöldið
sagði hún við hann Nonna, að nú hefði hún verið
að hugsa sitthvað í dag og ákveðið að fara á elli-
heimili. Nonni hafði orðið undrandi og þunglegur
á svipinn, hann mótmælti ofurlítið, en hálfum
mánuði seinna fylgdu þau henni hingað hjónin
og Agnes grét ofurlítið, þegar hún kvaddi. Sjálf
táraðist hún ekki. Enginn hafði séð hana gráta.
Vinnukona flutti í herbergið hennar og hjónin
komu oft í heimsókn, börnin líka.
Þetta var vel klætt fólk, glæsilegt ásýndum og
starfsfólk og vistfólk þekktu vel fólkið hennar
Helgu.
Næsti kafli þessarar sögu og jafnframt síðasti
hefst svo eitt kvöldið, er Guðrún mætir einmitt
Jóni Ketilssyni, vörpulegum manni í klæðskera-
saumuðum frakka, og sem hann gengur fram
hjá henni brosir hann, ber hönd að hattinum og
býður gott kvöld. Og Guðrún brosir líka, því að
hér brosa allir til sonar hennar Helgu.
Þetta bros var þó aðeins á vörum verkfræð-
ingsins. í raun og veru var hann hræddur. Hrædd-
ur við að segja móður sinni, að um mánaðamótin
ÉG VISSI NAUMAST AF ÞVÍ
Eg vissi naumast aj pvi, að komið vœri kvöld.
— Keppni min við dagsverkið mun að pessu völd.
Eg tóli naumast eftir pví, að sólin vœri að síga,
— i sccdjúp að siga.
Ég vissi naumast af pvi — er hár mitt orðið hvitt?
Ég hefi máski gleymt — var pað eitt sinn dökkt
og sítt?
Ég tók naumast eftir pví, er pyngra varð mér
sporið, — svo pungt. sérhvert sporið.
Hve Ijúft er, að hafgolan leikur mér um kinn.
Nú liður bráðum að pvi, að vængina ég finn
og hverfi úr augsýn þangað, er sólin sezt ei
framar; — sezt aldrei framar.
Jakobína Johnson,
Seattle, Washington.
færi hann til Kanada með fjölskylduna til að
vinna þar við virkjunarframkvæmdir.
Stundum var það hreinlega óréttlátt að vera
einbirni. Hefði hann nú átt systkini til að líta til
með þeirri gömlu þessi tvö ár, sem verkið myndi
taka. En því var ekki að heilsa.
Hálftíma seinna gengur hann aftur fram gang-
inn. Nú var brosið ósvikið og í gleði sinni kveður
hann Guðrúnu með handabandi, er þau hittast
frammi. Hann er raunar svo glaður, að hann er
nærri búinn að kyssa hana. Blessuð gamla mamma.
Enginn var eins og hún. Hún hafði brosað og
fyllst eldlegum áhuga. Auðvitað gæti hann ekki
sleppt svona tækifæri. Hann skyldi svei mér ekki
hafa áhyggjur af henni. Tvö ár eru svo sem engin
eilífð. Hann myndi skrifa og börnin líka. Það yrði
gaman að fá svona mörg bréf frá Ameríku.
En þegar Guðrún kemur inn með vatnsglasið
hennar Helgu, bregður henni í brún. Gamla kon-
an situr í hnipri á stólnum, rauðeygð og með vot-
ar kinnar. Hún Helga er þó ekki að gráta? En þá
lítur hún upp og eins konar bros, næstum gremju-
legt, breiðist yfir hrukkótt andlitið og hún segir
næstum reiðilega: „Ja, hérna, Guðrún mín. Held-
urðu ekki að ég hafi rekið stafinn minn beint
hérna ofan á líkþornið mitt“.
Ragnheiður Sveinbiörnsdóttir.
19. JÚNÍ
15