19. júní - 19.06.1963, Blaðsíða 22

Aðbúnaður aldraðs fólks
þetta ekki, þau eru svo gömul. Svo líða allmörg
ár, og við segjum: Þetta var nú annars ekki svo
vitlaust, sem pabbi og mamma sögðu. Enn líða
fáein ár, og þá segjum við við börnin okkar:
Það er eins og hún mamma og hann pabbi sögðu,
Ragnhildur svona skulum við nú hafa þetta — og þeirra for-
Helgadóttir eldrar kenndu þeim þetta sama líka. Með vax-
andi þroska skiljum við betur, hve holl voru ráð
hinna eldri.
(Útvarpserindi, flutt 26/3 síðastl.)
Með lífi sínu og starfi tekur hver maður
þátt í mótun þess umhverfis, sem verður vett-
vangur hinna, sem yngri eru. Hver kynslóð er því
með nokkrum hætti skuldbundin hinum næstu
á undan. Afstaða manna til ellinnar er ýmsu háð,
svo sem aldursskeiði mannsins sjálfs, hún er mis-
munandi í hinum ýmsu þjóðfélögum og á ólíkum
tímum sögunnar. Líklega munum við flest það
augnablik úr bernsku okkar, er við reiddumst
veröld fullorðna fólksins, og gáfum sjálfum okk-
ur svohljóðandi loforð: Þegar ég er orðin stór,
ætla ég að leyfa börnunum mínum þetta, sem
pabbi og mamma voru að banna mér, þau skilja
Ef við lítum á ellina sem óumflýjanleg, þung
örlög, er hollt að minnast þess, sem viturlega hef-
ur verið ritað um kosti elhnnar. Ég hygg, að ýms-
ir, sem eitthvað hafa átt við hina göfugu latnesku
tungu, og einhvern tíma barizt við rit Ciceros
Um ellina, hafi látið sannfærast af kenningum
þessa aldna spekings og glatt sig við tilhugsun
um rólega og ánægjuríka elli, þegar tími yrði til
að lesa ótal uppbyggilegar bækur og sinna hugð-
arefnum, sem próflestur eða brauðstrit hinna ungu
daga gaf ekki tóm til.
I ritgerðinni Um æsku og elli segir Francis
Baron, að þessi tvö aldursskeið eigi að haldast í
hendur og uppfylla hvort annað, þar sem ókostir
gerðist bóndi, þegar þú hættir sjósókn. Og nú sjá
víst bömin fyrir þér?
— Ekki vantar þau sjái fyrir mér, aumingjarnir.
Þið þekkið þau eflaust. Þau eru fyrir sunnan flest
þeirra, hún Jóna í Sogamýrinni og hann Einar á
Laugaveginum. Það hafa margir reynt að drífa
upp plássið hér frá því hann Thorstensen leið, en
allt fór það í hund og kött.
— Já, í hund og kött, já, segir Eggert. — Býr hann
ekki hér hann bróðir hans Gísla?
— Það býr í húsinu þarna á eyraroddanum ,segir
þulur og Eggert kveður okkur með virktum. Burt
gengur hinn frægi söngvari, sem ferðast hefur um
öl'l lönd Evrópu, hlotið lof og hrós og látið rödd
sína hljóma inn í allar stofur Islands, sem hefur
staðið á sviði fyrir framan 500 manns og ætlar
nú að heimsækja það í Húsinu.
Eftir sitjum við karl og Ragna hjá vel hlöðnum
grjótvegg.
20
Nú spyr ég um það, sem mér kom fyrst til hugar,
þegar ég kom í plássið héma. Hér er Muggur alinn
upp. Hér dafnaði teiknilistin á íslandi bezt.
— Manstu ekki eftir honum Guðmundi Thorsten-
son?
— Honum Thorstensen. Jú ég man eftir honum.
Af hverju spyrðu um það?
— Af því, segi ég og veit ekki hvers vegna. — Af
því að hann teiknaði svo vel.
— Ég man eftir þeim öllum frá því það bjó hér
Indæll drengur Guðmundur. Á, var það svo hann
teiknaði? Þá hlið málsins veit ég ekkert um.
Brátt kveðjum við hinn aldna þul og höldum
burt frá Mekku teiknilistarinnar á íslandi, þar
sem enn búa snillingar til allrar hleðslu, menn
sem slíta sér út á sjósókn og eiga enn næga krafta
til þess að byrja búskap, þegar þeir treysta sér
ekki til' að halda hinu áfram .
Drífa Viðar.
19. JÚNÍ