Útvarpstíðindi - 16.03.1942, Side 29

um eitthvað sérstaklega hugnæmt sé að ræ8a, og
verða þá af dagskrártilkynningu morgundagsins.
Væri það strax bót, ef hún væri lesin með seinni
fréttum. — Um útvarpsflutninginn í vetur er
það að segja, að mér finnst að mörgum aðallið-
um hans hafi stórlega hnignað, og það frá síð-
asta ári. Þó engu eins og kvöldvökunum og
raunar líka þættinum um daginn og veginn, sem
virðist vera allmjög að breytast í lakara horf.
Einna beztur sem slíkur virtist mér þáttur Vil-
hjálms S. Vilhjálmssonar blaðamanns, en al-
aumastur allra þáttur Sveinbjörns Högnasonar
í vetur.
Einnig sakna ég mjög séra Sigurðar Einarsson-
ar og erinda hans frá útlöndum. Þykir bæði mér
og fleirum æði einkennilegt, hve snöggt og ger-
samlega hann hvarf úr útvarpinu.
Guðjón Jónsson, Tunguhálsi, Skagafirði.
Framburður útlendra orða. I röddum hlust-
enda hefur alloft verið drepið á réttmæti þess,
að samræma framburð erlendra orða, sem fyrir
koma í fréttum, t. d. beygja þau eftir íslenzkum
beygingarreglum, eftir því sem við verður kom-
ið. Nú hefur útvarpið tilkynnt, að það taki upp
þessar breytingar og beygi Java — Jövu,
Moskva — Moskvu, Malta — Möltu o. s. frv.
,,Um daginn og veginn<‘ mun hafa verið sá
af dagskrárliðum útvarpsins, sem starfsmenn
þess og hinir almennu hlustendur höfðu nán-
asta samvinnu um. í gegnum þessa þætti voru
sterkust persónuleg tengsl milli hlustendanna og
útvarpsins. Að svo hefur verið sýna hin fjöl-
*nörgu bréf og fyrirspurnir, sem lesin hafa verið
opp eða rædd í þessum þáttum.
Það var fjöldamargt, sem hlystendur langaði
til að ræða um við útvarpið. E. t. v. voru það
1 deilumál, sem þurfti að fá útkljáð af æðra dómi,
en hægt er að ná til í fljótu bragði og því lögð í
gerð hjá útvarpinu. Stundum voru það heilabrot
nni eitt eða annað, gróður jarðar, veðrið, lífið
°g tilveruna. Islenzkir alþýðumenn eru flestir
það, sem í daglegu máli er kallað ,,hugsándi
nienn“. Eg minnist þess að hafa heyrt einhvern-
t»nia, þegar talað var um ,,daginn og veginn“ í
ntvarpinu, spurningar bónda nokkurs í sveit og
þeilabrot hans um uppruna lífs og tilveru. Voru
athugasemdir þessar svo eftirtektarverðar og í-
þugular, að menn hlutu að staldra við til að
þlusta eftir þeim. Mönnum, sem sumarlangan
^ag standa einir við orfið, getur margt hvarflað
í hug, þótt ekki hafi þeir tíma né tækifæri til
að bókfesta hugsanir sínar. Oft munu þær
engu ómerkari en þeirra, sem hærra glymur í
í útvarpinu. Ætti því að vera hinn mesti fengur
í að fá einhverja mola, þótt ekki væru nema
skynsamlegar spurningar frá slíkum mönnum,
og okkur hlustendum gleðiefni að fá að spreyta
okkur á sömu gátum, og fá að heyra álit þeirra
manna, sem útvarpið lætur stíga í stólinn í það
og það skiptið.
Þá mætti í útvarpinu hefja umræður um ein-
hver óljós eða umdeild atriði í sögu landsins,
ræða um náttúru þess eða u. 1., finna upp á
ýmsu nýju, sem varpað gæti skýrara ljósi yfir
efnið.
Ekki yrði því heldur illa tekið, ef lesnar væru
upp kaflar úr athyglisverðum ritgerðum úr blöð-
um og tímaritum, enda fjölluðu þær um ópóli-
tísk efni, er ætla mætti að megin þorri lands-
manna hefði áhuga á. Eins mætti vekja athygli á
því, sem sérstaklega vel væri ritað í blöðin (sem
því miður kemur of sjaldan fyrir að sé). Allt
slíkt flytti útvarpið fljótar en póstarnir út um
landið og það næði til fleiri eyrna. Vissulega
væri óhentugt fyrir blöðin, að slíkt væri gert að
staðaldri, en örsjaldan væri það ekki nema aug-
lýsing fyrir þau. Auðvitað mætti ekki vera um
ítarlega útdrætti að ræða.
Stundum heyrast menn bölsótast yfir því, að
þessir þættir séu ekki nógu skipulega samdir og
allir í molum. Slíkt er firra ein. Hér eiga ekki
að vera skipuleg erindi, heldur skraf og rabb á
víð og dreif.
Eg sé það á Röddum hlustenda, sem birzt
hafa í Utvt., að það eru fleiri en ég, sem finnst
•þessum þætti hafa farið aftur. Sumir menn eru
nú þannig gerðir að þeim finnst öllu og öllum
fara aftur. I þessum lið hefur í vetur og að und-
anförnu verið flutt margt fróðlegt og skemmti-
legt, en hitt er augljóst, að tengslin, sem útvarpið
hafði áður við hlustendur gegnum bréfaviðskipt-
in eru ekki lengur fyrir hendi og vel gæti ég
trúað því, að útvarpinu bærist nú færra bréfa en
áður var. Nú hafa útvarpsnotendur ekki annan
vettvang fyrir hugleiðingar sínar, þakkir og að-
finnslur en Otvarpstíðindi ein, og varla býst ég
við því, xað það blað hafi rúm fyrir allt það, sem
því berst af ,,röddum“. Vonandi fæ ég þó að sjá
eitthvað af þessum þönkum mínum á prenti.
Ekki nú meira að sinni.
Or löngu bréfi að norðan frá E. E.
ÚTVARPSTÍÐINDI
257