Árdís - 01.01.1955, Side 21

Ársrit Bandalags lúterskra kvenna
19
25 lönd í 6 heimsálfum. Síðastliðin vetur tók hún að sér 40,000
mílna ferð um Austurlönd undir umsjón “The Overseas Founda-
tion.” Var sú ferð gerð til að hjálpa hinum blindu. Á því sviði
hefur hún aðallega starfað, að bæta kjör hinna heyrnarlausu og
blindu. Eftir síðustu skýrslum eru nú yfir 14,000,000 blindra í
heiminum. Það er langt frá því að Helen hugsi til þess að fara að
leggja niður störf þó hún sé orðin þetta öldruð. Hún segir að mikið
verlc bíði sín enn, og að hver dagur sé of stuttur til að framkvæma
það sem bíði hennar.
Okkur sem höfum sjón og heyrn gengur illa að skilja hve
undur næm er skynjun Helenar — öldur loftsins, ilmur, snerting
o. fl. Hún finnur fótatak þeirra sem nálgast. Hún hefur næma til-
finningu fyrir söng og hljóðfæraslætti og hefur unun af að „hlusta“
á óperu. Hún hefur glöggan skilning á hvað felst í handtaki. Hún
lýsir þeim sem „óafgerandi — eymdarlegum — önnur færi þögulan
styrk — önnur séu óeinlæg og köld — sum viðfeldin og hlý. —
Helen „sér“ vini sína með því að þreifa á andliti þeirra. Hún finnur
bros Eisenhower forseta. Hún dáðist að styrknum í hinu karl-
mannlega andliti Roosevelts og hún talar um hið gáfulega kúpta
enni Churchills. Helen er glaðlynd og fyndin. Hún segist ekki
geta fyrirgefið þá heimsku þegar fólk sé að kenna í brjósti um
sjálft sig. Við því er ein lækning segir hún ; að hjálpa þeim sem
bárra eiga.
Einkennilegt má það virðast að hún, sem aldrei hefur séð svo
hún muni eftir, hefur sérstakan smekk fyrir falleg föt og mikla
tilfinningu fyrir hvaða litum hún klæðist. Hún segir að hver litur
hafi sín áhrif á sig: „Þegar ég er í bláum kjól hugsa ég um
himininn — guli liturinn minnir mig á gull sólarinnar — sá rauði
á ylinn frá sólinni og angan blóma — græni liturinn er svo svalur
og minnir á vorið og haustið — „pink“ er svo aðlaðandi og minnir á
sunnan golu og barnsvanga.“ „En”, bætir hún við brosandi. „Ég
hef svo gaman af að klæðast purpuralit, það er eitthvað svo dular-
fult og hrífandi.“
Veggir bókaherbergis hennar eru huldir af bókum. Þar finnur
maður hið merkilegasta Braille-bókasafn sem til er. Helen les
feikna mikið, enda er hún alstaðar heima. Aldrei líður svo dagur
að hún ekki lesi í Braille-biblíunni sinni. „Ég elska þá bók meir
en nokkra aðra“, segir hún, „þar finn ég mína dýpstu gleði og