Árdís - 01.01.1955, Side 47

Ársrit Bandalags lúterskra kvenna
45
hafa verið lagðir til sjúkrahússins í Árborg og einnig til Sunrise
Lutheran Camp og svo margs annars, sem ekki er hægt upp að
telja.
Árið 1933 varð sú breyting á kvenfélaginu fyrir atbeina Mrs.
Ingibjargar Ólafsson, að það gjörðist safnaðarkvenfélag Víðir-
safnaðar og fékk inngöngu í Bandalag lúterskra kvenna nokkru
seinna. Var það spor stigið í rétta átt og hefir orðið félaginu til
mikillar blessunar; hafa fulltrúar verið sendir á Bandalagsþing,
sem svo hafa flutt félaginu fréttir og hvatningarorð frá félags-
systrum þeirra í öðrum byggðarlögum.
Svo var það árið 1951 að ákveðið var, að fundir skyldu fara
fram á ensku, hafði það nokkrum sinnum áður komið til orða, en
nú höfðu nokkrar konur, sem ekki skildu íslenzku, æskt inngöngu
í félagið og hafa starfskraftar nokkuð aukist við það, þar sem nú
eru tuttugu og sex meðlimir en voru áður átján.
Af þeim konum sem voru á stofnfundi félagsins eru tvær ennþá
meðlimir þess. Önnur þeirra, Aldís Pétursson, býr nú í Árborg og
hefir um nokkur ár verið heiðursmeðlimur. Hin Ena Sigurðsson
Finnsson er enn vel starfandi í félaginu.
Svo vil ég setja hér nöfn þeirra af meðlimum félagsins, sem
hafa verið kallaðar burt af tilverusviðinu og votta þeim lotningu og
þökk fyrir þeirra miklu og óeigingjörnu störf til eflingar öllum
góðum félagsskap í þessari byggð; bið ég drottinn að blessa minn-
ingu þeirra:
Ása Magnússon, Helga Frederickson, Jóhanna Wilson, Soffía
Bjarnason, Hildur Finnsson, Guðrún Sveinsson, Elízabet Sigurðsson,
Kristín J. Jónasson, Þorbjörg Sigvaldason, Guðbjörg Guðmundsson.
Ég get ekki lokið svo máli mínu, að ég ekki láti í ljósi þakklæti
mitt til þeirra, sem áttu upptökin að því að þetta kvenfélag var
stofnað og sem störfuðu svo dyggilega ár eftir ár, þrátt fyrir fá-
tækt og erfiðleika frumbýlingsáranna, þrátt fyrir það þó þær yrðu
í flestum tilfellum að fara gangandi á fundi eða þá keyrandi á
hestum og lélegum farartækjum. Ef alt væri upptalið, sem að þetta
kvenfélag hefir gjört til að hjálpa og líkna þeim, sem bágt áttu og
til viðhalds íslenzkri menningu í þessari byggð, þá væri það afar
mikið. Þeir sem nú hafa önnur félagsmál þessarar byggðar með
höndum mættu gjarnan taka kvenfélagið sér til fyrirmyndar.
Svo óska ég, að félagið megi starfa að minsta kosti önnur
fjörutíu ár. Megi blessun Guðs ávalt vera með því.