Árdís - 01.01.1955, Side 53

Ársrit Bandalags lúterskra kvenna
51
skýrslur, hvorki gjörðabók né fjárhagsskýrslur, en ég get fullyrt
að það stafar ekki af vanrækt. Ég veit með vissu að „bögglar“ voru
sendir til drengja í fyrra stríðinu og leitast við að hjálpa sjúkum
eftir getu. Sömuleiðis voru peningar sendir til Betel og til Jóns
Bjarnasonar skóla.
Nú ætla ég að leyfa mér að fara lengra aftur í tímann og taka
fáein atriði úr fjárhaldsskýrslum frá 1899—1916, sem ég hef við
hendi. Tekjur voru ekki miklar og þar af leiðandi var líknarstarf-
semi félagsins takmörkuð. En þær sýna samt að félagið gleymdi
ekki þeim sem bágt áttu, því þó upphæðin væri ekki nema tveir
til tíu dalir, þá var hægt að kaupa meira fyrir dalinn þá en nú.
Einnig var fé „gefið til spítalans“, (að líkindum hefir það verið til
Winnipeg General Hospital); Jóns Sigurdsonar félagsins, í þjóð-
ræknissjóð, Betel, og „til að hjálpa að borga fyrir hest til prestsins“.
Að líkindum hefir félagið aldrei verið eins voldugt og einmitt um
tímabilið frá 1903—1906. Þá var það nokkurs konar banki og lánaði
peninga hinum og þessum. Jafnvel Laufás-skólahéraðið tók þrisvar
sinnum lán hjá kvenfélaginu. Og alt var þetta leigulaust — alltaf er
borguð sama upphæð og lánuð var. Að þessu leyti hefur Kven-
félagið Freyja verið „stæðara" og sterkara en bankinn, því það gat
lánað fé án leigu.
Á tímabili var eins og kraftur félagsins væri í rénun. Stofn-
konum var að fækka, hinar að verða aldraðar og þreyttar og dofi
virtist vera að færast yfir allan félagsskap. En þörfin fyrir félagsleg
störf var eins mikil sem áður, en vinnukraftur ekki nógur. En
„þegar þörfin er mest er hjálpin næst, og um 1925 var farið á
stað og margar, nýjar og ágætar konur gengu í félagið. Með auknum
krafti var meira hægt að afkasta, svo aftur stóð félagið í blóma.
Nú í seinni tíð hefur félagið enn á ný verið svo lánsamt að fá nokkra
nýja meðlimi — ungar og drífandi konur. Enn eru nokkrar ungar
konur, sem ekki tilheyra kvenfélaginu, en við vonum að þær verði
með okkur áður en langt um líður.
Ég hef reynt að rekja aðalþráðinn úr sögu félagsins frá byrjun,
en hef aðeins getað stiklað á steinum, þar sem á fáum blaðsíðum
verður ekki sögð saga þess að fullu. Ekki eru heldur nöfn nefnd
vegna þess, að svo margir hafa komið við sögu og allar átt sinn
þátt í henni.
Nú á sextíu ára afmæli kvenfélagsins lítum við til baka og