Morgunblaðið - 04.09.2009, Blaðsíða 30

30 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. SEPTEMBER 2009
Bláir eru dalir þínir
byggð mín í norðrinu
heiður er þinn vor-
himinn
hljóðar eru nætur þínar
létt falla öldurnar
að innskerjum
– hvít eru tröf þeirra.
(Hannes Pétursson.)
Okkar kæri mágur og svili Þor-
steinn Broddason er allur. Á fögru
ágústkvöldi við árnið og fuglasöng
mætti hann ótímabærum dauða sín-
um. Þessi rólegheitamaður sem
alltaf hafði nógan tíma til að velta
fyrir sér lífsgátunni var traustur,
vel gefinn og þolinmóður.
Hann var mikið náttúrubarn og
unni friðsæld og tign íslenskra
fjalla. Þau Systa og Steini voru
góðir gestgjafar, það fengum við
iðulega að reyna á ferðum okkar
suður. Steini tók okkur svo innilega
og fagnandi, ræddi heimsmálin og
skenkti gott kaffi. Hann laðaði að
sér börn og þá sem þurftu á þol-
inmæði og umhyggju að halda. Son-
ardætur okkar héldu mikið upp á
hann og kölluðu hann afa Steina.
Þeim fannst hann svo skemmtileg-
ur, þótt hann segði sjálfur að hann
væri sérvitur og skrýtinn. Hann gaf
sér tíma og spjallaði við þær eins
og jafningja enda vildu þær alltaf
fara til Steina og Systu ef þær
máttu velja hvert ætti að fara í
pössun.
Samverustundirnar verða ekki
fleiri, en minningarnar verma þær
sem við áttum með þessum ljúf-
lingi, sem aldrei hallaði orði á nokk-
urn mann.
Bræður Systu og fjölskyldur
þeirra votta henni, börnunum og
öllum ástvinum Þorsteins einlæga
samúð.
Far þú í friði kæri vinur.
Kristín og Ólafur.
Ljúfur mágur hefur verið kvadd-
ur af vettvangi allt of fljótt og fyr-
irvaralaust. Fjölskylda, systkini,
nemendur, og kunningjahópurinn
stóri saknar nú vinar í stað. Þor-
steinn var traustur og örlátur vinur
og var margt til lista lagt og í blóð
borið, sem auðgaði líf hans og ann-
arra.
Hann var glaðvær og góðgjarn,
lífsnautnamaður og listakokkur,
hesta- og veiðimaður. Hann hafði
fallega rödd og óvenjulegt næmi og
góðan smekk fyrir íslensku máli,
eins og hann átti kyn til; átti auð-
velt með að setja saman vísu, þótt
ekki kæmi slíkt fyrir annarra sjón-
Þorsteinn Broddason
✝ ÞorsteinnBroddason fædd-
ist í Reykjavík 16. júlí
1948. Hann varð
bráðkvaddur við
Svarthöfða í Borg-
arfirði 24. ágúst sl. og
fór útför hans fram
frá Neskirkju í
Reykjavík 1. sept-
ember.
ir. Þorsteinn var með
fordómalausustu
mönnum og eitt af
höfuðeinkennum hans
var að hann hallaði
ekki orði á nokkurn
mann, en leitaði jafn-
an málsbóta, jafnvel
þótt þess væri á
stundum þröngur
kostur.
Hann hafði ríkan
skilning og einlæga
samúð með þeim, sem
stóðu höllum fæti, og
var í því börnum sín-
um og barnabörnum gott fordæmi.
Missir þeirra og konu hans Systu
er sár, en dýrmæt minning um góð-
an mann lifir.
Guðrún Hannesdóttir.
Lífið er óútreiknanlegt. Hvern
hefði grunað, Steini minn, að þegar
þið Systa komuð í Stykkishólm á
föstudaginn fyrir Dönsku dagana
að það yrði síðasta skiptið sem við
sæjumst? Það var svo gaman að þið
skylduð geta komið með barna-
börnin okkar, þau Stefán Brodda
og Eir Lilju, sem voru að koma frá
Svíþjóð og voru svo spennt að kom-
ast á Danska daga í Stykkishólmi
að farmiðanum þeirra var breytt og
ferðinni heim flýtt. Steini, þú hafðir
mestar áhyggjur af að þú myndir
smitast af svínaflensu svo þú kæm-
ist ekki í veiðiferðina sem búið var
að plana.
Leið okkar lá saman þegar sonur
minn Daníel og dóttir þín Vin fóru
að renna hýru auga hvort til annars
fyrir um það bil 15 árum. Margt
hefur á daga okkar drifið síðan þá
eins og gengur og gerist í fjöl-
skyldum, margar afmælisveislur og
margar uppákomur, en þetta árið
hefur þó verið hvað annasamast.
Frá enda mars er búið að vera
ferming, síðan tvær útskriftir, ein
hjá Daníel syni mínum og ein hjá
Vin dóttur þinni, við eigum orðið
sprenglærð börn og getum bara
verið stolt af þeim. Síðan voru tvö
barnaafmæli og síðast kveðjuhófið
uppi í sumarbústað þegar Daði fór
til Svíþjóðar. Allt hafa þetta verið
mjög góðar samverustundir. En
það sem mér finnst standa upp úr
er ferðin sem farin var í Kaldbaks-
vík hér um árið þegar ég hélt að
væri verið að draga mig á heims-
enda. Við Sævar eltum þig og Daní-
el og þið keyrðuð og keyrðuð og ég
skildi ekkert í því hvert við vorum
að fara, en við komumst á leið-
arenda og þetta var eftirminnileg-
asta helgarferð sem ég hef farið í.
Einnig eru líka minnisstæð jólin
þegar þið Systa buðuð mér og
Bergdísi til ykkar á aðfangadag,
þar sem þið vissuð að við vorum
bara tvær einar og Daníel var með
Vin hjá ykkur. Hjartahlýja þín og
Systu á sér engin mörk.
Það er komið að kveðjustund,
Steini minn, eða afi Steini eins og
barnabörnin okkar, þau Stefán
Broddi og Eir Lilja, kölluðu þig.
Ég þakka skemmtilegar samveru-
stundir.
Systa og Oddur Broddi, Vin,
Daníel, Stefán Broddi og Eir Lilja,
Daði, María og Sunna. Ég votta
ykkur samúð mína, missir ykkar er
mikill. Einnig samúðarkveðjur til
annarra fjölskyldumeðlima.
Stefanía M. Aradóttir.
Degi síðar en ég hafði heyrt í
kærum vini mínum og frænda sem
sagði mér, hress að vanda, að hann
væri að fara í veiði upp í Borg-
arfjörð en kæmi svo beint þaðan í
Sumarhús að ég frétti að hann væri
allur.
Þegar við vorum í veiði í Norður-
ánni í júlí síðastliðnum óraði mig
ekki fyrir því að það yrði okkar síð-
asta veiðiferð saman. Ungir að ár-
um fórum við í fyrirdrátt með feðr-
um okkar og seinna tók við
stangveiðin. Ég man hvað Steini
var glaður þegar hann veiddi fyrsta
laxinn á flugu í Selánni og eftir það
vildi hann helst bara veiða á flugu.
Oft fórum við saman að liggja fyrir
gæs í kvöldflugi niður við Héraðs-
vötn. Hvort við veiddum var auka-
atriði en við ræddum oft um villi-
svínin sem við ætluðum að flytja
inn og sleppa í skóginn á Silfrastöð-
um, um ferðirnar sem við fórum á
rauðu hestunum okkar sem við
fengum ungir að árum. útreiðat-
úrana, smalamennsku á Silfrastöð-
um á afréttinni og fram í Aust-
urdal.
Betri félagi og vinur hefði verið
vandfundinn. Gleði hans hlýja og
umhyggjusemi mun fylgja okkur í
minningunni.
Systu, Vin, Daða, Oddi Brodda
og allri fjölskyldunni sendum við
okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Jóhannes og Þóra.
Steini var í miklu uppáhaldi hjá
okkur og dætrum okkar. Hann var
kallaður Steini afi á okkar heimili.
Það var mjög vinsælt að fara í
pössun í Lágholtið til Systu, föð-
ursystur Lýðs, og Steina þau ár
sem við bjuggum í Mosfellsbænum.
Það kom aldrei til að ekki væri
hægt að leysa málin þó að fyrirvar-
inn væri oft stuttur og skipti þá
engu þótt það bæri upp á afmæl-
isdaga hjá Systu eða Steina. Steini
fékk einu sinni hálfa ostaslaufu í af-
mælisgjöf frá dætrum okkar, sem
hann sagði þá að væri besta afmæl-
isgjöf sem hann hefði nokkru sinni
fengið. Oftar en ekki var þétt dag-
skrá; sund, jeppaferð í Heiðmörk
með sjoppustoppi og að vökva garð-
inn og næsta nágrenni með garð-
slöngunni, svo eitthvað sé nefnt.
Það var gott að koma í Lágholtið,
fá ljúffenga pottrétti að hætti
Steina, kaffi sem bragð var af og
ræða málin.
Systa og Steini heimsóttu okkur í
Kaupmannahöfn þegar þau, sum-
arið 2008, voru á heimleið frá Ítalíu
og urðu þá fagnaðarfundir.
Það eru hlýjar minningar sem
koma upp í hugann þegar við nú
kveðjum Steina fyrirvaralaust og
allt of snemma. Blessuð sé minning
hans.
Rósa Hrönn Haraldsdóttir,
Lýður Ólafsson og dætur,
Kaupmannahöfn.
Þorsteini kynntist ég á unglings-
árum; við vorum nágrannar, geng-
um í Laugarnesskóla og sátum
saman í bekk. Með okkur tókst
ágætur vinskapur frá fyrstu tíð.
Vinskapur ungdómsáranna er oft
lífsseigur þótt leiðir skilji í lífi og
starfi og svo var með okkur Þor-
stein. Við héldum sambandi alla tíð
þótt á stundum væri það stopult.
Undanfarin ár gerðum við dálítið af
því að stunda útivist og fara í veiði-
túra saman.
Þorsteinn eða Steini, eins og
hann var kallaður meðal vina, var
að ýmsu leyti sérstæður persónu-
leiki. Kannski mætti lýsa því þann-
ig að honum hentaði ekki alltaf að
ganga í takt. Frekar vildi hann
ganga með sínu lagi og eftir sínu
höfði. En allt var það gert í góðri
sátt bæði við guð og menn.
Steini var stæltur og kröftugur
maður, fullur af lifandi áhuga á
mönnum og málefnum og fjölfróður
um margt. Hann hafði gott vald á
íslenskri tungu og næmt auga fyrir
góðu ritmáli. Á yngri árum minnist
ég þess að hann átti það til að
kasta fram skemmtilegum stökum
á góðum stundum.
Steini kom nokkuð víða við í
starfi í gegnum tíðina. Ég hafði
alltaf á tilfinningunni að kennsla
hafi átt hvað best við hann og verið
honum hugleikin. Einstöku sinnum
hef ég hitt fólk sem hann kenndi.
Allir hafa borið honum vel söguna
sem kennara og góðum félaga. Það
hafa aðrir einnig gert. Ég minnist
raunar ekki annars en að fólki hafi
verið vel við Steina. Hann var
þannig manngerð. Ég held að fólk
hafi fundið að þar var drenglundað-
ur maður sem fór ekki í mann-
greinaálit. Hann gat umgengist og
talað við alla og fólki líkaði jafnan
vel við hann frá fyrstu kynnum.
Steini var vinur vina sinna. Hann
var vinur minn, sem ég reyndi
margsinnis að trygglyndi og mikilli
trúmennsku.
Áhugamálin voru mörg t.d.
hestamennska, skotveiðar og stang-
veiði og svo var Steini reyndar
listakokkur. Allt bar þetta á góma í
samtölum okkar í milli. En fjöl-
skyldan var aðalatriðið. Mjög kært
var með Steina og Systu konu hans.
Það fann ég best þegar við fórum
saman norður í Fjörður fyrr í sum-
ar ásamt Oddi Brodda syni þeirra.
Og engum duldist hvað börnin Vin,
Daði og Oddur Broddi áttu mikið í
Steina. Hann var stoltur afi þriggja
barnabarna. Daginn sem hann lést
sagði hann mér frá gítarnámi ungs
dóttursonar síns og var greinlegt
að það gladdi hann.
Við Lilla sendum Systu og fjöl-
skyldunni allri innilegar samúðar-
kveðjur. Ég þakka Steina vegferð-
ina. Eftir lifir minningin um kæran
vin og góðan mann.
Gunnar Gunnarsson.
Fyrstu kynni okkar Steina voru
stutt en þó dæmigerð fyrir alla að-
ila. Ég var síðbúinn mættur til
kennslu á Krók. Þorsteinn hafði
nokkrum dögum fyrr komið við á
Króknum á heimleið af ættarsetr-
inu á Silfrastöðum. Þar varð á vegi
Jón Hjartarson skólameistari sem
umsvifalaust réði hann sem kenn-
ara við Fjölbrautaskólann og vist-
arstjóra að auki. Fylgdi því íbúð
fremst í heimavist en mér var ætl-
uð bólseta í íbúð í vistarenda. Síðar
nefndi Steini þessar vistarverur
okkar Enni og Hala. Um þetta allt
var mér ókunnugt. Komið var að
miðnætti, veður svalt en kyrrt og
stjörnubjartur himinn. Var ég á
vappi utandyra er Steina bar að
garði: vörpulegur maður, létt-
klæddur, í ljósu sænsku teygnibux-
unum sem hann rómaði mjög og
ljósblárri stuttermaskyrtu með axl-
arstykkjum, sem ég nefndi síðar
vélstjóraskyrtunna Steina til mik-
illar ánægju, sem þótti flíkin batna
við þetta tignarheiti. Ekki vakti
þetta þó bráða athygli mína, frem-
ur hitt að hann var með byssu í
annarri hönd en gæsir í hinni. Tók-
um við tal saman og upplýstist um
hag beggja. Er leið á talið varð
okkur litið til himins þar sem blasti
við látlaus för þess sem við hugðum
vera fljúgandi furðuhluti á hraðferð
um himinhvolf. Fylgdumst við með
för þeirra andaktugir langt fram á
nótt. Daginn eftir var okkur sagt að
þetta hefðu verið ósköp venjuleg
gervitungl sem vel sæjust á björt-
um nóttum. Það breytti ekki því að
þessi meinta yfirskynvitlega
reynsla í upphafi okkar kynna varð
eiginlega grundvöllur ævarandi
fóstbræðralags.
Þorsteini farnaðist vel kennsla og
vistarstjórn. Eitthvert vesen hafði
verið á heimavistinni veturinn fyrr
en í öruggum höndum reynds
brotamanns á heimavistum fór allt
ljúflega. Þeir sem áður töldust óal-
andi urðu trúnaðarmenn. Eitt sinn
reyndu ungir ölvaðir „orginalar“ að
komast inn á vistina. Steini kom
fram á bolnum með hnykklaða
vöðva og hurfu þeir skjótt frá fyrir
ljúfar fortölur hans. Síðan heyrðist
að talað væri um „Jakann“ á vist-
inni sem ekki þótti árennilegur.
Steini var í fyrstu einsamall á Enni.
Eftir áramót kom Systa, en gælu-
nafnið þekkti ég ekki í fyrstu: Steini
talaði ævinlega um „hana Guðríði
mína Steinunni“. Þeirra samband
var alltaf svipmikið og innilegt. „Ég
þarf að fara að sinna henni Guðríði
minni Steinunni,“ sagði Steini
gjarnan er hann kvaddi. Leið svo
ljúfur vetur með briddsboðum
(Steini ætíð kappsfullur til sagna)
og hálfkæringi. Samvistir urðu síð-
an strjálli en þó ætíð eins og upp
væri tekinn nýlegur þráður. Steini
var ávallt samur við sig: Á Akureyri
í norðannepju var hann glaðbeittur
á bolnum á Ráðhústorgi í kófi eftir
sundsprett, fullur tíðinda, glettinn
og tvíræður í tali. Maður sem lífgaði
upp á hverja samkomu. Þorsteinn
Broddason var gleðimaður, kvenna-
ljómi og kennimaður á veraldarvísu.
Enginn var betur fundinn til að leið-
beina unglingum á viðkvæmu skeiði:
þolinmóður, góðgjarn og marg-
reyndur á lífið. Eins og fornsagna-
hetja féll hann í valinn í fullum her-
klæðum veiðimannsins. Hrammur
ellinnar fékk ei fangað Steina. Hann
var alltaf Jakinn.
Ásgeir Ásgeirsson.
Sumt fólk er svo góðar mann-
eskjur að mann langar ósjálfrátt til
þess að líkjast þeim.
Frá því ég var 8 ára var Lágholt
2b mitt annað heimili. Þangað leit-
uðum við, vinir Odds, í svo fjöl-
mennum hópum að setja þurfti á
kvóta til þess að stemma stigu við
drengjaflóðinu. Við spiluðum tin-
dátaleiki og gáfu Steini og Systa
grænt ljós á að allt húsið væri víg-
völlurinn. Einhver misserin vorum
við óðir í bláan leir sem var seldur í
bókabúðinni, og við mótuðum úr
honum misfína skúlptúra. Svo mikill
leir fór um Lágholt 2b á þessum
tíma að teppið þar var varanlega
blátt á vissum svæðum.
Með árunum fækkaði smástrák-
unum, en nokkrir breyttust í ung-
linga sem komu í Lágholtið til þess
að spila tölvuleiki, A&A eða bara til
þess að hanga, horfa á sjónvarpið og
borða matinn hans Steina. Í mínu
tilfelli fól þetta líka í sér að gista í
sófanum um nóttina og endurtaka
svo leikinn daginn eftir. Sum miss-
erin tel ég mig hafa verið meira
heima hjá Oddi en heima hjá mér,
og aldrei höfðu Steini eða Systa orð
á því að eitthvað væri athugavert
við þennan sjálfskipaða þurfaling.
Við Oddur urðum eins og bræður,
og ég fór að líta á Steina sem annan
föður.
Hann hélt alltaf ró sinni, því al-
veg sama hvað kom upp á þá virtist
hann hafa rétta svarið. Skynsam-
legt, réttlátt svar. Salómonsdómar.
Hann talaði aldrei niður til okkar,
sama á hvaða aldri við vorum. Þeg-
ar ég tók kannski að gaspra út í
loftið, einhvern hálfsannleik sem ég
hafði heyrt, þá tókst honum að fylla
í eyðurnar, leiðrétta rangfærslur og
kenna manni meira, án þess þó að
sýna vott af yfirlæti, og við dýrk-
uðum þetta.
Hann fór stundum með hundinn
út að labba með nærbuxur á hausn-
um af því það er allt í lagi.
Hann skildi að lífið er of stutt til
þess að eyða því í neikvæðar tilfinn-
ingar.
Ég sé Steina fyrir mér eins og
Búdda, alltaf brosandi, hlæjandi,
strjúkandi bumbuna eða skallann,
romsandi út úr sér þekkingu og
visku fullri af kærleik og væntum-
þykju.
Ég held því fram að nærveran við
Steina á mínum mótunarárum hafi
gert mig að betri manneskju. Hann
smitaði mig af ást á lífinu, þorsta í
þekkingu, hungri í upplifanir og
kæruleysi gagnvart öllu því sem
fólk segir að skipti máli en skiptir
ekki neinu máli.
Mér finnst eins og viska hans hafi
verið ótæmandi, botnlaus, víðfeðm
eins og hafið og krassandi eins og
góð bók. Hann gerði almenna þekk-
ingu spennandi, hann gerði æðru-
leysi og jafnaðargeð að lífsstíl, hann
gerði hugsandi menn úr hópi af
smástrákum, og ef ég væri beðinn
að tala fyrir þennan drengjaskara
sem var alltaf að sniglast í hringum
Morgunblaðið birtir minningargreinar alla útgáfudagana.
Skilafrestur | Ef birta á minningargrein á útfarardegi verður hún að
berast fyrir hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á föstudegi ef útför er á
mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur birting dregist, enda þótt grein ber-
ist áður en skilafrestur rennur út. Greinar, sem berast eftir að útför hef-
ur farið fram, eftir tiltekinn skilafrests eða ef útförin hefur verið gerð í
kyrrþey, eru birtar á vefnum, www.mbl.is/minningar. Æviágrip með
þeim greinum verður birt í blaðinu og vísað í greinar á vefnum.
Lengd | Minningargreinar sem birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt að senda lengri grein. Engin lengd-
armörk eru á greinum sem birtast á vefnum. Hægt er að senda örstutta
kveðju, HINSTU KVEÐJU, 5-15 línur. Ekki er unnt að tengja viðhengi
við síðuna.
Formáli | Minningargreinum fylgir formáli sem nánustu aðstandendur
senda inn. Þar koma fram upplýsingar um hvar og hvenær sá sem fjallað
er um fæddist, hvar og hvenær hann lést og loks hvaðan og klukkan hvað
útförin fer fram. Þar mega einnig koma fram upplýsingar um foreldra,
systkini, maka og börn. Ætlast er til að þetta komi aðeins fram í formál-
anum, sem er feitletraður, en ekki í minningargreinunum.
Undirskrift | Minningargreinahöfundar eru beðnir að hafa skírn-
arnöfn sín en ekki stuttnefni.
Minningargreinar