Morgunblaðið - 04.09.2009, Side 41

Minningar 41
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. SEPTEMBER 2009
Amma var mikil gæfukona í sínu
einkalífi og með afa fékk hún ein-
stakan lífsförunaut. Afi og amma
voru mjög samhent hjón og var
mikill kærleikur og vinátta á milli
þeirra. Samband þeirra einkennd-
ist af væntumþykju, hlýju og virð-
ingu. Afi og amma bjuggu öll sín
hjúskaparár á Bárugötu 6 í
Reykjavík. Heimili þeirra bar vott
um mikinn myndarbrag. Amma
varð fyrir miklu áfalli þegar afi
Steingrímur lést af slysförum árið
1977. Einnig var það henni þung-
bært þegar Nonni sonur hennar
lést fyrir tveimur árum eftir erfið
veikindi.
Amma bar alltaf mikla um-
hyggju fyrir fjölskyldu sinni og var
alltaf að hugsa um að öllum liði vel.
Henni var tíðrætt um drengina
sína sem hún var ákaflega stolt af
og reyndust henni einstaklega vel
alla tíð.
Amma tók alltaf virkan þátt í öll-
um hátíðum og fjölskylduviðburð-
um, jafnt stórum sem smáum. Ég á
margar góðar minningar um ömmu
þegar farið var í sumarbústað í
Selvík við Álftavatn og naut hún
þess að ferðast um landið. Amma
var mjög heilsteypt kona sem gott
var að ræða við. Hún var alltaf til
staðar fyrir okkur barnabörnin og
það var gott að leita til hennar því
hún hafði alltaf tíma til að hlusta
og leiðbeina okkur. Á þann hátt
sýndi amma okkur einlægan áhuga
og lét sig varða það sem við tókum
okkur fyrir hendur. Þannig var ná-
lægð og örlæti hennar stór hluti af
tilveru okkar.
Öll okkar æskuár bjuggum við í
nágrenni við ömmu og nutum góðs
af samveru hennar. Við systkinin
hjóluðum oft í heimsókn á Báru-
götuna og alltaf var það sama hlýja
og góða viðmótið sem mætti okkur.
Amma var alla tíð heilsuhraust.
Síðustu ár hefur hún dvalið á
Hrafnistu í Reykjavík þar sem hún
fékk góða umönnum. Þar hefur
hugur fjölskyldunnar verið og sú
tryggð og samvera sem hún veitti
ömmu þennan tíma er ómetanleg.
Amma fylgdist vel með uppvexti
dóttur okkar og nöfnu hennar,
Guðrúnar Margrétar, og við mun-
um miðla til hennar öllu því góða
sem amma gaf okkur. Fyrir það er-
um við óendanlega þakklát. Amma
kenndi mér svo margt og eitt af því
voru bænir og læt ég hér fylgja
með eina af uppáhaldsbænum okk-
ar sem við fórum oft saman með.
Ó, Jesús bróðir besti
og barnavinur mesti,
æ breið þú blessun þína
á barnæskuna mína.
Mér gott barn gef að vera
og góðan ávöxt bera,
en forðast allt hið illa,
svo ei mér nái’ að spilla.
(Páll Jónsson.)
Ég kveð ömmu mína með mikl-
um söknuði.
Blessuð sé minning hennar.
Heiðrún Helgadóttir.
Elsku amma á Báró.
Við kveðjum þig með söknuði.
Minningar frá samverustundum
okkar í barnæsku koma upp í hug-
ann, og má þar helst nefna allar
helgarnar sem við gistum hjá þér.
Í þeim heimsóknum kenndir þú
okkur bænirnar og fórst með okk-
ur í sunnudagaskólann. Þegar
hann var búinn brást ekki að heit-
ur grjónagrautur var tilbúinn
handa svöngum börnum. Við minn-
umst þín sérstaklega fyrir sterka
trú þína á kærleiksríkan Guð og að
þú áttir alltaf hlý orð fyrir alla.
Betri ömmu var ekki hægt að óska
sér og viljum við þakka þér fyrir
allt sem þú hefur gefið okkur. Þú
munt ávallt eiga stað í hjarta okkar
og viljum við kveðja þig í hinsta
sinn með bæn sem þú kenndir okk-
ur.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum.)
Steingrímur, Skapti og
Margrét.
Elsku Maggi
frændi, mér finnst erf-
itt að skrifa minning-
argrein um þig og ég
held að það sé vegna
þess að ég er ekki
tilbúin að kveðja þig.
Ég vil að þú vitir að þú átt stóran
ef ekki mestan þátt í því hvar ég er í
lífinu í dag og hvaða leiðir ég ákvað
að taka. Þú varst minn listræni inn-
blástur og ég fór í myndlistarskóla,
þú sýndir mér leir og ég elskaði ker-
amik, þú föndraðir úr steinum og
kenndir mér að meta steinana og
náttúruna. Þú varst svo mikill lista-
maður en ég trúi því að þú hafir sótt
þinn innblástur í fortíðina, ferðalög-
in, lífsreynsluna (sem var meiri en
nokkur annar hefur átt), erfiðleik-
ana, góðu tímana og frelsið.
Þegar ég tala um Magga frænda
þá fyllist ég stolti, mig langar að tala
endalaust um þig, og segja öllum að
þú hafir verið frændi minn. Ætli það
sé ekki þess vegna sem allir vinir
mínir vita hver þú ert og hafa heyrt
allar frábæru sögurnar þínar.
Maggi þegar ég hugsa um þig á
betri stað þá sé ég þig fyrir mér sitj-
andi í steinaparadís við stóra á fulla
af fiski og þú heldur á veiðistöng, við
hlið þér situr Ívan, elsku hundurinn
þinn. Þú ert klæddur í veiðigallann
þinn og þú ert með hatt, um hálsinn
ertu með hálsmen eftir þig sjálfan.
Allt í kringum þig eru krakkar sem
vilja fá að vera með þér, sem vilja sjá
Ívan leika listir sínir og heyra þig
segja sögurnar þínar.
Maggi, ég vona að þú vitir að þú
hefur gefið mér meira en nokkur
annar gæti, þú kenndir mér að lifa
lífinu, að lifa því eins og hver dagur
væri sá síðasti og að gera hlutina
eins og ég vil gera þá, að hlusta ekki
á skoðanir annarra, og að vera öðru-
vísi.
Elsku Maggi, ég elska þig óend-
Magnús Hörður
Jónsson
✝ Magnús HörðurJónsson sjómaður
fæddist í Reykjavík
10. nóvember 1942.
Hann lést á heimili
sínu 15. ágúst sl. og
fór útför hans fram
frá Fossvogskirkju
24. ágúst.
anlega mikið og ég lofa
þér að ég mun leita til
þín í erfiðleikum, ég
mun hugsa um þig
þegar mig vantar inn-
blástur og ég ætla að
halda áfram að segja
fólki hve yndislegur þú
varst, ég hlakka til að
hitta þig aftur þegar
ég kem í heimsókn, þá
er eins gott að þú verð-
ir búinn að skipu-
leggja hálandaferð
fyrir mig í steinanámu
og helst áttu að vera
búinn að gera nesti.
Þín frænka,
Ásdís Gunnarsdóttir.
Vinur minn og frændi er sofnaður
sínum eilífa líkamlega svefni en lifir
sem mikið ljós í minningu og anda.
Maggi var maður sem kunni að
vera mannlegur, maður sem kunni
að vera laus frá kerfisbundnum lifn-
aðarháttum, maður sem ég elskaði
og virti. Hann sagði að hann ætti
góða trú, trúna á sólina, hafið, vind-
ana og allt sem lifir, ég er sammála
þér Maggi það er góð trú. Það er
mikil trú.
Maggi, ef ég ætti stund með þér þá
myndi ég fara með þér til Frakk-
lands, Parísar og ganga með þér um
Montmartre. Við myndum ræða
frelsi, listir og lífið sjálft. Ég myndi
segja þér drauma mína, markmið og
lífssýn, það er svo auðvelt að segja
þér allt, þú skilur svo vel. Við mynd-
um athuga fólk og hafa gaman af því
að anda. Við myndum fá okkur góðan
sterkan kaffibolla og þú myndir
segja mér að lífið sé til þess að lifa
því. Þú myndir minna mig á að lífið
er verðmætt og fullt af tækifærum,
að ég ætti að vera frjáls og sjálfri
mér samkvæm. Þú myndir minna
mig á það oft og reglulega að ég á
bara gott skilið, skilið að vera elskuð
og virt af sjálfri mér og öðrum. Þú
vissir tilgang lífsins, hann var hluti af
þér en þú valdir að læra meira. Við
tvö myndum stilla upp striga og mála
myndina um lífið. Næst myndum við
fara upp á hálendi Íslands og leita að
sjaldgæfum íslenskum steinum. Þú
myndir sína mér alla leynistaðina og
lýsa því fyrir mér hvernig hinir ýmsu
steinar urðu til. Þú myndir grípa í
veiðistöngina og veiða einn vænan
lax sem við myndum grilla saman og
borða með bestu lyst eftir allt erfiðið
yfir djúpum samræðum um ein-
manaleikann sem getur gripið okkur
og lausnina við honum. Þú kunnir
hana en valdir að fara þína leið. Við
myndum skemmta okkur saman og
eiga alvöru stundir fullar af vísdómi
og sönnum augnarblikum.
Elsku Maggi, hvað ég mun sakna
þín. Ég veit að ég hefði ekki getað
breytt neinu um þetta augnablik þar
sem þú kvaddir þennan efnisheim en
ég vildi óska þess að ég hefði getað
gert það, þú áttir skilið meira. Hjarta
mitt mun ávallt geyma minninguna
um þig, elsku frændi, og sál mín er
uppfull af lífsspeki þinni og ráðum.
Orð þín til mín eru enn raunverulegri
í hjarta mínu eftir að þú ert horfinn
augum mínum. Ég lifi eftir þeim,
mitt líf er uppfullt af frelsi, sköpun
og þakklæti einn dag í einu. Seinast
þegar ég hitti þig þá tók ég utan um
þig, eins og alltaf, og sagði þér hve
mikið ég elskaði þig og saknaði þín.
Ég á það augnablik alltaf og er þakk-
lát fyrir það. Þitt þétta og sterka
faðmlag verður hluti af mér alltaf.
Og röddin þín verður mér sem kraft-
ur til fórnfúsra dáða.
Ég elska þig svo mikið
Þú notaðir líf þitt til að gráta Bald-
ur, að vera einn, að finna sársaukann
og sorgina og í þessu ferli hefurðu
mætt myrkrinu eins og Baldur sem
þurfti að upplifa myrkrið í Hel til að
geta upplifað annars konar ljós, hið
sanna ljós. Höður og Baldur verða
sameinaðir á ný í þessu nýja ljósi. Þú
ert núna að fá að sjá.
Þín frænka,
Sigrún.
Deyr fólk í fötunum sínum? spurði
dóttir mín sex ára þegar ég sagði
henni að hann Maggi væri dáinn.
Hann Maggi var stórkostlegur
karakter. Það er ekkert langt síðan
ég kynntist honum, rétt tæp þrjú ár.
Hann heillaði mig upp úr skónum
með stórfenglegri frásagnargáfu,
frábærum húmor og súpersjarma
manns, sem hefur um langa hríð
þurft að kjafta sig út úr ýmsum að-
stæðum.
Ég tók viðtal við hann snemma árs
2007 og átti svo sem ekki von á því að
leiðir okkar lægju saman aftur. En
ég var stödd í Austurstræti dag einn
og sá hann koma niður Bankastræti
á hjólinu sínu með hattinn í sólinni.
Ég kallaði til hans, hann sveiflaði sér
af hjólinu og sagði með þunga: „Af
hverju hringirðu aldrei í mig – Guð-
rún?“ Upp frá því urðum við vinir og
ég hringdi oft í hann og hann í mig.
Maggi átti fortíðina alveg einn og
sagði mér sjálfur að listi yfirsjón-
anna væri þriggja kílómetra langur.
Ég rengdi hann aldrei, en spurði
heldur ekki hverjar þær væru. Ég
þekkti hann bara í hans besta og
skemmtilegasta formi. Draumurinn
var að fara í ferðalag þar sem hann
ætlaði að sitja undir sólhlíf í suð-
rænu landi, segja mér frá hinu lit-
skrúðuga lífi sínu og draga ekkert
undan.
Við töluðum oft og lengi saman.
Stundum var hann rétt ófarinn í æv-
intýraferðir, stundum var hann ný-
kominn heim. Svo hringdi hann bara
til þess að segja hvað honum þætti
vænt um vinskapinn. Ég heimsótti
hann í Þingholtsstrætið, í Mosfells-
sveitina, á Kjalarnesið til Gunnu
systur og í Fossvoginn. Svo borðuð-
um við reglulega saman hádegismat
og ég flækti honum með mér í ýmis
erindi. Maggi færði inn í líf mitt liti
sem voru fáséðir fyrir og ferskan
blæ af framandi flakki. Saman hlóg-
um við mikið. Mest þó að sögunum
hans.
Ég var að koma úr ísbúðinni þeg-
ar ég fékk skilaboð frá Gunnu systur
Magga. Ég var nokkuð viss um
hvaða fréttir hún þurfti að færa mér,
því síðasti ís sem ég keypti var ís
handa Magga. Þá lá hann á Borg-
arspítalanum og sendi mig eftir ís.
Ég kvaddi hann þá með trega og
mér var það alveg jafnljóst og hon-
um sjálfum, að nú væri lífsins bikar
nær drukkinn í botn. Hann sagðist
ekki vilja sjá læknatöflur og ætlaði
bara að lækna sig sjálfur með hvít-
lauk, kanel, engifer og íslensku
grænmeti.
Ég sendi innilegar samúðarkveðj-
ur til vina hans og fjölskyldu.
Í líki tveggja litríkra karla sem
hann leiraði handa mér með sínum
fimu höndum geymi ég minningarn-
ar um hann. Annar situr á bekk, hinn
er undir suðrænu sólhlífinni með
glettni í augunum og lítur út fyrir að
vera búinn að leysa frá skjóðunni.
En spurningu dótturinnar er enn
ósvarað. Deyr fólk í fötunum sínum?
Svarið er svona: Hvort sem hann
Maggi dó í fötunum sínum eða ekki
veit ég að það mun enginn nokkurn
tíma fara í fötin hans Magga.
Hann var alveg einstakur á sinn
sérstaka hátt.
Margrét Jónasdóttir.
Fyrir 77 árum hitt-
ust tvær litlar stelpur
í Ballettskóla Ásu
Hanson, síðan hafa
þessar litlu stelpur Sigríður (Lilla)
og Sigrún verið óaðskiljanlegar vin-
konur. 77 ár er langur tími, en að
eiga Lillu sem vinkonu allan þann
tíma er ótrúlegt lán. Árin liðu og við
urðum samferða í hina ýmsu ball-
ettskóla.
Fljótlega kom í ljós að Lilla var
sérlega efnileg og ljóst að hún var
upprennandi stjarna. Að því kom að
ekki var hægt að stunda meira ball-
ettnám hér á landi. Styrjöldin í Evr-
ópu kom í veg fyrir að hægt væri að
fara í nám þangað og komu þá bara
Bandaríkin til greina en mörgum
fannst það mikið óráð. Lilla lagði þó
af stað í skipalest til Bandaríkjanna
aðeins 15 ára gömul. Þetta var mikið
hættuspil þar sem alltaf mátti búast
við sprengjuárásum. Mikið var ég
hrædd um hana, en allt gekk vel og
til New York komst hún.
Hún stundaði nám í virtum list-
dansskóla, Chalif, í þrjú ár. Hún tók
Sigríður Th. Ármann
✝ Sigríður Theó-dóra Ármann
fæddist í Reykjavík
26. maí 1928. Hún lést
á hjúkrunarheimilinu
Eir í Grafarvogi 14.
ágúst sl. og var jarð-
sungin frá Dómkirkj-
unni í Reykjavík 24.
ágúst.
Meira: mbl.is/minningar
námið sitt mjög alvar-
lega og kom heim með
mikla kunnáttu og
reynslu.
Eftir heimkomuna
hélt Lilla sýningar
bæði í Reykjavík og út
um land við frábærar
undirtektir. Ég var
sannarlega stolt af
vinkonu minni.1948-
1951 rak hún ballett-
skóla með Sif Þórz, en
stofnaði eigin ballett-
skóla 1952. Lilla var
mikil listakona, gerði
allt með stakri fagmennsku, hún
þoldi ekkert fúsk, allt sem hún gerði
bar vott um nákvæmni hennar og
samviskusemi. Kennsla hennar mið-
aði að því að nemendur hennar hefðu
gagn og gleði af náminu. Hún var
kröfuhörð en líka sanngjörn. Nem-
endur hennar ætluðu sér að sjálf-
sögðu ekki allir að verða listdans-
arar enda var það ekki endilega
tilgangurinn með náminu, heldur að
leiðbeina og hlúa að öllum eftir hæfi-
leikum og getu.
Lilla giftist Birni Hjartarsyni
1952. Hann studdi hana alla tíð í
hennar starfi. En lífið var sannar-
lega ekki alltaf dans á rósum hjá
Lillu. Hvert áfallið af öðru dundi yfir
hana. Í október 1965 misstu þau
hjónin fjögura mánaða gamlan son
sinn. 1992 varð Björn eiginmaður
hennar bráðkvaddur að heimili
þeirra 64 ára að aldri. 1997 kom
þriðja áfallið er Lilla fékk blóðtappa
í heila og lamaðist að hluta, eftir það
var hún bundin við hjólastól. Það
voru grimmileg örlög fyrir konu í
hennar stöðu.
Hún tók örlögum sínum með ótrú-
legu æðruleysi. Aldrei heyrði ég
hana kvarta, öll hennar framkoma
var eins og hún væri algerlega heil
heilsu, hún var ótrúlega kjörkuð,
dugleg og heilsteypt kona. Ásta
dóttir hennar tók við rekstri ball-
ettskólans og hefur rekið hann síðan
með stakri prýði í anda mömmu
sinnar.
Lán Lillu var að hún átti góð börn
sem létu sér annt um hana og studdu
hana af bestu getu. Ég vil sérstak-
lega nefna Ástu dóttur hennar sem
var móður sinni stoð og stytta og
annaðist hana af stakri alúð. Nú er
komið að kveðjustund, að baki eru
margar góðar samverustundir bæði
í gleði og sorg. Ég mun sakna henn-
ar sárt, en sárastur er þó söknuður-
inn hjá börnum hennar, barnabörn-
um og tengdabörnum en meðal
þeirra var Lilla alltaf miðpunktur-
inn.
Við Gunnar vottum fjölskyldu
hennar okkar dýpstu samúð.
Sigrún Ól. Flóvenz.
Á lífsleiðinni kynnumst við öll og
eigum samleið með fólki sem hefur á
okkur djúpstæð og mótandi áhrif.
Sigríður Ármann var ein af þessum
manneskjum í mínu lífi. Sem nem-
andi og síðar kennari við Balletskóla
Sigríðar Ármann naut ég hand-
leiðslu hennar og hlýrrar vináttu í
ríflega 30 ár. Hún lauk upp fyrir mér
heimi balletsins, leiddi mig fyrstu
sporin og kenndi mér að sjá gleðina
og fegurðina í dansinum. Hún inn-
rætti mér sjálfsaga og þrautseigju
og kenndi mér að bera höfuðið hátt
þótt snúningar eða stökk tækjust
ekki alltaf. Það hefur reynst mér
ómetanlegt veganesti út í lífið.
Fyrir það verð ég ævinlega þakk-
lát.
Ég kveð Sigríði Ármann með
söknuði, virðingu og væntumþykju.
Elsku Ásta, Guðni, Pálína, Sig-
björn og fjölskylda – ég votta ykkur
mína dýpstu samúð.
Rakel Pálsdóttir.
Kæra vinkona
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífs þíns nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði nú sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Elsku Sigurbjörn, Ásta, Pálína og
fjölskyldur, mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur til ykkar allra.
Þorbjörg Einarsdóttir
 Fleiri minningargreinar um Sig-
ríði Th. Ármann bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu daga.