SunnudagsMogginn - 28.02.2010, Síða 13

28. febrúar 2010 13
einkaaðila til að börnin geti
keppt á mótum, og ótrúlegur
árangur þeirra hefur síðan opn-
að þeim möguleika á betri
menntun. Þeim var boðið að
stunda nám í einkaskóla, og
nýverið var Daysi boðinn styrk-
ur til náms við háskóla í Banda-
ríkjunum. Styrktaraðilar þeirra
í Perú hjálpuðu fjölskyldunni
einnig að byggja sér hús. Skák-
samband Perú er ekki sterkt
miðað við önnur lönd og því
ferðast faðirinn einn með börn-
in á stórmót þegar aðrar þjóðir
mæta til leiks með lið þjálfara,
sálfræðinga og aðstoðarmanna.
Læra fyrst, æfa svo
Krakkarnir eru á heimavelli
þegar þau eru spurð að því hve-
nær þau hafi byrjað að tefla. „Ég
var sex og hún var átta og pabbi
kenndi okkur mannganginn. Þá
var skákin ekki svo þekkt í Perú
en hún er það núna. Þetta hefur
ekki alltaf verið auðvelt en okk-
ur finnst bara svo gaman að
keppa á mótum og ferðast og
hitta nýtt fólk,“ segir Jorge
yngri.
En eru þau ólíkir skákmenn?
Daysi grípur orðið og segir að
bróðir sinn sé rólegri og skipu-
lagðari leikmaður en hún, en
þau pæli lítið í því hvernig þau
tefli. Ég spyr hvaða markmið
þau hafi sett sér núna eftir
heimsmeistaramótið og segir
Daysi það vera að verða alþjóð-
legur stórmeistari, sem aðeins
tíu konur eru núna. Að auki
vilji hún ná 2.600 ELO-stigum
fyrir lok ársins.
„En það var mitt markmið,“
segir litli bróðir hlæjandi. „Þú
stalst því.“ Bæði gangast þau
við því að vera miklir keppn-
ismenn og fá gríðarlega mikið
út úr því að sigra sér eldri og
reyndari mótherja.
Hvaðan koma þessir miklu
skákhæfileikar? Jorge eldri hlær
og svarar til: „Ég spyr sjálfan
mig stundum hvernig standi á
þessu!“ Hann lýsir því að það
hafi í raun verið alger tilviljun
að skákin kom inn í líf þeirra.
„Ég kunni varla mannganginn
þegar krakkarnir fóru á sum-
arnámskeið, og við lærðum
þetta saman til að byrja með.
Kennarar barnanna tóku strax
eftir hæfileikum þeirra og við
leyfðum þeim að tefla út í eitt.
Við tóku sigrar á skólamótum,
héraðsmótum og landsmótum
og þau færðust undrahratt upp
styrkleikalistann. Þetta er það
sem þeim finnst skemmtilegast
að gera í lífinu og skákin sprett-
ur svo eðlilega og áreynslulaust
fram hjá þeim.
Það hefur verið þannig frá
upphafi og er reyndar enn í
dag,“ heldur Jorge eldri áfram,
„að þau þurfa að vera búin að
læra heima áður en ég hleypi
þeim að taflborðinu. Ég legg
áherslu á það að þau passi upp á
skólann og fái góða menntun,
en þeim er alveg sama um það
eins og er, skákin er númer eitt,
tvö og þrjú. Og það er meðal
annars lykillinn að ótrúlegum
árangri þeirra, að þau njóta
leiksins til hins ýtrasta. Þegar
þau eru ekki að keppa á mótum
fáum við einkakennara sem
kemur á hverjum einasta degi,
meira að segja á jólunum. Þá
reyndar kvörtuðu börnin og
móðir þeirra hástöfum en ég lít
svo á að þau fái frí frá skólabók-
unum þegar við erum á keppn-
isferðalögum. Skákin er þó að
mínu mati góð íþrótt, því hún
þjálfar hugsunina, þú munt
aldrei hitta skákmann sem er
fátækur að því leyti.“
Og þetta virðist sannarlega
vera fjölskylda í fríi fremur en
keppnisíþróttamenn, þar sem
ég horfi á eftir undrabörnunum
tveimur trítla léttfætt í skáksal-
inn, meðan faðir þeirra leggur
af stað í göngutúr í snjónum.
Hann ætlar að skoða sig um í
miðbænum, taka út skauta-
svellið og finna veitingastað til
að bjóða krökkunum sínum á í
kvöld. „Ég þarf ekkert að
standa yfir þeim og greina
skákirnar, þau sjá alveg um
þetta sjálf.“
Daysi og Jorge Cori, 16 og 14 ára systkini frá Perú, ásamt föður sínum, Jorge Cori eldri.