SunnudagsMogginn - 28.02.2010, Qupperneq 30

30 28. febrúar 2010
Þ
ingflokkar stjórnarflokkanna héldu
sameiginlegan fund yfir skömmu. Það er
ekki algengt í stjórnarsamstarfi að slíkt sé
gert og hlýtur að vera gott merki um þétt
og gott samstarf. Þó er það svo að ríkisstjórnin hef-
ur ekki raunverulegan meirihluta í sínum tveimur
stærstu málum, Icesave og Evrópusambandsaðild.
Og það er reyndar merkilegt að þetta skuli vera tvö
stærstu mál þessarar fyrstu einlituðu vinstri-
stjórnar í landinu á sama tíma og eldurinn brennur
svo heitt á alþýðu landsins. Reyndar lítur Samfylk-
ingin svo á að þetta séu eitt mál, en ekki tvö. Það
þurfi að koma þessum kröfum með illu á herðar ís-
lensku þjóðarinnar, þar sem það hafi ekki tekist
með góðu. Því þetta sé fyrsti aðgöngumiðinn af
mörgum að ESB, og langt frá því sá dýrasti. Þar á
eftir kemur landbúnaðurinn, sjávarútvegurinn og
loks fullveldið sjálft. Og ekkert af þessu er heldur of
dýrt.
VG tuktaðir til
En svo aftur sé vikið að hinum sameiginlega þing-
flokksfundi. Þá hefur komið fram að þar settu
samfylkingarmenn ofan í við vinstri græna fyrir að
tjá sig um of um Evrópumál. Vissulega var ekki
verið að halda því fram að VG mættu ekki ræða þau
mál, en bara ekki núna. Tími þeirra myndi koma,
þegar flokkar landsins hæfu að takast á um fullbú-
inn aðildarsamning. Það er ekki að undra þótt
þingmönnum vinstri grænna hafi verið nokkuð
misboðið. Undrunarefnið er hitt, að þeir skuli yfir
höfuð hafa látið koma fram við sig með slíkum
hætti. Jóhanna Sigurðardóttir, sem eitt sinn stofn-
aði sérstakan flokk, Þjóðvaka, meðal annars vegna
þess að hún var á móti stefnu Jóns Hannibalssonar í
Evrópumálum, réð ekki við fögnuð sinn og kæti
síðast þegar Brusselmenn kynntu einhvern áfanga í
Evrópuferlinu. Og þingmenn og aðrir talsmenn
Samfylkingar þreytast aldrei á að tala fyrir aðild að
ESB, sem allan vanda á að leysa. Þeir þurfa ekki að
bíða í hálft annað ár til að öðlast málfrelsi eins og
undirsátum þeirra í VG ber að gera.
Hjartanlega sama um skoðun VG
Björgvin Sigurðsson, formaður þingflokks Sam-
fylkingar, reyndi að tala sig í gegnum fréttir Morg-
unblaðsins af þessari sérstæðu uppákomu á sam-
eiginlegum þingflokksfundi. Og eins og vill henda
menn sem tala mikið og jafnvel hraðar en þeir
hugsa missti hann þessa niðurstöðu út úr sér:
„… mér er hjartanlega sama um viðhorf VG í þess-
um málum.“ Þessi orð voru þó eiginlega óþörf. Það
hefur blasað við lengi að Samfylkingunni er hjart-
anlega sama um afstöðu VG til málsins. Eftir að þeir
gátu þvingað þann flokk til að brjóta gegn stefnu-
skrá sinni, heitstrengingum og loforðum í slíku úr-
slitamáli telja þeir víst, að þann flokk þurfi ekki að
óttast. Hann sé siðferðislega bugaður og brotinn
eftir að hann kyngdi slíku máli fyrir aðgang að rík-
isstjórn með Samfylkingunni. Og því verður ekki
neitað að það er mikið til í þessu. Menn selja sjald-
an sálu sína fyrir raðgreiðslur. Oftast er það gert í
eitt skipti fyrir öll. Óþægilega margt bendir til þess
að í tilviki VG sé sú sala endanleg og óriftanleg.
„Hitt“ málið
Og þá er það hitt málið hjá þessari tveggja mála
ríkisstjórn, Icesave-málið. Steingrímur Sigfússon
hefur upp á síðkastið verið í mörgum viðtölum
vegna þriðja þáttar Icesave-leikritsins. Hann lætur
enn eins og hann sé í hlutverki leikstjórans, sem er
ekki ónýt sjálfsblekking. Sérstaklega þar sem hlut-
verk Steingríms í málinu minnir miklu meira á
rulluna, sem sendillinn í Þjóðleikhúsinu fékk eitt
sinn að spreyta sig á. Hann lék „fótatak í fjarska“.
Og hvernig mætti það vera að Steingrími væri fært
burðarmeira hlutverk eftir fyrri frammistöðu sína.
Hann hefur tvívegis komið heim með samning. Sá
fyrri var að mati Steingríms glæsilegur. Langbesti
samningur sem nokkur von var að fá, sagði hann
þá. Þingið setti samningagerðinni slíka fyrirvara að
kröfuþjóðirnar töldu hana þar með úr sögunni. Þá
kom Steingrímur heim aftur og var þá búinn að
eyðileggja fyrirvarana. Samstarf í þinginu fór sam-
stundis veg allrar veraldar. En eftir þindarlausar
umræður um nýjan samning Steingríms samþykkti
stjórnarmeirihlutinn loks lög um ríkisábyrgð. Af
því tilefni sagði Steingrímur að menn mættu
treysta því að fullreynt væri nú að lengra yrði ekki
komist. En Adam hafði ekki langa viðveru í Paradís
frekar en fyrri daginn. Fjórir stjórnarþingmenn,
sem samþykktu lögin um ríkisábyrgð nauðugir,
skoruðu á forsetann úr ræðustól Alþingis að stað-
festa þau ekki. Sama gerðu sextíu þúsund Íslend-
ingar til viðbótar. Forsetinn, sem nýkominn var
illa laskaður úr ókræsilegum félagsskap, hafði enga
stöðu. Hann varð að synja lögunum staðfestingar.
Og nú var fokið í flest skjól ríkisstjórnarinnar. En
þá kom stjórnarandstaðan til skjalanna. Og Stein-
grímur fann nýja von. Ekki er hægt að áfellast
stjórnarandstöðuna. Hún vildi sýna ábyrgð-
arkennd á alvarlegum tímum, í stað þess að slá
pólitískar keilur gagnvart ríkisstjórn í þröngri
stöðu. Reyndar flögraði slík hugmynd aldrei að
Steingrími J. Sigfússyni á löngum og margorða
stjórnarandstöðuferli. En hann tók hjálpinni fegins
hendi. Og enn hélt hann áfram að tilkynna frétta-
mönnum um nýja áfanga í samningaferlinu og nú
sem talsmaður einhvers konar þjóðstjórnar, sem
hann hafði þó sloppið við að setja formlega á lagg-
irnar. Og enn voru það samfelldir sigrar. Maðurinn
sem var svo oft búinn að segja þjóðinni, að ekki
væri hægt að komast hænufeti lengra, sagði í einu
af ótal viðtölum, að nú væru kröfuþjóðirnar búnar
að slá eina 80 milljarða af vaxtakröfu sinni. Áttatíu
milljarðar eru peningar líka. Svona rétt tæplega ein
Kárahnjúkavirkjun eða svo. Svo maðurinn sem til-
kynnti fyrir tveimur mánuðum að alls ekki yrði
lengra komist hafði þá að minnsta kosti verið að
hafa af þjóð sinni áttatíu milljarða króna. Og það
Hörgárdalur
snævi þakinn.
Reykjavíkurbréf 26.02.10
Fótatak í fjarska