SunnudagsMogginn - 28.02.2010, Blaðsíða 49

28. febrúar 2010 49
Sólstafirnir kærkomnu verma,
Falla inn um súðargluggann:
Heimilisfólkið samanhniprað
Horfir á vorið loppnum svip
Með vaxandi feigðarsöng í eyrum:
Er aðeins á miðjum aldri
En heyrir samt vaxandi þyt
Feigðarhörpunnar í eyrum
Er strengirnir í kuðungnum
trosna.
Æ, nornirnar mínar
Þið sem hafið gefið mér skáldalíf
En samt tekið frá mér svo margt.
Söngur ykkar gerist nokkuð ljúfur
Er röddunum fjölgar sem kveðja.
Þarna bíður opið garðshliðið
Og harpa mín og hráskinnsskórnir
hér.
Vagnhjól gerist trúartákn í huga.
Eða er það heimagröf sem kallar?
Ljóðið er úr nýrri bók höfundar,
Ævintýraljóð. Tryggvi er mann-
fræðingur að mennt.
Hörpuhvinur
hjá torf-
bæjarfólki
Tryggvi V. Líndal
Hver nótt er eins og ævintýri
þegar ég skyggnist inní huga þinn
þegar þú hlærð uppúr svefni
Ljóðið er úr nýjustu ljóðabók höfundar
Hér var eitt sinn annað skóhorn. Hann
starfar á skjalasafni.
Ljóð án titils
Gísli Þór Ólafsson
Síðasta fjallamálverkið sem ég málaði
heitir Opinberun og er af stóru fjalli með
risaopi í gegn. Op sem mér fannst ég fara
í gegnum. Ég vissi að með því að fara
gegnum þetta fjall kæmi ég að nýju landi.
Málverkin eru stundum forspá.
Ég viðurkenni að þessum breytingum
fylgdu gríðarleg innri átök, vanlíðan og
eirðarleysi. Hvað myndefnið varðaði
þurfti ég að ganga alla leið, ekki hálfa, og
það strax í fyrstu mynd, Veggteppi I.
Fyrir löngu hef ég fengið nóg af einkarétti
karla á að fjalla um kynlíf og konur, ekki
síst í listasögunni. Mínimalisminn kenndi
mér að skafa óþarfa utan af því sem ég vil
segja en hafnaði tilfinningum. Þar skildi
því leiðir.
Það hefur verið viss ögrun að sýna
kynkraftinn óbeislaðan en því fylgir líka
mikill léttir og kraftur. Tabú eru við-
kvæm og mjög afhjúpandi, ekki síst fyrir
þann sem horfir. Þar myndast speglun
sem ekki allir vilja gangast við. Stundum
ekki ég sjálf.“
Kristín segir að það að fást við list sem
sé andlegs eðlis og svo að sýna kraft kyn-
orkunnar séu tvær hliðar á sama máli.
„Ég sé ekki betur en að þetta búi í lífinu
sjálfu, þörfin að sætta hina líkamlegu og
andlegu þrá. Allt miðar þetta að þörfinni
á dýpri sameiningu við almættið. Það er
guðdómleg fegurð að halda á litlu barni,“
segir Kristín og vísar í verk eins og hún er
kunnust fyrir og prýða jafnvel kirkjur hér
á landi. „En það er heldur ekkert að því
að lifa í samræmi við kynhvöt sína, að
sjálfsögðu án afskræmingar, því sá kraft-
ur er hreinn í eðli sínu og öllum áskap-
aður. Ekkert að fela. Gjöf frá Guði.“
’
Ég viðurkenni að þessum breytingum
fylgdu gríðarleg innri átök, vanlíðan og
eirðarleysi. Hvað myndefnið varðaði
þurfti ég að ganga alla leið, ekki hálfa, og það
strax í fyrstu mynd.
Kristín Gunnlaugsdóttir við eitt verkið í Grafíksafninu. Hún segist forvitin um myndefnið; konuna og tabúin.
Móðir með barn
í flæðarmáli,
málverk eftir
Kristínu frá
árinu 2003.
Leiðin, verk frá
árinu 2007. Á
síðustu árum
hefur Kristín
verið að mála
myndir af reisu-
legumfjöllum.
Morgunblaðið/Ernir
Tónsvið draumaheimsins
rýfur hárfínt
sístreymi vitundar
tónverk næturinnar
hefst á hægum kafla
samhljómurinn
stigmagnast á óttunni
uns verkið fjarar út í
morgunsárið.
Ljóðið er úr nýrri ljóðabók höf-
undar er nefnist Undir Gullfjöllum.
Tónverk
Bjarni Bernharður