Morgunblaðið - 22.01.2011, Blaðsíða 31

MINNINGAR 31
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 22. JANÚAR 2011
✝ Lára AðalheiðurJónsdóttir fæddist
að Svarfhóli í Álfta-
firði 23. desember
1921. Hún andaðist á
Heilbrigðisstofnun
Ísafjarðarbæjar 7. jan-
úar 2011.
Hún var dóttir
hjónanna Guðrúnar
Maríu Guðnadóttur, f.
22.7. 1899, d. 7.1. 1977
og Jóns Júlíusar
Bentssonar, f. 26.7.
1901, d. 8.5. 1981.
Lára var elst fimm
barna þeirra hjóna. Systkini hennar
eru: Matthías Jónsson, f. 17.7. 1923,
d. 25.9. 2001. maki Þórey Þorbergs-
dóttir, f. 22.9. 1926, d. 21.4. 2008.
Guðrún Jónsdóttir, f. 8.11. 1925,
maki Elías Þorbergsson, f. 22.9.
1926, d. 11.5. 2005. Friðgeir Bent
Jónsson, f. 20.11. 1927, maki Gerður
Rafnsdóttir, f. 27.2. 1935, d. 13.7.
1989. Sigurður Guðni Jónsson, f.
21.12. 1935, d. 18.9. 2007.
Lára giftist 30.12. 1951 Baldvini
Björnssyni, f. 16.8. 1921, d. 9.5. 1988.
Foreldrar hans voru Sigfríður
Björnsdóttir, fædd í Ólafsfirði 18.2.
1898, d. 3.10. 1978 og Björn Einar
störf fram yfir unglingsárin. Síðan
lá leiðin í vist á Ísafjörð, vinnu í eld-
húsi í Héraðskólanum í Reykjanesi,
Lára vann á saumastofu hjá Einari
og Kristjáni á Ísafirði. 1945 fer Lára
til Keflavíkur og vinnur þá á sauma-
stofu hjá Jóhanni klæðskera. 1947
fer Lára og gerist matráðskona í
Hafnarfirði fyrir sjómenn sem komu
víðsvegar að af landinu, þá var farið
á vertíð sem stóð frá áramótum til
vordaga. Þar kynntist Lára Baldvini
Björnssyni fá Ólafsfirði sem seinna
varð eiginmaður hennar.
Um haustið 1948 flytja þau til
Ólafsfjarðar og hefja þar búskap.
1954 flytja þau að Meiri-Hattardal
og hefja þar búskap ásamt systur
Láru, Stellu og manni hennar Elíasi.
Árið 1960 er jörðinni skipt og hafinn
undirbúningur að því að byggja tvö
ný íbúðarhús og útihús. Lára starf-
aði í kvenfélaginu Ósk í Súðavík, tók
þátt í félagsstörfum eins og þorra-
blótum og álíka viðburðum. Árið
1979 flytjast þau til Súðavíkur og fer
Lára þá að vinna í rækju. Árið 1997
flytur Lára inn í nýtt hús í Súðavík
eftir að byggðin var færð til. Þar bjó
hún til 2004 er hún flytur til dóttur
sinnar á Ísafirði en var mikið á
sumrin í litla húsinu sínu meðan
kraftar leyfðu.
Síðustu mánuðina dvaldi hún á
öldrunardeild Heilbrigðisstofnunar
Ísafjarðar.
Útför Láru fer fram frá Súðavík-
urkirkju í dag, 22. janúar 2011, og
hefst athöfnin kl. 14.
Friðbjörnsson, fædd-
ur á Skeggjabrekku
21.2. 1897, d. 22.10.
1924.
Lára og Baldvin
eignuðust 2 börn, þau
eru: 1) Friðgerður
Sigfríð Baldvinsdóttir,
f. 19.9. 1955. Maki
Sverrir Pétursson.
Börn þeirra eru a)
Orri, f. 5.11. 1983,
unnusta Helga Hjálm-
arsdóttir, f. 7.9. 1984.
b) Lára Rán, f. 11.10.
1989. 2) Axel Bessi, f.
13.5. 1962, maki Halldóra Péturs-
dóttir, f. 19.10. 1966. Börn þeirra
eru: a) Aðalsteinn Svanur Grét-
arsson, f. 14.9. 1986. b) Baldvin Ax-
elsson, f. 24.1. 1991, d. 14.7. 1991. c)
Dagný Ósk Axelsdóttir, f. 7.1. 1994.
Lára ólst upp hjá foreldrum sín-
um sem hófu búskap í Meiri-
Hattardal 1925 og þar ólst Lára upp
til fullorðnisára. Lára naut venju-
legrar grunnskólamenntunar þess
tíma í barnaskólanum í Súðavík.
1942 fór hún í Húsmæðraskólann á
Blönduósi eins og flestar ungar
stúlkur gerðu á þeim tíma.
Lára ólst upp við venjuleg sveita-
Við höfum nýlega kvatt gamla árið
og heilsað nýju ári. Um áramót lítum
við til baka og rifjum upp minningar
frá árinu sem er að líða.
Eins er farið þegar ástvinur fellur
frá, við lítum til baka yfir farinn veg.
Það er ekkert nema dásamlegt þegar
öldruð kona fær hvíld. En samt situr
eftir söknuður. Söknuður þess sem
var.
Þannig er mér farið er ég kveð móð-
ur mína, ótal minningar renna í gegn-
um hugann. Móðir mín fékk sama dán-
ardag og móðir hennar, Guðrún
Guðnadóttir, sem dó 1977.
Mamma bjó í Hattardal ásamt
systkinum sínum, einnig voru á heim-
ilinu afi hennar og amma, Bent Ekes-
dal og Friðgerður Þórðardóttir.
Mamma ólst upp við venjuleg sveita-
störf fram yfir unglingsár, síðan lá
leiðin í vist á Ísafirði, vinnu á sauma-
stofu o.fl. Árið 1946 fóru þær systur til
Keflavíkur. Þar leigðu þær sér her-
bergi, fengu vinnu á saumastofu hjá
Jóhanni klæðskera. Ekki höfðu þær
tök á að fara heim um jólin. Ég man að
mamma sagði mér frá því er þær syst-
ur tóku lán fyrir jólin til að kaupa sér
útvarp til að hlusta á yfir hátíðina.
Foreldrar mínir hófu búskap á
Ólafsfirði 1948. Pabbi var sjómaður og
mamma saumakona. Þá fóru flestir
sjómenn á vertíðir suður á land og
komu ekki heim fyrr en á vordögum.
Árið 1954 fluttu þau frá Ólafsfirði vest-
ur á firði og hefja búskap í Hattardal.
Þar taka þau við búi af föður mömmu
ásamt Stellu systur hennar og eigin-
manni Stellu. Fyrstu árin búa þær
sameignarbúi í gamla bænum í Hatt-
ardal. Í minningunni var alltaf nóg
pláss í gamla bænum þótt oft væri fjöl-
mennt. Bróðir minn Axel Bessi er
kjörsonur, sonur frænku okkar Dóru
Arinbjarnardóttur sem er bróðurdótt-
ir ömmu, Guðrúnar Guðnadóttur.
Alltaf var mikill samgangur milli
bæjanna og leið ekki sá dagur að þær
systur hittust ekki og börnin gengu út
og inn á báðum heimilum. Mamma fór
oft á veturna til vinnu í Frosta í Súða-
vík og eins fór hún í rækju til Björg-
vins á Langeyrinni, þar held ég að hún
hafi kunnað vel við sig og þær kellur
sem þar unnu, oft tekið gott spjall yfir
rækjubandið.
Alltaf man ég eftir börnum í sveit,
oftast einn til tveir og stundum fleiri í
skamman tíma.
Árið 1979 bregða þau búi og flytja til
Súðavíkur. Mamma fer að vinna í fiski
og pabbi fer að stunda rækjuveiðar í
Djúpinu. Þau áttu Hattardalinn áfram,
pabbi heyjaði á sumrin og seldi hesta-
mönnum hey, þannig að Hattardalur-
inn var sumarlandið og höll minning-
anna. Um 1997 komu hjón frá Kanada,
þetta var frænka mömmu. Afi hennar
hafði flutt til Kanada og var frænkan
komin til að rifja upp ættartengsl sem
mamma kunni vel skil á, það vafðist
ekkert fyrir henni móður minni að
bjóða þessu ágæta fólki gistingu.
Henni fannst það ekki koma til greina
að fólkið færi að gista á hóteli.
Hún móðir mín er kannski ein af
þessum „hvunndagshetjum“. Hún
fæddist inn í upphaf umbreytinga í ís-
lensku samfélagi. Ætíð nægjusöm og
gerði ekki kröfur til annarra um að
þjóna sér, en var ætíð tilbúin að bjóða
allt sem hún átti og meira til. Var glöð
og sátt við lífshlaupið þrátt fyrir allt.
Hinsta kveðja.
F.h. barna, tengdabarna
og barnabarna,
Friðgerður Baldvinsdóttir.
Meira: mbl.is/minningar
Mig langar að skrifa örfá orð vegna
andláts Láru Jónsdóttur, föðursystur
minnar.
Sem barn og unglingur dvaldist ég
nokkur sumur vestur í Álftafirði. Ég
var ýmist hjá ömmu og afa í Súðavík
eða inni í Meiridal, hjá Láru frænku.
Mér þótti gott að vera í sveitinni, eink-
um þóttu mér kýrnar notalegar og
ágætt verk að reka þær í og úr hag-
anum. Lára frænka sá um að mjólka og
mér fannst hún sterk þegar hún bar
þunga mjólkurbrúsana út í læk. Ekki
hafði hún mörg orð um það verk né
heldur öll hin verkin sem hún vann:
elda, baka, ryfja og raka … svo ég
nefni fáein þeirra. Mér er minnisstætt
hve Lára frænka bakaði gott brauð.
Það voru góðar stundir, þegar komið
var heim í kaffi og húsið ilmaði af nýj-
um bakstri.
Ég reyndi að leggja að mér til þess
að bregðast ekki trausti frænku. Ég
man þegar ég hamaðist við að rifja á
milli þeirra mæðgna, Láru og Fríðu,
sem báðar höfðu lítið fyrir því að snúa
votu heyinu. Einu sinni var mér og
Önnu Maríu (að mig minnir) falið að
hafa til hrísgrjónagraut þegar heimilis-
fólkið kæmi úr heyvinnu. Gleymdum
við frænkurnar okkur í leik inni við
brunnhúsið fram eftir degi. Sáum við
hvar fólkið kom heim – og enginn
grautur í pottinum. Þá leið mér illa yfir
að hafa ekki unnið það verk sem Lára
frænka hafði trúað okkur fyrir.
Sem fullorðin lánaðist mér að halda
nokkru sambandi við Láru frænku og
heimsækja hana fyrst í sveitina og síð-
an í Súðavík. Alltaf voru móttökurnar
hlýlegar og rausnarlegar og margt var
spjallað. Á ferðalögum í útlöndum kom
Lára oft upp í huga mér. Sendi ég
henni þá stundum póstkort og vonaði
að hún tæki það sem lítinn þakklæt-
isvott fyrir gott atlæti hjá henni í sveit-
inni.
Blessuð sé minning Láru frænku.
Gyða Bentsdóttir.
Mig langar í fáum orðum til að minn-
ast frænku minnar Láru Jónsdóttur.
Lára frænka eins og ég kallaði hana
kvaddi þennan heim föstudaginn 7.
janúar síðastliðinn. Heilsa Láru hafði
versnað síðustu árin enda komin á ní-
tugasta aldursár og hafði hún dvalið á
Sjúkrahúsi Ísafjarðar með hléum allt
síðasta ár. En alltaf bar hún sig vel og
kollurinn enn virkur og minnið óbilað.
Lára ólst upp í Hattardal í Álfta-
firði og eftir nám í húsmæðraskóla á
Blönduósi bjó hún og starfaði í
Reykjavík, Keflavík og á Ólafsfirði í
nokkur ár. Maður hennar, Baldvin
Björnsson, var úr Ólafsfirði og rétt
eftir miðja síðustu öld fluttu þau í
Hattardal og tóku við jörðinni ásamt
systur og hennar manni.
Í Hattardal bjó hún öll sín fullorð-
insár og sinnti heimilis- og bústörfum
eins og þá tíðkaðist og vann einnig við
fisk og rækjuvinnslu í Súðavík eftir að
þau hættu búskap og eignuðust sitt
annað heimili þar. En alltaf var nú
Hattardalur „heima“ og var hún aldr-
ei glaðari en þegar fólkið hennar fór
með henni til dvalar þar um helgi eða í
sumarfríum. Það var oft líf og fjör í
Dölunum þegar krakkaskarinn á bæj-
unum kom saman og oft stóðu þær
systur Lára og móðir mín, Stella, fyr-
ir uppákomum sem voru mikil ævin-
týr í minningunni.
Fyrstu árin í Hattardal bjuggu fjöl-
skyldurnar í sama húsinu og því var
alltaf mikill samgangur á milli okkar
barnanna á bæjunum. Eftir að byggð
voru tvö ný hús á jörðinni og henni
var skipt héldum við áfram að valsa út
og inn á báðum heimilum eins og við
værum heima og ætíð var okkur tekið
fagnandi af Láru og Balda. Þau hjón
voru barnelsk og hjá þeim dvaldi
fjöldi barna og unglinga öll sumur og
héldu mörg þeirra tryggð við Láru
fram á síðasta dag. Hún mátti ekkert
aumt sjá og vildi leggja sitt af mörk-
um til að létta undir með þeim sem
minna höfðu og þar voru börn og dýr í
forgangi. Hún var áhugasöm um sitt
fólk og vildi því allt það besta, hafði
áhyggjur ef eitthvað bjátaði á og
gladdist með þegar vel gekk. Lára las
mikið seinni árin og átti hún góðar
stundir við lestur.
Síðustu jól og áramót dvaldi Lára
hjá dóttur sinni og hennar fjölskyldu
á Ísafirði eins og undanfarin ár og var
bara nokkuð brött. Skapast hafði sú
hefð að á afmælisdegi Láru á Þorláks-
messu hittust börnin hennar, barna-
börnin, vinir og vandamenn í veislu
sem stóð oft fram á kvöld og naut hún
þess að hitta sem flesta þennan dag.
Hún vissi sem var að hver dagur gat
verið sá síðasti. Við töluðumst við í
síma á afmælisdaginn og aftur á
gamlársdag, það var síðasta samtalið
okkar Láru og var hún að dásama litla
sonarson minn sem hún hafði fengið
myndir af um jólin. Bað honum og
okkur allrar blessunar eins og venja
hennar var. Rúmri viku seinna kvaddi
hún þetta jarðlíf, sofnaði fallega eftir
hádegislúrinn í hinsta sinn.
Að leiðarlokum vil ég þakka Láru
samfylgdina í gegnum lífið og alla
ræktarsemina við mig og mína fjöl-
skyldu. Fríðu, Axel og fjölskyldum
þeirra votta ég mína dýpstu samúð.
Far þú í friði, kæra frænka.
Anna María Elíasdóttir.
Frænka okkar, Lára Jónsdóttir, er
nú látin. Við minnumst hennar með
hlýju og söknuði.
Á sumrin vorum við frænkurnar
fastagestir í húsi Láru ömmu eins og
öll börn í Súðavík kölluðu hana. Dyr
hennar voru ávallt opnar og tók hún
vel á móti öllum gestum sínum þótt
lágir væru í loftinu.
Þegar ekki var spilaður rakki þá var
leikið við kisuna Bröndu og minnumst
við sérstaklega sumarsins þegar
Branda eignaðist kettlinga. Þá gerð-
umst við sérlegar pössunarpíur kett-
linganna enda dvöldum við yfir sum-
artímann einungis tveimur húsum frá
Láru.
Við munum óljóst eftir húsinu henn-
ar Láru ömmu við Aðalgötuna enda
vorum við ekki gamlar þegar hún og
aðrir bæjarbúar fluttu yfir í nýja þorp-
ið. Þó munum við að það var alltaf
gaman að fara í heimsókn til hennar og
margt þar að skoða. Við hættum okkur
þó ekki niður í kjallarann þar sem við
töldum að þar hefðist við draugur.
Gaman var að fara niður á bryggju
og dorga þar sem kolar voru auðfengn-
ir. Alltaf mættum við með aflann til
Láru ömmu svo hún gæti gefið hann
Bröndu.
Það eru margar minningar úr Súða-
vík sem tengjast Láru ömmu og auð-
séð að hún var mikilvægur hluti af dvöl
okkar þar yfir sumartímann.
Við vottum aðstandendum samúð
okkar.
Katrín Erna Þorbjörnsdóttir og
Guðrún Kristín Einarsdóttir.
Mér er ljúft að minnast frænku
minnar Láru Jónsdóttur frá Meiri-
Hattardal í Álftafirði vestra.
Lára var mikil gæðakona og skap-
góð með eindæmum. Það var alltaf
mjög gestkvæmt hjá þeim Láru og
Baldvini Björnssyni eiginmanni henn-
ar, sem einnig var mikill öðlingur.
Enda voru þau höfðingjar heim að
sækja, gestrisin og skemmtileg.
Margar minningar eigum við frænd-
fólk hennar um skemmtilegar heim-
sóknir í Hattardalinn er þau bjuggu
þar. Lára var víðlesin og hafði gaman
af því að spjalla við fólk. Hún var róleg
í fasi og mikill mannvinur og mátti í
raun ekkert aumt sjá. Hún var ein-
staklega barngóð og nærgætin við allt
fólk. Þarafleiðandi átti hún auðvelt
með að umgangast fólk og því fannst
þægilegt að vera í návist hennar. Hún
hafði góða nærveru. Eitt sinn fyrir
margt löngu, þegar Fríða dóttir henn-
ar var fimm eða sex ára hnáta og Axel
ekki kominn til sögunnar, gisti Lára
heima hjá foreldrum okkar, Bjarna
Guðnasyni og Hólmfríði Einarsdóttur,
á Dalbæ um tíma meðan hún vann í
frystihúsinu í Súðavík. Mikil og góð
vinátta og væntumþykja var á milli
hennar og foreldra okkar og féllu þar
aldrei styggðaryrði á milli. Nú í sumar
er Guðjón bróðir heimsótti Láru
minntist hún móður okkar og sagði að
ef til væru englar þá væri öruggt að
hún mamma okkar væri einn slíkur
svo góð manneskja sem hún hefði ver-
ið. Ég minnist þess er Lára dvaldi hjá
okkur hversu henni fannst gaman að
koma heim og lesa blöðin að afloknum
vinnudegi. Henni var margt vel gefið
og var flink í höndum og tók oft til við
saumaskapinn ef tími vannst il. Var
hún þá að sauma ýmislegt í saumavél
sem til var heima.
Ég minnist þess hversu gaman var
að fara með henni og Fríðu heim til
Balda, líklega í helgarfrí. Þá hefur að
öllum líkindum ekki verið rafmagn í
gamla bænum því þau lásu við ljós frá
olíulampa við rúmin fram eftir kvöldi
og var þetta allt mjög ævintýralegt.
Síðar byggðu þau hjónin myndarlegt
íbúðarhús og þar hefur eflaust verið
rafmagn frá fyrstu stundu. Á milli
þeirra hjóna ríkti friðsemd og virðing.
Þannig var Lára eins og ég þekkti
hana, aldrei neitt að æsa sig yfir hlut-
unum. Alltaf þessi stóíska ró sem
hvíldi yfir henni. Það var sama sagan
að heimsækja hana á litla fallega
heimilið hennar sem hún átti í Súða-
vík. Þetta var eftir að Baldvin dó og
eftir að hún hafði flust í nýja þorpið
eftir snjóflóðin í Súðavík 2005. Alltaf
var tekið á móti fólki af sömu alúðinni
og öllu tjaldað sem til var í gestrisn-
inni. Jafnvel er hún var komin á
sjúkrahúsið á Ísafirði bauð hún upp á
aðalbláber, harðfisk eða annað góð-
gæti þegar litið var til hennar. Síðast
þegar ég heimsótti hana í Súðavík var
hún að tala um hvað hún væri lánsöm
með börnin sín. Þau væru svo um-
hyggjusöm við hana, bæði Fríða og
Axel.
Við systkinin frá Dalbæ þökkum
góðri frænku samfylgdina og órofa
vináttu í gegnum tíðina. Við sendum
Fríðu, Axel og fjölskyldum þeirra,
Stellu, Bent og öðrum aðstandendum
samúðarkveðjur á þessum tímamót-
um. Hvíl í friði kæra frænka.
Bjarnveig Bjarnadóttir (Badda).
Góð kona er fallin frá. Ein af þeim
kjarnakonum sem þekktu gamla tím-
ann til sveita, þegar unnið var frá því
snemma á morgnana og langt fram á
kvöld. Ég átti því láni að fagna að vera
hjá henni í sveit þegar hún tók við búi
af föður sínum, Jóni Bentssyni, ásamt
eiginmanni, Baldvini Björnssyni, og
systur sinni og mági, þeim Stellu og
Ella.
Íbúðarhúsið í Meiridal var ekki
burðugt í þá daga, burstabær með
tveim burstum, mókofi til hliðar og
hjallur á móti. Útihús voru fjós og
hlaða ásamt fjárhúsi fyrir um hundr-
að fjár.
Það var ekki munaðurinn á þessum
bæ. Ekkert rafmagn, engir vegir og
allt sótt á trillubát út í Súðavík. Slegið
með orfi og ljá og reitt heim í hlöðu á
hestum. Öll vinna var með handafli
eins og mótaka á vorin, en mórinn var
notaður var til upphitunar í eldavélina
sem hélt húsinu heitu.
Hún Lára sló ekki slöku við, hitaði
hafragrautinn á morgnana, sneiddi
súrt slátur út í, bakaði brauð og kökur
með kaffinu, gekk frá öllu innandyra
og stundaði útiverkin á milli, allt eftir
því sem þurfa þótti.
Ég gæti talið lengi upp verkin
hennar Láru, lýst dalnum sem henni
þótti svo vænt um, sagt frá ýmsum at-
burðum, rifjað upp fyrri tíma eða þær
stundir þegar við hittumst.
Þótt oft hafi liðið langur tími á milli
þess sem við sæjumst var það alltaf
svo gleðilegt. Það er því dýrmætt fyr-
ir mig að hafa hitt hana sl. sumar og
getað smellt kossi á kinn hennar, þeg-
ar ég heimsótti hana á sjúkrahúsið á
Ísafirði. Gleðin í augum hennar og
spjallið sem við áttum saman verður
mér ætíð minnisstætt.
Fjölskyldu hennar bið ég allrar
blessunar.
Guð blessi minningu Láru minnar.
Friðrik Georgsson.
Lára Aðalheiður
Jónsdóttir
✝
Elsku pabbi okkar, tengdapabbi, afi og langafi,
RALPH THOMAS HANNAM,
lést laugardaginn 15. janúar.
Útförin fer fram frá Dómkirkjunni þriðjudaginn
25. janúar kl. 15.00.
Vilhjálmur Leifur Tómasson,
Sólveig Hannam, Árni Ólafur Lárusson,
Júlía Hannam, Ragnar Þ. Ragnarsson,
Elísabet Hannam, Örn Helgason,
barnabörn og barnabarnabörn.