Akranes - 01.10.1952, Síða 22

svipað því, sem kom hér að Skutulsfjarð-
areyri um sama leyti.
Jú, sýslumaður hafði heyrt um þetta.
Og nú höfðu þeir opnað dymar inn til
fangans. Sýslumaður dokaði sjálfur utan
dyra, en fékk Helga lykilinn að fjötrun-
um og bað hann að leysa brotamanninn.
Dauf skíma af dagsbirtu lagði inn til
Þórarins og hann reis upp móti birtunni,
sem honum fannst flæða inn til sin.
— Þú átt að koma í kirkju — sagði
sýslumaður og horfði framhjá honum
með raunalegum svip.
Þórarinn gekk á eftir sýslumanni, leidd-
ur af tveim vinnumönnum hans. Þá út
fyrir dyrnar kom, var sem hann spyrnti
við fótum. Fylgdarmenn hans námu stað-
ar og virtust til alls búnir. Hann fékk
glýju í augun, svalg loftið og fnæsti nös-
um í líkingu við nautgripi, er þeir koma
út í fyrsta sinn á vorin eftir veturstöðu
í húsinn inni. Örskamma stund trufluðu
hann umskiptin, svo hélt hann rólegur
áfram. Það var autt hið neðra, en í háls-
inum fyrir ofan sáust hér og þar skaflar.
Hægur vestan andvari lá út fjörðinn.
Helgi Einarsson gekk á hlið við þá Þórar-
inn. Við og við skotraði hann augum til
hans, og Þórarinn sá ekki betur en hann
gretti sig framan í hann. Var hann kann-
ske að hlakka yfir því að fá að brenna
hann — bölvaður hundimnn, sem hafði
róið með honum margar vertíðir.
Kirkjan var þegar þétt setin, en Þór-
arinn var leiddur til sætis á fremsta bekk
karla megin. Þar var hans gætt af fylgd-
armönnunum. Hann þekkti flesta kirkju-
gestina á bak og vangasvip þeirra. Þeir
litu reyndar allir við, þegar hann var
leiddur í kirkjuna — sumir laumulega
og hrukku strax aftur í réttar stellingar
— aðrir hálfsneru sér við og virtu hann
lengi fyrir sér, eins og þeir væru að leita
að greinilegum merkjum myrkrahöfðingj-
ans á honum.
Nýja prestinn, séra Bjöm Þorleifsson,
hafði hami ekki séð fyr. Hann var bróður-
sonur hans herradóms, biskupsins í Skál-
holti, Brynjólfs Sveinssonar. Þessi Ön-
firðingur var lítill fyrir mann að sjá og
fremur veikraddaður, en settlegur í kirkju-
legri þjónustu. Hann talaði um óendan-
legan kærleika guðs, sem hafði gerzt með-
þolandi mannanna í syninum til þess að
geta sjálfur friðþægt sjálfum sér fyrir
syndir mannanna. — En fanginn hlust-
aði daufum eyrum, eins og hann vildi
gefa þeim hvíld þessa litlu stund, með-
an harm var meðal manna. Hann horfði
á kertaljósin og heyrði ennþá ómínn af
söngmnn.
Hann hrökk við. Presturinn horfði á
hann, og í augum hans brann annarleg
glóð.
— En hversu hafa ekki mennimir for-
smáð þessa óumræðilegu fóm drottins —
sagði hann — og gefið sig myrkrahöfðingj
anum á vald til þess að geta unnið ná-
unga sínum tjón — já, fyrirgert sjálfu
lífi þeirra með fordæðuskap, sem frá djöfl-
inum sjálfmn er kominn, hverjnm þeir
hafa selt sálu sína til eilífra kvala í því
brennisteinsdíki, er aldrei slokknar, svo að
öll guðs miskunn og kærleikur er frá
þeim sneiddur ........ Konur grétu með
ýmsum tilbrigðum. Einstaka efnabóndi
dottaði.
Hann var leiddur til skemmu aftur og
færður í járn. Enn lifðu veikir ómar af
söng í eyrum hans, ánnars var þessi glampi
af jólum liðinn hjá.
Umluktur myrkri á ný veltist hann á
bálki sínum ósjálfrátt glímdi hann við
þetta söðuga óleysanlega viðfangsefni. —
Hvað hafði hann gert? — var hann sak-
laus eða var hann það ekki? En honum
tókst fljótlega að losna frá viðfangsefn-
inu og falla í sinnuleysi, sem var eftir-
sóknarverðast á þessum stað. Vera hans
þarna var órabið eftir því, að eitthvað
gerðist. Þrek hans og vilji beið eftir því
að hann losnaði úr þessu myrkri og kæm-
ist út til lífsins, sem kallaði á hann. Með-
an ekkert gerðist var aðalviðfangsefni hans
að halda þreki sínu og viti óskertu —
verða ópersónulegur gagnvart eigin ástandi
og því, sem gerzt hafði. — Hann átti að
geta hlegið út í myrkrið, glaðzt yfir lit-
um þeim og sýnum, sem það færði hon-
um og unað samtali við mýs og dauða
hluti.
Þegar homnn var færður matur næsta
dag, hvarflaði enn í huga hans orðið jól.
Nú var annar jóladagur, og þann dag átti
jólagleðin að hefjast fyrir alvöru og sjálf-
sagt yrði fögnuður að kvöldi á sýslumanns-
setrinu. En jafnskjótt og hann heyrði hurð-
ina lokast gleymdi hann öllu, sem við-
kom jólum, pg hann féll á ný ínn í hina
óeðlilegu sambúð sína við myrkrið og ein-
veruna.
Um það leyti, er hann gat ímyndað sér,
að vakan væri vel hálfnuð var sem hann
vaknaði skyndilega af löngum dvala. Hann
glennti opin augun út í myrkrið, hélt
niðri í sér andanum og lá stífur. — Nei,
honum misheyrðist ekki, það var fótatak,
sem hann heyrði. Það var gengið hæg-
um skrefum að skemmunni — læðzt um-
hverfis hana og staðnæmzt við vegginn.
— Og nú var skriðið upp á þekjuna. —
Hann spratt upp, mundi ekki eftir fjötr-
unum, sem hins vegar minntu hann á
hlutverk sitt með þvi að kippa fótum
undan honum, svo að hann féll á gólfið,
en hann stóð jafnharðan upp aftur. Nú
heyxðist lágt urghljóð utan af þekjunni —
það var byrjað að rjúfa hana — torfið skor-
ið með Ijá, svo að þekjan var þið. Hon-
um tókst að halda sér frá að kalla og
spyrja hver væri þama á ferð. Á rjáfr-
inu yfir honum var gömul skjáhola, sem
birgð hafði verið, þegar hann ver settur
í hald. Sá, er úti var virtist vita þetta
og réðst þar að, sem vígið var veikast. Nú
var hann kominn inn að fjölunum, sem
negldar höfðu verið fyrir og andardrátt-
ur hans heyrðist inn. Lengur gat Þórar-
inn ekki dregið að spyrja.
— Hver er úti? — spurði hann hvísl-
andi röddu.
— Þegiðu bölvaður asninn þinn.
Þá vissi hann, að þetta var sjálfur böð-
ullinn, Helgi Einarsson. Innan lítillar
stundar stóð hann í myrkrinu hjá hon-
um á gólfinu.
— Það eru daufleg jól, sem þú átt grey-
ið mitt, sagði hann. — En ég komst ekki
aðra leið til þín. Hurðin er alltof erfið
og lykilinn geymir maddaman.
— Veit nokkur um þig?
— He — he- heldurðu að ég hafi
kjaftað þvi i alla, að ég ætlaði þessa leið
til þín. Sýslumaður fór með vinnumenn
sína út að Skutulsfjarðareyri og drekkur
þar jól með dönskum, og ráðsmaðurinn,
sem heima er, hefur fengið nóg að drekka.
Ég kom héma með glas til þín, greyið
mitt, því að ekki getur þá einu sinni galdr-
að til þín brennivínspela — þvilíkur bölv-
aður aumingi.
— Ef þú ert kominn til þess að leysa
mig úr járnunum, þá gerðu það strax.
— Láttu ekki eins og þú hafir ctið
óðan hund. Heldur þú að böðullinn komi
til þess. Ég kom bara til þess að gefa þér
í staupinu, greyið mitt, ef ég skyldi ein-
hvern tíma fá að höggva þig. — En það
er nefnilega það, sem ég ekki fæ — þú
verður brenndur. — Nei, þú átt ekki skil-
ið, að þér sé hjálpað......
-— Hvað segirðu? — hefurðu nokkuð
frétt um Þorbjörgu og drenginn?
— Konuna þína? Já, hún hefst við í
vetur á Eiríksstöðum, sem vom komnir i
eyði eins og þú vissir, og Jón er þar lijá
henni. En á hverju þau lifa veit ég ekki.
— Svona komdu nú með lyklana, ef
þú hefur þá.
— Ég sagði, að þú værir bölvaður aum-
ingi. Þú lætur taka þig eins og snæris-
þjóf, og svo ertu sagður galdrahundur,
sem drepur menn, ef þér sinnast við þá. —
Þvílík andskotans lygi — guð fyrirgefi
mér annars að blóta á sjálfri hátíðinni.
Nei, þú verður brenndur. En það er bölv-
uð fyrirhöfn og skíta verk. Við höfum ró-
ið of lengi saman til þess ég geri það. —
Höggva skyldi ég þig glaður — það er
heiðarlegt — galdramaður, sem lætur
brenna sig — þvílík forsmán. Sýslumaður-
inn sagði, að úr haldi hjá sér gætir þú
aldrei sloppið, hvað sem þú kynnir fyrir
þér. Og það er víst rétt hjá honum, að
sjálfur hjálpar þú þér ekki mikið. En
hann heldur þessi skræðuskrjóður, er ekki
tímir að hressa mann á brennivínstári, sem
Framhald á síSu 140.
130
AKRANES