Fréttablaðið - 24.03.2012, Blaðsíða 30

24. mars 2012 LAUGARDAGUR30
N
úmer hvað notar
þú af skóm?“ er
næstum því það
fyrsta sem Pauline
McCarthey segir
v ið blaða ma n n
Fréttablaðsins sem hún hefur boðið
í heimsókn á hlýlegt heimili sitt á
Akranesi. Í forstofunni eru nefni-
lega til inniskór í öllum stærðum.
Það væri ef til vill einkennilegt á
flestum heimilum, en er einkar við-
eigandi hjá Pauline sem tekur afar
oft á móti gestum. „Eina helgina
nýverið hurfu þrír pokar af kaffi,
það komu svo margir í heimsókn,“
segir Pauline og hlær. Hún hlær
mikið og kemst reyndar oft við
líka. Þessi tilfinningaríka kona var
valin Hvunndagshetja þegar Sam-
félagsverðlaun Fréttablaðsins voru
afhent á dögunum. Viðurkenningin
féll henni í skaut fyrir óeigingjarnt
starf sem sjálfboðaliði fyrir Rauða
krossinn, fyrir starf sitt fyrir Félag
nýrra Íslendinga og ýmis önnur
sjálfboðastörf. Pauline opnar til að
mynda ætíð heimili sitt um jól fyrir
einstæðingum.
„Ein jólin vorum við sautján en
þetta hefur alltaf blessast, það er
nóg pláss hér. Það er alltaf mjög
gaman hjá okkur og sannast sagna
hef ég aldrei áhyggjur af því hvort
ég hafi efni á þessu. Svo höfum
við fengið óvæntar matargjafir
og stundum kemur fólk með eitt-
hvað með sér.,“ segir Pauline sem
lifir sannarlega samkvæmt því að
sælla sé að gefa en þiggja.
Ólst upp í Glasgow
„Mér hefur alltaf þótt sjálfsagt að
hjálpa öðrum. Ég er alin upp við þá
lífsspeki,“ segir Pauline sem óx úr
grasi í Glasgow í tíu systkina hópi.
Foreldrar hennar voru kaþólskir og
fóru oft í messu með barnahópinn.
„Sjálfboðastörf voru hluti af upp-
eldinu og auðvitað átti að hjálpa
náunganum. Pabbi og mamma unnu
sjálf sjálfboðastarf fyrir kirkjuna
og mamma tók gjarnan tíu bauka
með heim úr kirkjunni og sendi
okkur svo í göturnar í kringum
heimili okkar til þess að safna fé
til góðgerðarmála,“ segir Pauline.
„Foreldrar mínir voru mér mikl-
ar fyrirmyndir, mamma var hús-
móðir en faðir minn starfaði í
skipasmíðastöð þangað til á átt-
unda áratugnum. Þá varð mikill
samdráttur og hann missti vinn-
una. Í kjölfarið tók hann
að sér ýmis störf fyrir
kirkjuna en fékk svo
starf á vistheimili fyrir
drengi sem lent höfðu
á glapstigum. Þar var
hann tekinn fram yfir
fólk sem hafði háskóla-
gráður, enda sagðist
hann hafa háskólagráðu
í barnauppeldi eftir að
hafa alið upp tíu börn,“
segir Pauline.
„Foreldrar mínir
voru bæði skarpgreind
en áttu þess ekki kost
að læra í háskóla, þeim
var því mikið í mun að
við gengum mennta-
veginn. Ég er lærður
meinatæknir og systk-
in mín eru öll lang-
skólagengin, þannig að
sá draumur rættist,“
segir Pauline og sýnir
mér stærðarmynd af
fjölskyldum systkina sinna og for-
eldrum sem skipar heiðurssess í
stofunni.
Trúboði um árabil
Pauline vann í átta ár sem meina-
tæknir en þá tók við tímabil þar
sem hún starfaði sem trúboði fyrir
Sameiningar-kirkjuna (Unification
church). „Ég skipti um söfnuð, for-
eldrum mínum til lítillar ánægju,
og tilheyrði þessu trúfélagi um ára-
bil, þangað til mér fór að þykja það
of öfgafullt. Ég vann sem trúboði
fyrir félagið í mörgum löndum,
sinnti alls konar sjálfboðastörf-
um, vann til dæmis á munaðar-
leysingjahæli í Búlgaríu. Ég var
dugleg að safna fé til góðra verka.
Stundum stóð ég fyrir skemmtun-
um og söng í fjáröflunarskyni. Það
hef ég reyndar gert frá unga aldri
og geri enn,“ segir Pauline og hlær
dátt. Pauline hefur haldið upptekn-
um hætti og treður stundum upp
hér á landi. Hún hefur einnig gefið
út disk en hann er seldur til styrkar
Mæðrastyrksnefnd.
En að aðdraganda Íslandsferðar.
„Í Sameiningar-kirkjunni tíðkaðist
að stofnandi trúfélags-
ins, hinn kóreski Moon,
paraði saman meðlimi
trúfélagsins og margir
kannast við fjölmennar
hjónavígslur trúfélags-
ins,“ segir Pauline.
„Ég ákvað að láta bara
slag standa, enda hafði
fyrsta hjónaband mitt
með manni sem ég valdi
sjálf lokið með skilnaði.
Í minn hlut kom íslensk-
ur maður og því flutti
ég til Íslands sumarið
1993 og gekk í hjóna-
band. Ég varð fljótlega
ólétt sem var mikil
hamingja en meðgang-
an reyndist mér afar
erfið. Ég fór fljótlega
að finna fyrir skelfileg-
um verkjum sem bara
ágerðust. Það reyndist
vera liðagigt og eftir
þjáningafulla mánuði
þá fékk ég loksins lyf við henni. En
meðgangan og fæðingin voru afar
erfið,“ segir Pauline sem raunar er
óvinnufær vegna gigtar.
Gat ekki sinnt sonum sínum
Nokkru eftir að sonur hennar,
Benedikt, fæddist kom í ljós að
hann var einhverfur. Tveimur
árum síðar varð Pauline aftur ólétt
og gekk aftur í gegnum afar erfiða
meðgöngu en henni fæddist annar
sonur Patrick. „Ég var svo veik
eftir þessa meðgöngu að ég gat ekki
hugsað um börnin mín. En veistu
hvað, ég trúi því að það góða sem
maður gerir skili sér margfalt til
baka. Þegar ég var ung, um tvítugt,
þá átti ég margar vinkonur sem
voru einstæðar mæður. Þær voru
alltaf að segja mér að þær fengju
aldrei frí þannig að ég bauðst til
þess að sjá um börnin þeirra einn
laugardag í mánuði. Ég fyllti bílinn
af börnum og fór með þau á strönd-
ina. Þarna hjálpaði ég vinkonum
mínum, og löngu síðar þegar ég
var hér á Íslandi veik með ung börn
þá fékk ég ómetanlega aðstoð frá
vinum sem hjálpuðu mér mikið,“
segir Pauline sem minnist sérstak-
lega með hlýju japanskra vina sem
aðstoðuðu hana mikið.
Þrátt fyrir erfiðleika missti
Pauline aldrei móðinn. „Mér var
sagt að eldri sonur minn Benedikt
myndi aldrei ganga og hann var
ekki farinn að tala tveggja ára. En
svo kom hvorutveggja. Þessir ynd-
islegu drengir mínir hafa báðir
þurft mikla umönnun, en þeir hafa
gefið mér mikið. Stundum var ég
spurð þegar ég var með þá litla og
sjálf svona veik hvernig ég kæm-
ist í gegnum daginn. En ég hef allt-
af verið jákvæð og haft gott fólk í
kringum mig. “
Talar við alla
Pauline lýsir sjálfri sér sem mik-
illi félagsveru og hún á marga vini
á Íslandi. „Ég er ekkert feimin og
á aldrei erfitt með að tala við fólk.
Í neðanjarðarlest í New York er
ég farin að tala við alla eftir smá
stund og ég get fengið ókunnugt
fólk til að taka lagið með mér.“
Pauline bjó í Reykjavík í mörg
ár en eftir að hún hafði kynnst
núverandi manni sínum Tryggva
Sigfússyni afréðu þau að flytja til
Akraness. „Mér var sagt af sér-
fræðingum að hér væri ein besta
sérkennsludeild á landinu en eldri
sonur minn lenti í einelti í sínum
gamla skóla. Við fluttum búferlum
og kunnum vel við okkur.“
Pauline hefur sett svip sinn á
bæjarfélagið frá upphafi. „Ég gerð-
ist sjálfboðaliði hjá Rauða krossin-
um hér og svo bauð ég mig auðvitað
fram þegar von var á flóttakon-
unum frá Palestínu. Þá var mér
reyndar ekki úthlutað fjölskyldu,
heldur var ég einfaldlega beðin um
að vera þeim öllum innan handar,“
segir Pauline og hlær. „Það kom
sér auðvitað vel því ég gat skotist
og aðstoðað þær á vinnutíma þegar
eitthvað kom upp á.“ Eljusemin
hefur vakið athygli á Akranesi og
víðar en tilnefningin til Samfélags-
verðlaunanna kom Pauline þó alger-
lega á óvart. „Ég var svo snortin og
hrærð. Ég hef aldrei sinnt sjálf-
boðastörfum til að fá athygli, þau
eru bara hluti af lífinu.“
Sjálfsagt að hjálpa öðrum
Pauline McCarthey hefur aldrei talið eftir sér að rétta öðrum hjálparhönd. Pauline, sem er frá Glasgow, hefur búið á Íslandi um
árabil og ætíð sinnt góðgerðarmálum af miklum krafti. Sigríður Björg Tómasdóttir hitti Pauline yfir kaffibolla í vikunni.
FLY ME TO THE MOON Pauline lét sig ekki muna um að taka lagið fyrir ljósmyndara Fréttablaðsins þegar hann myndaði hana í vikunni. FRÉTTABLAÐIÐ/STEFÁN
SAMFÉLAGSVERÐLAUN
Pauline hefur margt á sinni könnu eins og fram kemur í viðtalinu. Meðal
verkefna sem hún vinnur að núna er að búa til umbúðir um Freyjunammið
Djúpur, sem hana langar til að selja ferðamönnum sem lundaegg. „Fólk
sem á fimm barnabörn getur ekki keypt lopapeysur handa þeim öllum en
allir geta kippt með sér sælgæti,“ segir hún.
Aannað verkefni sem hún er að vinna að í ár er Project 12. Það er net-
samfélag sem Pauline setti á laggirnar og snýst um að hvetja fólk til þess að
birta eitt listaverk í mánuði á síðunni, en ekki skiptir máli hvernig verkið er.
Slóðin á þetta verkefni er http://www.2012project12.com/.
En það er fleira sem á hug hennar allan um þessar mundir. Félag nýrra
Íslendinga og Átthagastofan í Ólafsvík eru að skipuleggja listasýningu
núverandi og fyrrverandi íbúa á Vesturlandi sem eru af erlendum uppruna.
„Við erum að leita að listamönnum fyrir sýningarnar sem verða á Akranesi, í
Borgarnesi og í Ólafsvík,“ segir Pauline sem hvetur áhugasama til að senda
sér línu á netfangið societyofnewicelanders@gmail.com.
Nefna má að Pauline hefur skemmtilegar hugmyndir að kvöldstund sem
veita á konum með tíðahvörf innblástur og hefur hún sett ræðustúf inn á
Youtube undir heitinu Pearls of Pauline.
Loks stendur fyrir dyrum árleg páskaeggjaleit á Akranesi sem Félag nýrra
Íslendinga skipuleggur ár hvert með þátttöku leikskólanna.
■ LISTASÝNING, LJÓSMYNDIR OG LUNDAEGG
Ein jólin
vorum við
sautján en
þetta hefur
alltaf bless-
ast, það er
nóg pláss hér.