Heimilisritið - 01.03.1945, Blaðsíða 10

hennar", sagði hún lágri, hljóm-
lausri rödd. „Nú hef ég eyði-
lagt hana á svívirðilegan hátt“.
Tom gekk hægt að aminum,
því næst settist hann í eftirlætis-
stólinn sinn. Hann kveikti sér í
sígarettu. „Eg fékk frí á mið-
ivikudaginn var og ætlaði að
koma þér á óvart. Og það virðist
hafa tekist — það lítur út fyrir
að ég hafi komið á mjög óheppi-
legum tíma“. Hann hló stuttum,
bitrum hlátri. „Má ég spyrja —
hver er hin unga hetja þín?“
Hún reyndi að svara. „Hann
er ekki neinn sérstakur, bara her-
maður —“. Varir hennar skulfu.
Skyndilega leit hún upp og
horfði á hann örvæntingaraugum.
„Tom, ég elska þig svo heitt og
ég hef þráð þig svo mikið, en ég
frétti ekkert af þér —“ Henni
svelgdist á og hún endaði ekki
setninguna. Hvað þýddi fyrir
hana að reyna að útskýra það,
sem komið hafði fyrir, þegar
hún skildi það ekki einu sinni
sjáif. „Eg Veit ekki, hvemig
þetta gerðist", sagði hún lágt.
Hún lét höfuðið falla niður á
sófabríkina. Og þegar ljóst hár
hennar féll fram, datt hárborð-
inn niður á gólfið.
Það var avo hljótt í stofunni
að það heyrðist ekkert nema tif-
ið í Borgundarhólmsklukkunni
og andardráttur hundsins. Þá
féll brendur viðarkubbur niður
é. aringólið og Tom settist á
.stól, sem næstur honum var.
„Eg veit hvernig það vildi til“,
sagði hann þreytulega. „Þú
varst einmana og hrædd, og ég
býst við að þessi maður hafi á
einhvern hátt minnt þig á mig“.
Hún leit upp. „Já“, hvíslaði
hún. „Það var einmitt svona,
hvemig vissir þú það?“
Hann beit sarnan tönnunum,
og drap í sígarettunni. „Eg veit
það“. Hann talaði þessari köldu
og fjarlægu rf.dd — ókunn-
ugs manns.
Nýjar áhyggjur sóttu að
henni. Hún opnaði varirnar, en
lokaði þeim aftur. Hvaða leyfi
hafði hún tií að spyrja eða biðja
fyrirgefningar. Hún, sem hafði
fyrirgert traustr hans, gat að-
eins setið kyrr og beðið og
treyst því að ást hans, sem hún
hafði tapað, fengi aftur yfir-
höndina.
Hann stóð upp. „Hvar er
Steffa?“ spurði haun allt í einu.
„Hún er farin, Tom. Ilún fór
fyrir þremur vikum“.
Andlitsdrættir hans urðu blíð-
legri eitt andartalc og hann leit
á hana áhyggjufullur á svip.
„Eg haföi Kurt; það var allt
í lagi“, sagði hún fljótmælt,
„Tom, þú hlýtur að vera svang-
ur, ég ætla að ná í mat handa
þér strax“.
Hann sneri höfðinu í áttina til
borðstofunnar, og henni fannst
eins og hún ætlaði að kafna.
Þama vom ennþá tveir diskar
með matarleifum á. Milli þeirra,
á litla kaffiborðinu, sem þau
höfðu fengið áður en þau giftu
8
HEIMILISRITIÐ