Heimilisritið - 01.03.1945, Blaðsíða 9

sagði hún. „Við skulum kvéikja
upp og fá okkur kaífi í setustof-
unni“.
Hann sótti eldivið fyrir hana
og áður en varði var orðið hlýtt
og notalegt í stofunni. Kurt
teygði úr sér á gólfteppinu og
hraut. Bill lagðist aftur á bak í
sófann og naut þess að .hvíla sig.
Darsie settist öðru megin í sóf-
ann, og þau horfðu bæði í eld-
inn. Hún lokaði augunum og lét
sig dreyma.
Bill dró Darsie blíðlega að sér.
„Þér hafið verið svo góðar“,
sagði hann lágt. ,,Eg er mjög
þakklátur“.
Hún rak upp lágt hljóð.
Hann þrýsti henni að sér og
kyssti hana, og. hún hætti að
hugsa eða finna til, bara tók á
móti huggunarríkum kossum
hans.
HVORUGT þelrra heyrði marr
undan bílhjólum og fótatak úti
fyrir. Þau tóku ekki heldur eftir
því að hurðin opnaðist. Það var
fagnandi gelt Kurts, sem vakti
athygli þeirra.
Bill stökk á fætur.
Darsie sneri höfðinu í áttina
til dyranna. „Ö, guð minn
góður“, hvíslaði hún, um leið og
hún mætti leiftrandi og tor-
tryggnu augnaráði Toms.
Hann stóð þama í dyrunum,
hávaxinn og reiður á svip í nýja
liðsforingjabúningnum sínum.
Andlitið var eins hvítt og lilj-
urnar fyrir utan.
Bill gekk í áttina til hans. „Mér
þykir þetta mjög lciðinlegt herra.
Þetta var mín sök, en ég sver,
að við höfum ekki gert neitt
rangt“.
Tom leit snöggvast á rautt og
aumingjalegt andlit unga, ó-
breytta hermannsins. „1 hvaða
herbúðum ert þú?“ hreytti hann
út á milli samanbitinna vara.
„Camp Todd herra, ég, ég —
var að fara“, stamaði Bill. Hann
tók upp húfuna sína og sneri
henni vandræðalega milli handa
sér. „Eg veit hvemig þetta mun
líta út í yðar augum herra. En
það er ekki eins og þér haldið.
Við kynntumst í dag. Eg hugsa
að við höfum bæði verið dálítið
einmana“, sagði hann angistar-
lega.
Tom hreyfði sig ekki. „Það er
bíl fyrir utan, það er bezt fyrir
þig að fara í honum“.
Hermaðurinn hikaði, það var
eins og hann væri að herða upp
hugann til að segja eitthvað. Tom
krepti hnefana. „Ot með þig!“
æpti hann.
„Já, herra“, sagði Bill um leið
og hann sendi Darsie örvænting-
arfullt augnaráð. Bill lét á sig
húfuna og flýtti sér í burtu.
Tom skellti aftur hurðinni og
sneri sér við. Darsie leit ekki
urm. hún sat eins og frosin í
sófanum.
„Mig hefur dreymt um þessa
stund og ég hef beðið hennar
óþreyjufull í margar vikur, þráð
hana og lilakkað ógegjanlega til
HEIMILISRITIÐ
7