Morgunblaðið - 10.11.2011, Blaðsíða 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 10. NÓVEMBER 2011
✝ Ólafur Odds-son fæddist í
Reykjavík 13. maí
1943. Hann lést á
hjartadeild Land-
spítalans 3. nóv-
ember 2011. For-
eldrar Ólafs voru
Oddur Ólafsson,
barnalæknir, f.
11.5. 1914, d. 4.1.
1977, og Guðrún
P. Helgadóttir, dr.
phil., fyrrverandi skólastjóri
Kvennaskólans í Reykjavík, f.
19.4. 1922, d. 5.7. 2006. For-
eldrar Odds voru Ólafur Odds-
son ljósmyndari og Valgerður
H. Briem húsmóðir. Foreldrar
Guðrúnar voru Helgi Ingvars-
son yfirlæknir á Vífilsstöðum
og Guðrún Lárusdóttir hús-
móðir. Bræður Ólafs sam-
mæðra eru: Helgi Jónsson,
prófessor og læknir, f. 16.8.
1952, og Jón Jóhannes Jóns-
son, dósent og yfirlæknir, f.
21.7. 1957. Systkini Ólafs sam-
feðra eru Davíð Oddsson, rit-
stjóri, f. 17.1. 1948, Haraldur
Oddsson, f. 15.4. 1951, d. 24.1.
1972, Lillý Valgerður Odds-
dóttir, f. 27.6. 1952, Runólfur
Oddsson, framkvæmdastjóri, f.
29.6. 1956, og Vala Agnes
Oddsdóttir, flugfreyja, f. 24.4.
1965.
Ólafur kvæntist 16.7. 1977
Dóru Ingvadóttur, fyrrverandi
framkvæmdastjóra Útvarps-
ins, f. 26.9. 1945. Dætur þeirra
eru: 1) Guðrún Pálína Ólafs-
dóttir, viðskiptafræðingur, f.
15.3. 1977, gift Per Matts
Henje, viðskiptafræðingi, f.
8.8. 1971. Dætur þeirra eru
Júlía Guðrún Lovisa og Katla
Kristín Elisabet. 2) Helga Guð-
rún Ólafsdóttir, viðskiptafræð-
bili. Eftir að Ólafur hætti
kennslu sinnti hann ýmsum
verkefnum í þágu skólans til
dauðadags.
Ólafur samdi ýmis rit til
kennslu í MR, m.a. Gott mál. –
Ábendingar um algengar rit-
villur og hnökra á máli og stíl
(2004) og kennslubókina Orm-
urinn langi. – Leiftur úr ís-
lenskum bókmenntum 900-
1900 (2005, með Braga Hall-
dórssyni og Knúti
Hafsteinssyni). Þá var Ólafur
nánasti samstarfsmaður Sig-
urðar Nordal við útgáfu Þjóð-
sagnabókarinnar (1971-1973).
Ólafur vann ýmis störf á veg-
um Íslenskrar málnefndar,
m.a. fyrir Orðanefnd raf-
magnsverkfræðinga. Hann
hafði umsjón með þættinum
Daglegt mál í Ríkisútvarpinu
á árunum 1982, 1989 og 1993.
Þá liggja eftir Ólaf fjölmargar
blaða- og tímaritsgreinar um
margvísleg málefni. Ólafur
átti sæti í ýmsum nefndum og
stjórnum á vegum Alþingis,
ráðuneyta og fleiri aðila, m.a.
var hann formaður í stjórn
Bókmenntakynningarsjóðs,
formaður í stjórn Örnefna-
stofnunar Íslands (1998-2006)
og formaður verðlauna-
nefndar Gjafar Jóns Sigurðs-
sonar (1998-2003). Ólafur sat
um skeið í framkvæmdastjórn
dags íslenskrar tungu og sem
formaður dómnefndar Ís-
lensku bókmenntaverðlaun-
anna. Hann var einnig for-
maður í stjórn
Rithöfundasjóðs Ríkis-
útvarpsins um tíma og for-
maður í stjórn Minningarsjóðs
dr. phil. Jóns Jóhannessonar
prófessors.
Útför Ólafs Oddssonar
verður gerð frá Dómkirkjunni
í Reykjavík í dag, 10. nóv-
ember 2011, og hefst athöfnin
klukkan 13.
ingur, f. 19.4.
1979, sambýlis-
maður hennar er
Jón Freyr Magn-
ússon, löggiltur
endurskoðandi, f.
10.5. 1978. Dóttir
þeirra er Ólöf.
Dóttir Dóru og
fósturdóttir Ólafs
er Anna Kristín
Pétursdóttir, f.
18.4. 1969, gift
Hirti Þór Grjetarssyni, f. 2.10.
1968. Börn þeirra eru Hall-
dóra Kristín, Ingibjörg Anna
og Hjörtur Andri.
Ólafur ólst upp í Reykjavík.
Hann lauk stúdentsprófi frá
Menntaskólanum í Reykjavík
1963 og cand. mag.-prófi í ís-
lenskum fræðum frá Háskóla
Íslands 1970. Magistersritgerð
hans fjallaði um Norðurreið
Skagfirðinga vorið 1849 og
birtist í Sögu XI (1973). Á
námsárunum var Ólafur virk-
ur í félagsstörfum og var með-
al annars ritari skólafélags
MR og í stjórn Framtíð-
arinnar. Á háskólaárunum var
hann formaður Mímis, félags
stúdenta í íslenskum fræðum,
og sat í stúdentaráði Háskóla
Íslands, meðal annars sem
varaformaður. Síðar sat Ólaf-
ur í stjórn Stúdentafélags
Reykjavíkur um hríð og var
formaður þess 1982-1983.
Ólafur var íslenskukennari
við Menntaskólann í Reykjavík
1970-2008. Á þeim tíma var
hann meðal annars í nokkur
ár deildarstjóri í íslensku og
sat í skólastjórn og prófstjórn
skólans. Hann var í stjórn Fé-
lags kennara við skólann, þar
af formaður þess um skeið og
sat í fulltrúaráði HÍK á tíma-
Þau voru frekar stutt kynnin
sem ég hafði af tengdaföður mín-
um, en góð voru þau. Ólafur var
mjög hjartveikur maður síðastlið-
in ár en hjartað hans var svo stórt
og gott. Hann talaði aldrei illa um
neinn mann og sá alltaf það góða í
fólki. Ólafur hélt fast í gömlu gild-
in. Ekki tók hann mikinn þátt í
hinu svokallaða góðæri enda
mjög íhaldssamur maður. Hann
flýtti sér hægt í einu og öllu og
tók yfirvegaðar ákvarðanir.
Efst í mínum huga eru bústað-
arferðirnar tvær sem við áttum
saman síðastliðin tvö sumur. Þar
áttum við góðar stundir og spjöll-
uðum um heima og geima, en
Ólafi fannst mjög gaman að tala
um afabörnin sín sem voru hon-
um svo kær.
Ólafur var virkilega vel lesinn
og fróður maður, ég náði því mið-
ur allt of fáum fræðslustundum
með honum. Oft var erfitt að
komast að við matarborðið vegna
„spennandi sagna um holur úti í
garði“ en við náðum okkur á strik
þegar við tveir spjölluðum saman.
Mikið vildum við Helga að Óli afi
hefði komist í skírn dóttur okkar,
hann stefndi ótrauður að því og
var alltaf að undirbúa sig að kom-
ast heim. Jákvæðnina hafði hann
að leiðarljósi allt fram á síðasta
dag. Hann tjáði okkur það nokkr-
um sinnum í heimsóknum okkar á
spítalann að líklegast kæmist
hann heim eftir þrjá daga.
Ólafur var mjög ánægður þeg-
ar Helga bar það undir hann,
hvernig honum litist á að dóttir
okkar yrði skírð Ólöf í höfuðið á
afa sínum. Alls ekki hafði honum
dottið í hug að hann fengi nöfnu,
en mikið var hann búinn að velta
fyrir sér nafninu á dömunni.
Þetta lýsir því svo vel hversu
óeigingjarn Ólafur var.
Mikið vildi ég að hann hefði
staldrað lengur við því við vorum
farin að hlakka svo til að eyða
mörgum stundum með honum og
litlu skottunni en Ólafur var sér-
lega barngóður. Ég veit að hann
mun líta eftir litlu nöfnu sinni.
Jón Freyr.
Tengdafaðir minn, fósturfaðir
Önnu og afi barnanna okkar, Ól-
afi, er nú genginn á vit forfeðra
sinna.
Eins erfitt og það er að setjast
niður og skrifa minningarorð um
Óla, er ekki erfitt að rifja upp
góðar minningar um góðan mann,
enda ekkert nema gott um hann
að segja.
Mér er ljúft að minnast þess
þegar frumburður okkar Önnu
fæddist, fyrsta barnabarn ömmu
Dóru og Ól-afa. Þetta var mjög
árla morguns og þau voru svo
spennt og stolt að þau gátu ekki
beðið með að deila strax fréttun-
um með öðrum. Eina fólkið sem
hægt var að hafa samband við án
þess að raska ró var Jón, bróðir
Óla, og kona hans Sólveig, sem þá
voru búsett í Bandaríkjunum.
Vildi það einnig svo skemmtilega
til að afmælisdag Jóns og fæðing-
ardag Dóru litlu, sem nú er orðin
17 ára, bar upp á sama dag.
Þegar systkini Dóru fæddust,
Ingibjörg og Hjörtur Andri, þá
voru fagnaðarlætin ekki minni
hjá þeim ömmu Dóru og Ól-afa.
Ól-afi var svo sannarlega afi
eins og maður getur ímyndað sér
að afar eigi að vera. Hann dekraði
við barnabörnin og þrotlaus þol-
inmæði hans gerði það að verkum
að þau bera ómælda virðingu fyr-
ir afa sínum.
Þau minnast þess oft þegar
þau voru yngri að afi sagði þeim
ýmsar sögur eins og Trunt, trunt
og tröllin í fjöllunum, Grýlusögu
og Möggusögurnar frægu. Hann
gerði með þeim ýmislegt til dund-
urs. Þá minnast þau þess að hann
var alltaf árrisull og sat iðulega
við eldhúsborðið í stólnum sínum
og las blöðin þegar þau vöknuðu,
hvort heldur sem var þegar þau
gistu hjá ömmu og afa í „Fjalla-
landi“ eða í sumarbústaðaferðum
í Munaðarnesið. Hann var líka
alltaf boðinn og búinn að fara með
þeim út á róló eða í mini-golfið í
Munaðarnesinu, sama hvernig
viðraði, að ógleymdum sunnu-
dagaskólanum og ófáum ferðum
út í búð að kaupa ís eða laugar-
dagsnammi. Hann var heldur
aldrei reiður þegar þau voru
óþekk.
Alltaf brosti hann og hafði
gaman af þegar barnabörnin voru
farin að læra að tala og lærðu ým-
is orð sem áttu misvel við hverju
sinni og höfðu stundum ekki hug-
mynd um hvað þýddu. Þannig
hafði hann lúmskt gaman af því
þegar þau létu rammíslensk
blótsyrði falla af vörum sínum við
hin ýmsu tækifæri við mismikla
kæti foreldranna.
Óli hafði mikla kímnigáfu og
man ég sérstaklega eftir því þeg-
ar við Anna vorum að byrja að
stinga saman nefjum. Hún var þá
kannski hjá mér og spurt var
heima hjá henni af forvitnum
„happa“systrum hvar hún væri.
Þá gerði Óli það einu sinni að
gamni sínu að finna til úrklippu af
auglýsingu frá fyrirtæki sem hét
„hjá Hirti“. Þetta fannst honum
mjög fyndið og mér líka. Önnu
fannst það ekki eins fyndið þá, en
eftir á að hyggja þá var þetta
bráðfyndið og skemmtilegt uppá-
tæki.
Þegar við Anna fluttum aftur
heim til Íslands með börn og
buru, fyrir nokkrum árum, þá
stóð ekki á þeim Dóru og Óla að
bjóða okkur, fimm manna fjöl-
skyldunni, að búa inná þeim í
nokkra mánuði. Þetta voru mjög
ánægjulegir og dýrmætir fimm
mánuðir sem við erum afar þakk-
lát fyrir og börnin okkar muna
ævinlega eftir.
Eins hjartagóður og hann var,
þá var það nú samt hjartað sem
hrjáði hann á undanförnum árum
og lét að lokum undan. Vegna
þess hversu hjartveill hann var,
þá voru ýmsar leiðbeiningar sem
læknar settu honum fyrir. Amma
Dóra var dugleg að passa upp á
það, en samt kom það nú fyrir að
þegar við sátum öll stórfjölskyld-
an til borðs í „Fjallalandinu“ að þá
laumaðist minn maður oft í sæt-
indi eða meiri ís eftir matinn, þeg-
ar hún sá ekki til. Hann hafði þá á
orði að „það sem Dóra sæi ekki né
vissi af gæti ekki gert honum neitt
illt – eins og maðurinn sagði“.
Aldrei kom maður að tómum
kofa hjá Óla, enda maðurinn með
eindæmum fróður og vel lesinn
um ótrúlegustu hluti og alltaf gaf
hann sér tíma til að sinna þeim
sem til hans leituðu. Sunnudag-
inn áður en Óli lést heimsóttum
við Anna og Hjörtur Andri Óla á
spítalann. Hjörtur Andri hafði
með sér kennslubækur þar sem
hann var að lesa undir sögupróf í
íslensku, nánar tiltekið um
Snorra Sturluson. Þá stóð ekki á
fræðimanninum og kennaranum,
sem vissi allt um málið, nöfn, ætt-
artengsl, staðhætti og ártöl.
Þetta fannst Hirti Andra frábært
eins og hann orðaði það sjálfur og
fór ánægður og fróðari heim, bet-
ur í stakk búinn undir prófið.
Ekki er hægt að hugsa sér
betri tengdaföður eða afa, enda
var hann eðalmaður og ljúfmenni
í alla staði.
Við erum öll auðugri af því að
hafa þekkt Óla og þau kynni eru
okkur mjög kær og dýrmæt.
Við kveðjum Ól-afa með trega,
hans verður sárt saknað.
Blessuð sé minning hans.
Hjörtur Þór Grjetarsson,
Halldóra Kristín,
Ingibjörg Anna og
Hjörtur Andri.
Allt of stutt er síðan ég kom til
Óla og bað um hönd dóttur hans.
Margar góðar minningar sitja
eftir þegar ég kveð hann þó við
höfum ekki þekkst nema í um tíu
ár. Ég var ekki þess heiðurs að-
njótandi að hafa Óla sem kennara
í MR en hann var einn af þeim
kennurum sem maður mátti alls
ekki missa af. Ég naut hans bara
aðeins síðar.
Það eru forréttindi að hafa
kynnst þeirri góðmennsku sem
Óli bjó yfir. Hann var kærleiks-
ríkur við Dóru sína og stelpurnar
og barnabörnin voru í sérstöku
uppáhaldi. Hann ljómaði við að
heyra frásagnir af dætrum okkar
og það var eins og hann fengi
aukakraft í hvert sinn sem þær
komu í heimsókn.
Það eru margar skemmtilegar
minningar sem tengjast góðum
stundum hjá fjölskyldunni. Á
miðnætti á gamlárskvöld kaus Óli
til að mynda alltaf sjálfur að sitja
inni í herbergi hjá dætrum okkur,
Júlíu og svo Kötlu, ef vera skyldi
að þær vöknuðu í öllum látunum.
Þessara stunda naut hann, í
kyrrð og ró með börnunum sem
voru honum svo kær. Þá áttum
við ógleymanlegar stundir á
frönsku rivierunni, sumarið 2005,
þegar Júlía okkar var nýfædd.
Stoltari afa er ekki hægt að
ímynda sér þegar maður skoðar
myndir af Óla haldandi á dóttur-
dóttur sinni þar.
Óli var einnig skemmtilega
íhaldssamur og við viss tilefni
voru alltaf pantaðar „píanós-píts-
ur“ eins og hann kallaði þær. Þá
fannst honum ís nánast ómót-
stæðilegur enda fitnaði hann ekki
af því sem Dóra sá hann ekki
borða. Gömlu og góðu 35 mm
myndavélina sína notaði hann
einnig óspart þegar tækifæri
gafst til.
„Allir mínir peningar fara í
kvenfólk,“ var hann vanur að
segja með glettni í augum – kven-
fólkið sem hann elskaði svo, Dóru
sína og dæturnar. Ljúf minning
hans mun lifa og þakkir fyrir góð-
ar stundir.
Per Matts Henje.
Ég var 6 ára og í heimsókn hjá
Íu frænku og Valgerði ömmu
minni á efsta lofti Njálsgötu 72
þegar amma minnti á að ég ætti
stóran bróður, sem ég hefði aldrei
séð. Kannski myndum við hittast
einhvern daginn hjá þeim. Svo
gáfu þær mér mynd af Óla sem
faðir okkar hafði tekið og ég á
enn. Það dróst einhver misseri að
við hittumst. Fimm ár eru mikill
aldursmunur á þessu skeiði. Ann-
ar er krakki en hinn unglingur.
En það varð strax gott á milli
okkar, þótt stundum liði langt á
milli funda. Við sóttum hvorki af-
mæli eða fermingu hvor hjá öðr-
um, en hittumst á Njálsgötunni
og síðar á Laufásveginum hjá
þeim mæðgum. Tólf ára tók ég á
mig rögg og knúði dyra og spurði
eftir Óla á Aragötunni. Eftir dá-
litla stund kom hann út á tröpp-
urnar og þar töluðum við saman í
hálftíma eða svo, en á meðan blés
og rigndi myndarlega. Þegar ekki
var lengur þurr þráður á okkur
kvöddumst við með kossi, eins og
við höfum jafnan gert í hálfa öld
síðan, nú síðast 1. þessa mánaðar.
Óli var einn af þessum góðu
mönnum. Hann var velviljaður,
hlýr og hugulsamur. Lengi var
hann hávaxinn og hraustur, vant-
aði ekki mikið upp á 2 metrana.
Síðasta sprettinn lagðist nokkuð
heilsuleysi á þennan þróttmikla
mann, svo á honum sá og tók
hann því af æðruleysi og geð-
prýði.
Þótt Óli væri jafnan hófsmaður
gerði hann sér glaðan dag eins og
aðrir ungir menn og hann hafði
mig stundum með sér á Garðs-
böllin, þótt mig vantaði eitthvað
upp á aldurinn og kynnti mig fyr-
ir vinum sínum, sem voru fyrir-
menni stúdenta á þeirri tíð og síð-
ar bæði heldri menn og
heiðursmenn. Höfðum við síðar
meir gaman af að rifja þau æv-
intýri upp enda hafði á ýmsu
gengið. Að loknu cand. mag. prófi
í íslenskum fræðum frá Háskóla
Íslands hvarf hann til kennslu í
MR. Hann unni þessum starfs-
vettvangi mjög, sínum gamla
skóla, og honum vann hann í fjóra
áratugi. Hann mat samkennara
sína mikils og heyrði ég hann
aldrei hallmæla neinum þeirra og
á flestum hafði hann mikið álit.
Með ólíkindum var hvað hann
þekkti til margra nemenda sinna
eftir áratuga kennslu og heyrði
hann um góðan áfanga í lífi þeirra
eða stóran eða smáan sóma, sem
þeim hlotnaðist á lífsleiðinni,
gladdist hann mjög.
Menn ráða ekki öllu um það
hvort þeir verða gæfumenn í líf-
inu eða ekki. Stundum ráða menn
sjálfir sárlega litlu um það, eins
og dæmin sanna. En Óli varð
gæfumaður án þess að reyna það.
Hann hafði ríkan metnað til þess
að gera allt vel sem honum var
treyst fyrir. Hann öfundaðist
ekki út í nokkurn mann. Hann gat
ekki hugsað sér betri vinnustað
en MR þótt á tímabili hafi annir
hans þar verið miklar. En heima
var þó best. „Ég er umvafinn
kvenfólki,“ sagði hann löngum,
þegar hann horfði á Dóru og dæt-
urnar, brosti út að eyrum og
ljómaði af stolti og hamingju. Og
ekki dró úr þegar barnabörnin
komu í heiminn, hvert af öðru. Og
„kvenfólkið hans“ dugði honum
svo sannarlega vel þegar hann
þurfti þess með.
Óli fylgdist grannt með því
sem gerðist í þjóðfélaginu, jafnt í
eigin fræðum sem öðru. Hann var
skoðanafastur en öfgalaus. Nálg-
aðist umræðuefni fremur eftir
málefni en málstað. Vildi ekki
kveða upp úr um sína skoðun fyrr
en hann hefði náð að heyra ólík
sjónarmið. Var umburðarlyndur,
víðsýnn og varfærinn og mildur í
dómum um menn. Hann var okk-
ur Ástríði ekki aðeins bróðir og
mágur, heldur góður vinur sem
aldrei bilaði eða brást. Hann Óli
var einn af þessum góðu mönn-
um. Megi Guð í sinni mildi varða
veginn hans og þeirra sem misstu
og sakna.
Davíð.
Til er kvikmynd af Óla bróður
mínum frá fermingarveislu hans.
Hann gengur milli gesta brosandi
og hlýlegur í framkomu. Líkur
sér. En skuggi hvíldi yfir. Stjúp-
faðir Óla lá veikur á sjúkrahúsi og
deyr skömmu síðar. Þá axlaði Óli
skyldur langt umfram aldur og
gekk mér í föðurstað. Öðlingur
reyndist hann ætíð og nærgætni
og greiðvikni hans aðalsmerki.
Beiðni um hjálp var aldrei neitað.
Um allt mátti spyrja hann. Var
pallurinn soðinn nógu vel saman?
Gat Gunnar í raun hoppað hæð
sína og hvað var Gunnar þá hár?
Undantekning var þegar komu
útvarpsfréttir. Þá skyldi þagað og
hlustað enda mikilvægt að vera
stöðugt vel upplýstur.
Ég man Óla 19 ára reistan og
prúðbúinn á leiksviði. Fulltíða,
glæsilegan ungan mann í hlut-
verki Sigurðar í Dal í uppfærslu
skólapilta á Útilegumönnunum.
Fyrir sýningu spurði hann hvort
ég gæti leikið ungbarn Grasa-
Guddu. Ekki fannst mér, fimm
ára snáðanum, það áhugaverð
upphefð. Hann brosti. Dúkka yrði
látin duga enda hafði það alltaf
verið ætlunin.
Næst lá leið Óla í Háskólann í
íslenskunám. Í því námi samein-
aði hann eðlislæga nákvæmni,
skýra hugsun, kímni og aðdáun á
listum bókmenntanna. Eftir nám
tók við kennsla í MR. Kennsla
hans einkenndist af virðingu fyrir
námsefninu. Við nemendur skyldi
komið fram eins og fullorðið fólk
og hann lét sig skipta áhyggjur
þeirra og vandamál. Hann las
mikið og lifði og hrærðist í sínum
fræðum. Með því gerði hann þau
lifandi. Sem skólamaður beitti
hann sér opinberlega fyrir efl-
ingu menntunar. Sárnaði metn-
aðarleysið. Í hljóði notaði hann
ótaldar stundir í að lesa yfir rit-
gerðir nemenda og leiðrétta af
kostgæfni. Mikill hluti þeirrar
vinnu var eingöngu greiddur sem
betra veganesti nemanda til
framtíðar. Vel menntaður ein-
staklingur þarf að vera ritfær og
til þess þarf persónulega leið-
sögn.
Árum saman háðu Óli og Jón
Jakob sonur minn reglulega
kapphlaup með mig sem dómara.
Kapphlaupið var jafnt framan af.
Svo stækkaði Jón Jakob og Óli
veiktist. Hallaði þá smám saman
meir og meir á minn kæra bróður.
Svo fór að Óli hætti alveg að geta
unnið en samt vildi hann alltaf
keppa. Verðlaun Óla voru ekki
sigur heldur ánægjuhlátur litla
frændans.
Óli var snillingur í rökræðum
og naut þeirra. Andlitið lifnaði við
þegar áhugaverð mál komu til
umræðu. Hann setti sig í stelling-
ar og horfði beint framan í við-
mælanda til að tryggja fullan
skilning. Snögg handarhreyfing
til að færa gleraugun betur upp á
nefið. Á bak við þau voru augun
skýr, athugul og vinaleg. Um
hvað fjallar málið? Nákvæmlega!
Átta sig á muninum á staðreynd-
um og skoðunum. Hvert er aðal-
atriðið í málinu? Greina þessa
hluti og þá verða flókin mál oft
einföld. Hann brosti vinalega
þegar viðmælandi áttaði sig á
réttmæti og þunga raka hans.
Óli átti við erfið veikindi að
stríða til fjölda ára. Þeim mun
meir sem sjúkdómar beygðu lík-
amann, þeim mun meiri reisn var
yfir öllu sem hann gerði. „Ég hef
gaman af lífinu“ var eitt það síð-
asta sem Óli sagði við mig fár-
veikur skömmu fyrir andlátið.
Svo horfðum við saman á fréttir.
Jón Jóhannes Jónsson.
Mér fannst ég vera heppin að
fá Ólaf Oddsson sem íslensku- og
umsjónarkennara í 5. bekk í MR.
Hann hafði kennt bestu vinkonu
Ólafur Oddsson HINSTA KVEÐJA
Kveðja frá afastelpunni
Júlíu Guðrúnu Lovisu
Henje.
Ég hugsa margt gott
þegar ég hugsa um afa
minn. Við fengum okkur oft
ís saman í ísbúð og borð-
uðum úti saman í sumar.
Afi sagði mér Búkollusög-
ur, söguna af Gilitrutt og
Möggusögur. Þegar ég
settist niður til að hugsa
um afa teiknaði ég mynd af
döpru andliti og söng lagið
Ég er sko vinur þinn. Afi er
svo skemmtilegur, ég
sakna hans.
Júlía Guðrún
Lovisa Henje.