Morgunblaðið - 10.11.2011, Blaðsíða 31

MINNINGAR 31
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 10. NÓVEMBER 2011
Kristínu Maríu og allri þeirra fjöl-
skyldu. Um samband þeirra
Kristínar má nota orðs skáldsins
Einars Benediktssonar; „maður-
inn er ei nema hálfur, með öðrum
er hann meiri en hann sjálfur“.
Kristín var Sigþóri mikil stoð og
stytta og aðdáun hlýtur að vekja
hin mikla og kærleiksríka umönn-
un og virðing, sem hún sýndi hon-
um í hetjulegri baráttu hans við
óvinnandi sjúkdóm.
Við trúum því að góður Guð
hafi ætlað Sigþóri brýn verkefni
sem ekki þoldu bið. Við biðjum
hann að blessa fjölskyldu Sigþórs
og halda verndarhendi sinni yfir
henni á erfiðum tímum. Við leið-
arlok er okkar að þakka sam-
fylgdina og varðveita minningu
góðs drengs.
Fyrir hönd vinanna í Sauma-
klúbbnum,
Lilja Hilmarsdóttir og
Árni Gunnarsson.
Kveðja frá Dagsljósunum.
Það eru margar minningar
sem leita á hugann við andlát vin-
ar okkar Sigþórs. Vinahópurinn
sem kallar sig Dagsljós hefur ver-
ið skemmtilegur hluti af lífi okkar
síðustu þrjátíu árin. Við höfum
hist reglulega, farið í fjölskyldu-
ferðir, fjallaferðir, golfferðir, ut-
anlandsferðir og haldið hinar
ýmsu veislur og uppákomur. Í
upphafi fjölskylduferðanna vor-
um við ung með lítil börn en smátt
og smátt hefur fjöldinn vaxið, þar
sem börnin okkar koma nú með
sín eigin börn og vini.
Sigþór var mjög ráðagóður við
skipulagningu ferða, enda fróður
um landið okkar. Margar þessara
ferða eru ógleymanlegar og við
munum ekki heldur gleyma ýms-
um óborganlegum tilsvörum sem
hann gladdi okkur með á góðum
stundum. Samheldni hópsins í öll
þessi ár er ekki hvað síst að þakka
Sigþóri og Kristínu en umhyggja
þeirra og örlæti hefur yljað okkur
og nært.
Sigþór var mikill fjölskyldu-
maður og traustur vinur, sem
auðgaði líf okkar með skemmti-
legum uppákomum og takmarka-
lausri gestrisni og gjafmildi.
Hann var aldrei glaðari en þegar
þau Kristín höfðu boðið öllum
hópnum í mat þar sem hann hafði
skipulagt allt í þaula og horfði svo
ánægður yfir hópinn með vakandi
og athugulu auga hins góða verts.
Í sumar tókum við eftir að Sig-
þóri leið ekki vel en engan grun-
aði hve alvarleg veikindi hans
voru. Við vorum búin að skipu-
leggja haustferð til Rómar sem
hann var ákveðinn að koma með í
en allt fór á versta hugsanlega
veg.
Við vinirnir kveðjum Sigþór
með sorg í hjarta og mikilli eft-
irsjá. Það er stórt skarð höggvið í
vinahópinn.
Blessuð sé minning um góðan
vin.
Kristínu, Sophusi, Kristínu
Maríu og fjölskyldum þeirra
sendum við okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Þórhallur og Gróa, Jón og
Hrafnhildur, Hjördís og Rob-
in, Ingibjörg og
Hallgrímur, Eyþór og
Anna Eyvör, Guðbjörg og
Helgi og fjölskyldur.
Hann Sigþór var hávær, hlýr,
fyndinn og með eindæmum greið-
vikinn. Hann hafði skýra sýn og
lét verkin tala. Ekkert var mál
þegar Sigþór var annars vegar.
Það var ekki amalegt að eiga
hann að.
Sigþór hafði sterkar skoðanir –
og hann lá sjaldan á þeim. Stund-
um fékk hann bágt fyrir, en það
truflaði hann yfirleitt ekkert.
Þegar ég eldaði eitthvað eða bak-
aði og bauð fjölskyldunni upp á
sögðu allir hinir flest vera ljóm-
andi gott. Hins vegar var hægt að
treysta á Sigþór til að benda
manni á það sem betur mátti fara
– og leiðir til úrbóta. Og þess
vegna var það einfaldlega þannig
að þótt gaman væri að fá hólið frá
hinum þá var það álit Sigþórs sem
ég hlustaði helst eftir. Það er ekki
að ástæðulausu hversu tíðheyrt
það er hjá mér og foreldrum mín-
um þegar við bisum við matseld:
„Sigþór segir að það sé best að
gera svona.“ Og þá er það einfald-
lega gert þannig.
En það var ekki bara varðandi
mat sem álit Sigþórs vó svona
þungt. Þegar ég keypti mér bíl
gat ég ekki hugsað mér að ganga
frá kaupunum fyrr en Sigþór
hafði lagt blessun sína yfir þau.
Þegar ég keypti íbúðina var Sig-
þór fenginn með til að skoða hana
og meta, margoft. Og áður en við
Maggi fórum upp á fæðingardeild
til að eignast Maríu okkar varð ég
að koma aðeins við hjá Sigþóri til
að láta hann athuga hvort bílstóll-
inn væri ekki örugglega rétt fest-
ur í bílinn. Ég treysti engum bet-
ur. Það var alltaf jafn sjálfsagt
mál að fá hann til aðstoðar við alls
konar ákvarðanatökur.
Með hjarta fullt söknuði kveð
ég Sigþór sem í gegnum lífið hef-
ur reynst mér svo vel, svo óskap-
lega þakklát fyrir alla hjálpina og
allar góðu stundirnar. Ég á oft
eftir að hugsa: „Hvað ætli Sigþór
hefði sagt?“
Hugur minn er hjá Kristínu,
Sophusi, Kristínu Maríu og fjöl-
skyldum þeirra.
Sigurveig.
„Finnst þér hann ekki sætur?“
heyrðist í Kristínu í hvert sinn
sem Sigþór sveif fram hjá glugg-
anum á Grillinu á Hótel Sögu.
Þetta var fyrir um 40 árum og við
vinkonurnar fórum í ófáar bílferð-
irnar vestur í bæ, gagngert til að
horfa upp á 8. hæð þar sem Sigþór
starfaði sem þjónn. Við gátum
eytt mörgum stundum þarna, bíð-
andi spenntar eftir því að hann
kæmi aftur í augsýn.
Og svo sannarlega var hann
sætur, reyndar einstaklega lag-
legur, alltaf glæsilega til fara og
mikill „séntilmaður“. Skólasystur
okkar í Hjúkrunarskólanum
fylgdust með af miklum spenningi
þegar hann fór að venja komur
sínar þangað í heimsókn því fyrir
utan glæsileikann var hann alltaf
mjög kátur í bragði og áhugasam-
ur um að kynnast hennar vinum.
Sigþór var líka gæddur óvenju
mörgum öðrum sterkum eigin-
leikum. Má þar nefna einstakt ör-
læti á öllum sviðum og heiðarleika
fram í fingurgóma. Hann var mik-
ill vinur vina sinna og reyndist
alltaf trúr, hlýr og hjálpsamur og
sérlega ráðagóður með næstum
hvað sem var. Þá var hann alveg
sérstaklega barngóður.
Þau hjónin hafa alltaf haft
gaman af mannfögnuðum og er
ófárra matarboða, ferðalaga og
stórveislna að minnast. Sigþór
naut sín svo sannarlega í gest-
gjafahlutverkinu og töfruðu þau
fram hverja veisluna á fætur ann-
arri, vinum og fjölskyldu til
ómældrar ánægju, enda er alltaf
yndislegt að koma í Brúnalandið.
Farvegir þeirra Kristínar
mættust þarna um árið og síðan
hafa þau runnið sem eitt um lífs-
ins dali, fjöll og firnindi. Þau eign-
uðust gullmolana sína tvo, þau
Sophus Auðun og Kristínu Maríu,
og hafa þau alla tíð verið afar
samrýnd fjölskylda og náin. Fjöl-
skyldan hefur sannarlega auðgast
enn fremur með tilkomu yndis-
legra tengdabarna og barna-
barnanna allra, sem þau hafa vart
séð sólina fyrir.
Fjölskyldur okkar hafa í gegn-
um tíðina deilt bæði gleði- og
sorgarstundum og hafa þau alltaf
verið mér og dætrum mínum,
þeim Eddu Kristínu, Birnu og
Ingibjörgu, einstaklega mikil-
vægir hlekkir í tilverunni. Þannig
hafa fjölskyldurnar fléttast sam-
an órjúfanlegum böndum sem eru
okkur afskaplega kær.
Kristín og Sigþór. Varla er
hægt að minnast á þau öðruvísi en
í sömu andrá. Það var ótrúlegt að
horfa á þau fara saman í gegnum
þennan erfiða tíma sem veikindi
Sigþórs voru. Ómæld virðing,
nærgætni og heiðarleiki ríkti
þeirra á milli allt til loka. Börnin
voru líka óendanlega sterk og
dugleg í þeirri miklu raun sem
lögð var á þau, að kveðja elsku
Sigþór allt of fljótt.
Kæri vinur, ég þakka þér fyrir
allt og allt. Góða ferð.
Bryndís Konráðsdóttir.
Sigþór var minnisstæður mað-
ur og við teljum okkur afar hepp-
in að hafa haft hann sem liðsmann
og félaga í starfi starfsgreinaráðs
matvæla-, veitinga-, og ferðaþjón-
ustugreina og stjórnarmann í
Fræðsluráði hótel- og matvæla-
greina, nú matvælasviðs IÐ-
UNNAR fræðsluseturs en Sigþór
vann ötullega að stofnun IÐ-
UNNAR á sínum tíma. Hann sat í
starfsgreinaráði í átta ár og enn
lengur í stjórn Fræðsluráðsins.
Hann var einnig í skólanefnd
Menntaskólans í Kópavogi. Sig-
þór hafði lifandi áhuga og metnað
fyrir faggreinunum og lagði sitt af
mörkum til þess að efla nám og
kennslu í matvæla- og veitinga-
greinum.
Nú er það svo að það hefur ekki
alltaf verið samhljómur á milli at-
vinnurekenda, launamanna,
kennara framhaldsskóla og ráðu-
neytis um menntamál og hags-
munamál starfsgreina. Togstreita
um hagsmuni og úrlausn ágrein-
ingsmála eru ekki alltaf einfalt
mál. Kostir Sigþórs og hæfileikar
nutu sín vel við þessar aðstæður.
Hann var fylginn sér, hreinskipt-
inn og hafði ákveðnar skoðanir á
menntamálum í greinunum og
þjóðmálum almennt séð en var
jafnframt tilbúinn til að taka þátt í
að miðla málum og ná samkomu-
lagi um þau mál sem skiptu
starfsgreinarnar mestu máli.
Sigþór sat í framkvæmdanefnd
Norrænu nemakeppninnar um
árabil. Hann hafði trú á heil-
brigðri samkeppni og var stoltur
af fagmönnum í greininni. Hann
var einnig meistari margra nema
í framreiðslu á þeim tíma sem
hann starfaði á Hótel Sögu og var
góður leiðbeinandi í vinnustað-
anámi.
Sigþór starfaði við eigin rekst-
ur á Kringlukránni ásamt syni
sínum Sophusi. Þeir feðgar hafa
rekið þróttmikið og vinsælt veit-
ingahús í tvo áratugi.
Sigþór dvaldi við nám í kóngs-
ins Köben í fyrirtækjastjórnun og
var veitingastjóri á Löngulínu
þau þrjú ár sem hann var þar.
Eftir heimkomuna fór hann til
starfa á Hótel Sögu í mörg ár. Á
fundum okkar í starfsgreinaráði
og Fræðsluráði var liðurinn „önn-
ur mál“ seint fulltæmdur en þá
var tilefni til þess að fara yfir
heimsmálin, segja reynslusögur
úr ýmsum áttum og ræða al-
mennt um fagleg málefni. Sigþór
var þar fremstur á meðal jafn-
ingja og sagði okkur margar sög-
ur, m.a. frá dvöl sinni í Danaveldi,
en hann áleit að við mættum læra
margt af Dönum um fagleg mál-
efni greinanna en ekki síður að
„hygge sig“ í góðra vina hópi.
Sigþór var útvistarmaður,
stundaði veiðar, sund og skíði svo
að eitthvað sé nefnt og síðustu ár-
in var hann kominn í golf. Á góðri
stundu var Sigþór hress og kátur,
hann kunni að skemmta sér í
góðra vina hópi og taka þátt í
gríni. Fyrrverandi samstarfs-
menn að fræðslumálum í hótel- og
veitingagreinum þakka Sigþóri
fyrir störf hans í þágu mennta-
mála og fyrir prúða, drengilega
og hreinskiptna framkomu í alla
staði.
Samúðarkveðjur sendum við til
Kristínar, Sophusar, Kristínar
Maríu, barnabarna og ættingja.
Minningin um góðan dreng lifir.
Fyrir hönd starfsgreinaráðs
matvæla-, veitinga- og ferðaþjón-
ustugreina og matvælasviðs IÐ-
UNNAR,
Trausti Víglundsson og
Ólafur Jónsson.
Sigþór Sigurjónsson var fag-
maður fram í fingurgóma og fáum
man ég eftir með eins glaðlegt yf-
irbragð við framreiðslustörf og
hann. Þessir eiginleikar komu sér
líka vel í þeim margvíslegu veit-
ingastörfum, sem Sigþór heitinn
hafði með höndum um ævina, ekki
síst er hann eignaðist og tók við
rekstri Kringlukráarinnar.
Upphaflega voru eigendurnir
tveir, hann og Árni Gunnarsson,
sá ágætismaður, en daglegur
rekstur mæddi á Sigþóri. Er fram
liðu stundir eignaðist hann líka
fyrirtækið einn og rak það með
dugnaði og ósérhlífni til dauða-
dags. Sophus sonur hans lagði
einnig hönd á plóginn þegar hann
óx úr grasi, enda lærður veitinga-
maður, eins og faðir hans heitinn.
Kringlukráin hefur líka verið vel
rekið fyrirtæki í höndum þeirra
feðga og allar götur síðan Sigþór
tók við rekstrinum, en þá starfaði
ég þar við tónlistarflutning. Sig-
þór stóð þá vaktina á barnum öll
kvöld og fólk laðaðist að þessum
góða og glaðværa dreng. Hann
var líka mjög heppinn með starfs-
fólk enda var eins og starfsgleði
hans og áhugi smitaði út frá sér
og allir lögðust á eitt um að láta
dæmið ganga upp.
Já það er eftirsjá í mönnum
eins og Sigþóri Sigurjónssyni
enda var þar á ferðinni heiðarleg-
ur og sanngjarn yfirmaður, sem
gott var að vinna fyrir og ég er af-
ar þakklátur fyrir árin, sem ég
starfaði hjá honum. En Sigþór
heitinn hafði til brunns að bera
marga góða eiginleika. Hann bar
mikla umhyggju fyrir fjölskyldu
sinni og var sökum kosta sinna,
s.s. áhuga á ferðamálum og vel-
ferð annarra, valinn til margs
konar ábyrgðar- og trúnaðar-
starfa og sat í stjórnum bæði fé-
laga og stofnana. Ég tók hug-
renningar mínar hvað fráfall
Sigþórs varðar saman í sálma-
vers og þakka honum samfylgd-
ina og alveg sérstaklega sam-
starfið á Kringlukránni, sem
aldrei bar skugga á.
Því falla sumir snemma frá,
en aðrir fagna aldri háum?
Því sækir dauðinn óvænt á
og ástvinum við eftir sjáum?
Hvað ræður feigð og hinstu för
og kveður upp um hver fer fyrstur?
Það verður stundum fátt um svör
en meir’ um sorg og trega Kristur.
Við hnípin sitjum eftir sár
og verðum söknuð við að búa,
en minningar um ástrík ár
þær sefa andann, hugga og hlúa.
Ég harma ein. Hvar ertu nú?
Hönd á verkin ei ég festi.
Æ styrk mig blíða barnatrú
og Jesús bróðir mesti og besti.
(Ól. B. Ól.)
Ég votta Kristínu, eiginkonu
Sigþórs, börnum þeirra hjóna og
barnabörnum dýpstu samúð
mína, svo og öðrum nánustu ætt-
ingjum, tengdafólki, frændfólki
og vinum. Góður guð blessi ykkur
öll.
Ólafur Beinteinn Ólafsson.
Íslenskir veitingamenn kveðja
í dag góðan félaga sinn, Sigþór
Sigurjónsson, sem hefur alla sína
starfsævi sinnt veitingarekstri en
hann var menntaður framreiðslu-
maður. Auk daglegra skyldu-
starfa gegndi hann ýmsum trún-
aðarstörfum bæði fyrir
framreiðslugreinina og fyrir
vinnuveitendur. Hann var fulltrúi
Samtaka ferðaþjónustunnar í
fagnefnd í framreiðslu- og starfs-
greinaráði matvæla- og veitinga-
greina í nokkur ár, var í fram-
kvæmdanefnd Norrænu
nemakeppninnar en lengst var
hann fulltrúi SAF í Fræðsluráði
hótel- og matvælagreina eða frá
stofnun samtakanna 1998 og til
árins 2006 þegar Iðan fræðsluset-
ur var stofnuð, en hann sat þar í
undirbúningsnefnd. Sigþór var
mjög virkur í öllu fræðslustarfi
og eru veitingamenn honum
þakklátir fyrir mikið og óeigin-
gjarnt starf í þágu greinarinnar.
Hann hafði góða þekkingu á sínu
fagi og hafði mikinn metnað til
þess að auka þekkingu og mennt-
un í veitingarekstri, ekki síst í
framreiðslu. Þar að auki var hann
góður félagi sem allir minnast
með hlýju. Í rúmlega 20 ár hefur
hann, ásamt fjölskyldu sinni, rek-
ið eigin veitingastað, „Kringlukr-
ána“, með miklum metnaði svo til
fyrirmyndar er.
Samtök ferðaþjónustunnar
þakka Sigþóri langa og farsæla
samleið og senda fjölskyldu hans
samúðarkveðjur.
Erna Hauksdóttir.
Sigþór tók mér strax vel þegar
ég kom í Brúnalandið. Allt frá
fyrstu kynnum sýndi hann mér
góðvild og örlæti. Ég skynjaði
strax hve stoltur hann var af fjöl-
skyldu sinni og þegar við Kristín
María giftum okkur naut ég
þeirra forréttinda að verða hluti
af þessari fjölskyldu.
Sigþór var staðfastur tengda-
faðir og góður vinur. Við vissum
að hann studdi okkur skilyrðis-
laust og stóð við hlið okkar í blíðu
og stríðu. Ég er óendanlega
þakklátur fyrir stuðninginn sem
þau Kristín sýndu okkur á erf-
iðum tímum. En tengdaforeldrar
mínir hafa einnig verið mikilvæg-
ur hluti af góðu stundunum okk-
ar. Þannig var persónuleiki Sig-
þórs. Hann naut þess að vera með
fólki, taka þátt og styðja aðra.
Þetta hefur Iris Æsa líka fengið
að reyna eins og hin barnabörnin.
Hún hefði ekki getað fengið ást-
ríkari afa.
Það segir mikið um Sigþór að
ég get aðeins munað hann bros-
andi eða hlæjandi. Hann naut lífs-
ins og vildi deila því með öðrum.
Það er erfitt að sætta sig við að
svo lífsglaður maður sé farinn frá
okkur. Með sorg í hjarta hugsa ég
til þeirra dýrmætu augnablika
sem framtíðin átti að bera í skauti
sér. Minning um góðu samveru-
stundirnar er þó huggun. Ég mun
sakna og minnast lífsgleði hans,
vináttu og göfuglyndis.
Hvíl í friði.
Ben Moody.
Í dag kveð ég kæran bróður-
son minn. Það var fyrir 19 árum
að við Eric maðurinn minn lögð-
um í okkar árlegu ferð með stelp-
urnar okkar til Frakklands með
viðkomu í Lúxemborg, þar sem
við tókum bílaleigubíl og ókum til
Frakklands. Í þetta skiptið tók
Árni frændi á móti okkur þar sem
hann ætlaði að hefja nám í flug-
virkjun hjá Georg bróður sínum
sem var búsettur þar ásamt fjöl-
skyldu. Því var ákveðið að gista
eina nótt í Lúxemborg og skoða
borgina með Árna og áttum við
góðar stundir saman, þar sem
Árni var einn í Lúx því Georg og
fjölskylda voru í fríi heima á Ís-
landi. Árni sagðist vera með
verki í fætinum og hafði þegar
farið til læknis sem taldi hann
vera með gigtarsting. Árni fékk
Árni Þorkelsson
✝ Árni Þorkels-son fæddist í
Reykjavík 12. sept-
ember 1974. Hann
lést á líknardeild
Landspítalans í
Kópavogi 28. októ-
ber 2011.
Útför Árna fór
fram frá Grafar-
vogskirkju 7. nóv-
ember 2011.
tilhlýðilega meðferð
við gigt. Elsku Árni,
þetta var því miður
byrjun á erfiðu
krabbameini sem þú
glímdir við næstu 19
árin. Þú fórst
nokkrum sinnum til
útlanda í aðgerðir
og meðferðir, en ég
fór í eina slíka ferð
með þér og mömmu
þinni. Það var erfitt
að horfa upp á þrautirnar sem þú
gekkst í gegnum, en ávallt varstu
æðrulaus og vongóður. Ég ætla
ekki að rekja sjúkdómssögu þína
hér, það væri þér ekki að skapi.
Þér var alltaf meira umhugað um
hvernig aðrir hefðu það. Það var
náið samband milli þín og for-
eldra þinna, sérstaklega mömmu
þinnar þar sem hún vék aldrei frá
þér, enda varstu henni óendan-
lega þakklátur og mjög umhugað
um líðan hennar. Þrátt fyrir allt
áttir þú líka bjarta daga og gleði-
stundir. Þið opnuðuð fjölskyldu-
fyrirtækið Grafíksaum og þar
fengu hæfileikar þínir notið sín
við hönnun á saumaforritum fyr-
irtækisins og þú fórst með pabba
þínum til Kanada til að læra for-
ritun í þrívídd og fleira. Þú
vannst við þetta eins lengi og þú
treystir þér til og foreldrar þínir
studdu þig rækilega. Ekki má
gleyma áhuga þínum á ljósmynd-
un. Þú áttir bestu græjurnar og
tókst mikið af fallegum myndum,
einkum landslags- og blóma-
myndum.
Síðastliðið vor fórst þú ásamt
foreldrum þínum til Taílands þar
sem Siggi bróðir þinn var búsett-
ur um tíma. Siggi tók vel á móti
ykkur og hafði undirbúið komu
þína vel með því að ganga úr
skugga um að allur aðbúnaður og
aðgengi hentaði þér. Þú talaðir
mikið um þessa ógleymanlegu
ferð þar sem þú naust þín við
sundlaugarbakkann í faðmi fjöl-
skyldunnar.
Elsku Árni, nú ert þú farinn í
þá ferð sem við eigum öll fyrir
höndum.
Góða ferð.
Guðbjörg Árnadóttir
(Gugga frænka).
Mér finnst sárt að hugsa til
þess að þú sért búinn að kveðja
þennan heim og kveð ég þig með
miklum söknuði en þú hefur bar-
ist hetjulega við erfið veikindi þín
í mörg ár og hef ég dáðst að lífs-
kraftinum þínum og hve dugleg-
ur og jákvæður þú hefur verið,
en núna veit ég að þér líður vel og
ert laus allra þjáningar.
Ég er ótrúlega þakklátur fyrir
allar þær góðu stundir sem við
höfum átt saman í gegnum tíðina,
og það var ótrúlega gaman að
koma að heimsækja þig þegar ég
kom heim til Íslands og bara fá að
spjalla um allt og ekkert og jafn-
vel bara að horfa á góða mynd
saman.
Ég minnist þess oft þegar við
vorum algjörir stráklingar, vor-
um við oft heima hjá þér og gát-
um alltaf fundið upp á einhverju
skemmtilegu og þar á meðal að
spila borðtennis í kjallaranum,
hlusta á tónlist og gátum við ver-
ið tímunum saman, einnig varstu
snillingur að spila og pikka upp
lög á gítarnum þínum.
Mér hefur alltaf fundist ég
vera einn úr fjölskyldunni, tekið
með opnum örmum og hlýju og
ávallt velkominn.
Ég kveð þig að sinni og ég veit
að við eigum eftir að hittast aftur
síðar.
Sofðu rótt, elsku vinur, og Guð
geymi þig.
Þegar nálgast sólin náttstað sinn
eins og vant er hug minn hljóðan setur.
Mér nú ertu horfinn vinur minn.
Man þig varla nokkur betur
en mitt auma hjartatetur.
Elsku Rakel, Keli, Goggi og
Siggi, ég votta ykkur mína
dýpstu samúð og megi Guðs engl-
ar vera með ykkur á þessum erf-
iðum tímum.
Þinn vinur,
Ingvar.