Morgunblaðið - 10.11.2011, Blaðsíða 33

MINNINGAR 33
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 10. NÓVEMBER 2011
✝ Ingibjörg Hall-dórsdóttir
fæddist á Borðeyri
við Hrútafjörð 8.
desember 1926.
Hún lést á krabba-
meinsdeild Land-
spítalans 30. októ-
ber 2011. Foreldrar
hennar voru Hall-
dór Kristján Júl-
íusson, sýslumaður
í Strandasýslu, f.
29.10. 1877, d. 4.5. 1976 og kona
hans Lára Valgerður Helgadótt-
ir, f. 5.12. 1895, d. 4.2. 1971.
Systkini hennar eru Júlíus, f.
1924, d. 1998, Helgi Kristján, f.
1928, d. 2009, Þorgerður, f.
1929, Ásgerður, f. 1935, Stein-
gerður, f. 1940. Hálfbræður,
samfeðra, voru Eiríkur f. 1903,
d. 1940, Hjörtur, f. 1908, d. 1977
og Birgir, f. 1920, d. 1986.
Eftirlifandi maki Ingibjargar
er Ingólfur Eyrfeld Guðjónsson,
f. 28.6. 1920. Foreldrar hans
voru Guðjón Guðmundsson,
hreppstjóri í Árneshreppi, f. 5.2.
1890, d. 8.11. 1971 og kona hans
Guðjóna Sigríður Halldórs-
dóttir, f. 22. 5. 1890, d. 26.8.
mundi Jóhanni Jónssyni, börn
þeirra eru a) Katrín Ósk gift
Jónasi Tryggvasyni, börn þeirra
eru Heiðdís Hrönn og Tryggvi
Jóhann. b) Jón ókvæntur. Ing-
ólfur á einnig Ólaf Guðna, f.
22.6. 1941, kvæntur Svanhildi
Guðmundsdóttur, börn þeirra
eru Guðjón og Guðrún.
Ingibjörg átti heima á Borð-
eyri við Hrútafjörð fyrstu ár ævi
sinnar en fluttist síðan til
Reykjavíkur, í Melbæ við Soga-
veg. Að loknum barnaskóla fór
hún einn vetur í matreiðslunám
í Kvennaskólanum í Reykjavík
og veturinn eftir fór hún í Ingi-
marsskólann og lauk þaðan
gagnfræðaprófi. Sem ung
stúlka fór hún norður á Ingólfs-
fjörð, sem þá var síldarvinnslu-
staður, og vann þar á símstöð.
Þar kynntist hún Ingólfi. Ingi-
björg sinnti ýmsum fé-
lagsstörfum, var m.a. formaður
sóknarnefndar. Ingólfur og
Ingibjörg bjuggu á Eyri í Ing-
ólfsfirði til ársins 1971 er ís
lagðist upp að Norðurlandi og
fyllti fjörðinn. Þá fluttu þau í
Kópavog. Ingibjörg vann við
verslunarstörf eftir að hún flutti
suður. Árið 1980 keypti hún
kertaverksmiðjuna Norðurljós
og rak hana til ársins 1999.
Útför Ingibjargar fer fram
frá Kópavogskirkju í dag, 10.
nóvember 2011, og hefst athöfn-
in kl. 13.
1961. Börn Ingi-
bjargar og Ingólfs
eru 1) Lára Val-
gerður, f. 13.6.
1946, gift Jóni Leifi
Óskarssyni, synir
þeirra eru a) Ósk-
ar, kvæntur Önnu
Valbjörgu Ólafs-
dóttur, börn þeirra
eru Ólafur Már,
Lára Sóllilja, Davíð
Logi og Fanney
Helga. b) Birkir, maki Malin Er-
ikson, börn þeirra eru Sindri og
Ylva. c) Orri ókvæntur. 2) Sig-
urður, f. 31.10. 1947, maki Ing-
unn Hinriksdóttir, sonur þeirra
er Sævar. 3) Stúlka, f. 17.4.
1953, d. 17.4. 1953. 4) drengur,
f. 17.4. 1953, d. 18.4. 1953. 5)
Halldór Kristján, f. 31.10. 1954,
maki Hrönn Jónsdóttir, synir
þeirra eru a) Ingólfur, d. 2007,
b) Bjarki Rafn, d. 2000, c) Ingi-
björn og d) Júlíus. 6) Guðjón Eg-
ill, f. 24.2. 1956, kvæntur Hörpu
Snorradóttur, sonur þeirra er a)
Helgi Örn. Einnig á Guðjón þau
b) Bergdísi, c) Ingólf Eyrfeld og
d) Guðjón Ágúst. 7) Þórhildur
Hrönn, f. 19.8. 1960, gift Guð-
Með nokkrum orðum vil ég
minnast Ingibjargar Halldórs-
dóttur, sem lést á Landspítalan-
um að kvöldi sunnudagsins 30.
október sl. eftir erfið veikindi.
Margs er að minnast þegar lit-
ið er yfir farinn veg í meira en
hálfa öld.
Við bjuggum hvor í sínu hús-
inu á Eyri í Ingólfsfirði, þetta
voru fyrstu búskaparár okkar
Ólafs Ingólfssonar, stjúpsonar
Ingibjargar.
Ég kom í Árneshrepp ung og
óreynd og kunni ekkert til bú-
verka á sveitaheimili. Ingibjörg
varð leiðbeinandi minn, hún
kenndi mér flesta hluti, henni
fórust öll búverk vel úr hendi,
allt var unnið heima bæði matur
og fatagerð, það var margt sem
kom mér í opna skjöldu kaup-
staðarstúlkunni.
Það er mér dýrmæt reynsla að
hafa fengið að læra handtökin
hjá henni og finnst mér alltaf
þetta hafa verið minn hús-
mæðraskóli.
Ég man eftir skemmtilegum
ferðum, berjaferðum, til dæmis í
Ingólfsfjarðarbotn, þar voru oft
miklar berjabreiður. Einu sinni
sem oftar gengum við yfir Ing-
ólfsfjarðarbrekku, við tíndum
mikið af berjum á leiðinni og
fengum svo veislukaffi í Ófeigs-
firði á eftir.
Oft fórum við á bát í Dranga-
vík, það voru viðarferðir stund-
um með berjaívafi. Allar okkar
ferðir eru með ævintýraljóma.
Eftir að allir voru fluttir suður
og Eyri varð að sumarhúsa-
byggð, þá fórum við árið 1976
saman til Kanaríeyja. Þetta var
mín fyrsta ferð til útlanda. Þau
Ingólfur höfðu farið þangað árið
áður og vildu nú fá okkur Óla
með. Við áttum þarna þrjár ynd-
islegar vikur, bjuggum í litlu húsi
á Ensku ströndinni, við sóluðum
okkur og gengum í heitum sand-
inum og nutum lífsins í botn. Sú
ferð er mér ógleymanlegt ævin-
týri.
Ingibjörg átti margar góðar
stundir í húsinu þeirra Ingólfs á
Eyri með fjölskyldunni og oft
með góðum vinum, þangað fóru
þau á hverju sumri til lengri eða
skemmri dvalar, en hún átti líka
unaðsreit í Kjósinni, því fyrir
nokkrum árum festi hún kaup á
sumarbústað í Eilífsdal, þar sem
hún undi sér vel við að snyrta til
bæði innan húss og utan. Hún
hafði yndi af að hlúa að gróðr-
inum á lóðinni þar sem hún rækt-
aði kartöflur og annað grænmeti.
Í einni af síðustu heimsóknum
okkar til hennar, áður en hún fór
á spítalann þaðan sem hún átti
ekki afturkvæmt, sýndi hún mér
með nokkru stolti uppskeruna úr
garðinum við sumarbústaðinn.
Já, minningarnar streyma um
huga minn, þær eru svo margar.
Yfir Ingibjörgu var mikil reisn,
hún var falleg kona, alltaf fín og
vel tilhöfð, hún varð aldrei gömul
hvorki í útliti né í anda.
Börnin, tengdabörnin og öll
barnabörnin eru nú sorgmædd,
söknuðurinn er mikill og skarðið
stórt eftir þessa góðu konu sem
gaf svo mikið af sér til okkar
allra.
Mest hefur þó misst tengda-
faðir minn, Ingólfur, sem syrgir
nú í hárri elli kæran lífsförunaut
sinn til meira en 65 ára. Hugur
okkar er hjá honum.
Með þessu litla ljóði vil ég
kveðja Ingibjörgu.
Í minning mætrar konu
margt um huga fer.
Eitt líf með gleði og vonum
úr heimi farið er.
Ég bið að hana taki
og geymi í faðmi sér
sá er yfir vakir
og heyrir allt og sér.
(SG)
Hvíli hún í friði.
Svanhildur Guðmundsdóttir.
Það var í júnílok árið 1968 sem
ég kynntist Ingibjörgu sem síðar
varð tengdamóðir mín. Ég kom
norður í Ingólfsfjörð til þess að
heimsækja Láru dóttur hennar.
Þetta vor var fjörðurinn hálf full-
ur af hafís, það var heldur kulda-
legt, en móttökurnar voru það
ekki.
Þegar verið var inni var oft
setið í eldhúsinu sem var hitað
með olíueldavél sem hitaði líka
húsið. Þarna var notalegt að sitja
og spjalla saman og stutt í kaffi-
könnuna. Kynnin af hafísnum og
hvernig fólkið tók honum sýndi
að þetta var harðduglegt fólk er
tókst á við óblíð náttúruöfl og lét
ekki bugast. Mörg sumrin fór ég
norður í Ingólfsfjörð og var ætíð
vel tekið. Drengirnir okkar þrír
nutu þeirra gæða að vera hjá
ömmu sinni og afa á sumrin í
lengri eða skemmri tíma. Ferð-
irnar sem farnar voru í Dranga-
vík, ýmist til dúntekju eða til
þess að njóta fallegrar náttúru,
eru manni ofarlega í huga. Ekki
skemmdi gott og mikið nesti sem
alltaf var með í för. Þegar vel
tókst til var líka komið heim með
nokkra rekadrumba til að saga í
girðingastaura. Ingibjörg var
alltaf góð heim að sækja.
Skemmtilegt var þegar tekið var
í spil, enda hún dágóð í því að
svindla smá en gat orðið svolítið
tapsár þegar ekki gekk allt upp
hjá henni. Það var gott að leita til
hennar ef eitthvað bjátaði á eða
þurfti að laga í höndunum, enda
mikil hannyrðakona.
Ingibjörg keypti sumarbústað
í Eilífsdal í Kjós og dvaldist þar
löngum á seinni árum. Í þessum
sælureit hlúði hún að trjágróðri
og ræktaði kartöflur og annað
grænmeti, þar var haldið upp á
afmæli Ingólfs og voru það mikl-
ar veislur, oftast í góðu veðri, í
lok júní. Ingibjörg var harðdug-
leg og glöð kona sem hafði gam-
an af að ferðast hvort heldur var
um landið okkar eða utan þess,
enda fór hún í mörg ferðalög um
ævina. Það verður erfitt að venj-
ast því að hún er ekki lengur á
meðal okkar. Megi hún hafa
þökk fyrir allt sem hún var mér
og mínum. Vil ég svo votta eft-
irlifandi ættingjum hennar sam-
úð og þá sér í lagi tengdaföður
mínum, honum Ingólfi.
Jón Leifur Óskarsson.
Kynni mín af Ingibjörgu Hall-
dórsdóttur hófust fyrir nær 35
árum þegar við Þórhildur Hrönn
dóttir hennar fórum að vera
saman. Ingibjörg var einstök
manneskja, ein sú heilsteyptasta
sem ég hef kynnst í lífinu. Hún
var kona sem bætti umhverfi sitt
og þá sem í kringum hana voru.
Þegar ég hugsa til baka minn-
ist ég þess ekki að hafa séð Ingi-
björgu skipta skapi eða hækka
róminn. Það hafa allir skap en
sumir hafa einfaldlega betri
stjórn á því en aðrir. Samgangur
fjölskyldu minnar og tengdafor-
elda var alltaf mikill, hlýjar
minningar frá liðnum samveru-
stundum norður á Ingólfsfirði
sækja á hugann. Þegar þokan og
súldin hékk yfir Eyri á Ingólfs-
firði, stundum svo dögum skipti,
var lítið annað við að vera en að
sitja hana af sér. Oftar en ekki
var setið inni í eldhúsi með kaffi-
bolla í hönd og heimagert bakk-
elsi, í einhverjum tilvikum jafn-
vel léttvínsglas. Raðað var upp í
myllu, horft út á fjörðinn og spáð
í veðrið, hvort þokan færi nú ekki
að gefa sig. Á þessum tímum var
spjallað um heima og geima og
slegið á létta strengi.
Tengdamóðir mín var afar
glæsileg kona. Það áttu margir
erfitt með að trúa því hversu
mörg ár hún átti að baki, hún bar
aldurinn einstaklega vel. Ef til
vill var það hreina loftið sem hún
ólst upp við norður á Ströndum
sem gerði það að verkum að elli
kerling sótti ekki á hana eins og
flest annað fólk. Þá var tengda-
móðir mín mjög smekkleg kona
en hún lagði mikið upp úr því að
klæðast fallegum flíkum. Ekki
veit ég hversu oft ég sagði við
hana í gegnum tíðina „Varstu nú
að koma frá Hrafnhildi?“ en í
þeirri verslun keypti hún sér
gjarnan fallegan fatnað.
Hvernig Ingibjörg bar sig í
veikindum sínum síðustu mánuði
var í algjöru samræmi við kynni
mín af henni. Æðruleysið var al-
gert og lét hún sína nánustu ekki
finna að henni liði illa eða að hún
hefði af sjálfri sér áhyggjur.
Tveimur vikum fyrir andlát sitt
var hún með Ingólfi eiginmanni
sínum í matarboði hjá okkur
hjónum á Kópavogsbakkanum. Á
þeirri stundu var hún sem fyrr
glæsileg, bar höfuðið hátt og
nærvera hennar hlý og þægileg
eins og ávallt. Í framtíðinni
munu minningar um tengdamóð-
ur mína skapa hlýju í hjörtum
þeirra sem hana þekktu.
Ingibjörgu Halldórsdóttur
þakka ég samfylgdina.
Hvíl í friði.
Guðmundur Jóhann Jónsson.
Elsku amma.
Vonandi gaf ég þér til baka
brot af þeirri ást sem þú gafst af
þér.
Þú geislaðir alltaf og sýndir
öllu svo mikinn áhuga.
Í návist þinni voru allir ein-
stakir og ég man hvernig þú
blikkaðir mig laumulega þegar
ég hafði gert einhverja vitleysu.
Við vorum alltaf í sama liði.
Jákvæðni þín og gleði verður
alltaf í hjarta mínu.
Þinn
Jón (Nonni).
Elsku amma. Það er erfitt til
þess að hugsa að þú sért farin frá
okkur. Mér fannst eins og þú
yrðir alltaf hjá mér. Þú varst ein-
stök kona, sérstaklega klár og
geislaðir alltaf af lífsgleði. Ég er
mjög þakklát fyrir hvað við vor-
um alla tíð mikið saman. Við vor-
um svo góðir ferðafélagar en í
okkar fyrstu ferð fórum við þeg-
ar ég var tveggja mánaða gömul.
Þú kenndir mér ótal margt og
sagðir mér frá svo mörgu. Sam-
töl okkar um uppvöxt þinn og
ævi eru mér dýrmæt en sögu
þína þykir mér svo vænt um að
þekkja.
Það var bara hjá þér sem
krakkarnir mínir komust upp
með að sleikja kremið af hverri
kexkökunni á fætur annarri og
henda síðan afganginum. Mér
finnst svo erfitt að fara á Nýbó
og hafa þig ekki til að taka á móti
prinsinum þínum eins og þú kall-
aðir hann Tryggva minn.
Elsku amma, það er margt í
fari þínu sem ég ætla að tileinka
mér. Minningin lifir með okkur,
þín er sárt saknað.
Þín,
Katrín Ósk.
Elsku amma mín.
Ég sem hélt að ég hefði þig
alltaf. Hvað sagðir þú alltaf,
þarna kemur prinsinn minn, því
við vorum svolítið lík og höfðum
bæði áhuga á fatnaði og útliti.
Þegar ég var í 8. bekk skrifaði ég
ritgerð um þig. Ég hafði nóg að
skrifa því þú hafðir svo mörg
áhugamál, t.d. dans, golf, sund
og fleira. Þér fannst að ég yrði að
læra golf og þú kenndir mér golf
og lést mig fara á námskeið. Svo
ég minnist nú ekki á leikhúsferð-
irnar sem við fórum saman.
Fyrst borðuðum við eitthvað
gott og gerðum eitthvað
skemmtilegt og svo fórum við í
leikhúsið. Ég má heldur ekki
gleyma þegar þú keyptir handa
mér fyrsta snjóbrettið og sagðir
mér að ég yrði að prufa snjó-
bretti. Ég hef verið á fullu á
snjóbretti síðan. Fyrir norðan
áttum við fullt af góðum stund-
um saman, ég og Ingibjörn bróð-
ir minn. Og nú er ég að kveðja
þig, elsku amma mín, þú sem
mér fannst best og skemmtileg-
ust.
Pétur Emil Júlíus
Halldórsson.
Fyrir skömmu barst sú frétt,
að Ingibjörg Halldórsdóttir frá
Eyri væri látin. Fréttin kom
ekki á óvart, við höfðum fylgst
með því, að hún ætti við veikindi
að stríða. Andlátsfrétt kemur
samt á óvart, þetta er fréttin,
sem fær okkur til að staldra við.
Ingibjörg og maður hennar, Ing-
ólfur Guðjónsson bjuggu á Eyri
líklega í 25 ár. Þar fæddust börn
þeirra og ólust upp.
Hún var tengd inn í fjölskyldu
sem átti sér djúpar rætur í sveit-
inni og varð fljótt heimamann-
eskja í Árneshreppi. Því langar
mig að festa á blað nokkur
kveðjuorð, sem gætu verið, ef
vel tekst til, kveðja „að heiman“.
Ég sá hana fyrst á Eyri sum-
arið 1945, hún var þá ráðin þar
við afgreiðslu á Landsímastöð
um sumarið. Dvölin á Eyri varð
lengri en ætlað var. Á þeim tíma
var álitið að væri vænlegur kost-
ur að staðfestast á Eyri. Að baki
voru ár mikilla umsvifa við síld-
arvinnslu, og fátt benti til, að á
því væru nein endalok, þó blikur
væru á lofti. Ingólfur var alinn
upp við þetta og kunni þar til
allra verka. Þau byggðu sér
íbúðarhús á Eyri og það átti eftir
að verða heimili þeirra um langt
árabil. Ekki var útlit fyrir að
vinnu væri að hafa fyrir konur,
utan heimilis, á þeim tíma var
það líklega ekki hugleitt, þegar
búseta var ákveðin. Þessi glæsi-
lega kona var orðin húsmóðir í
sveitinni. Heimili þeirra var hlý-
legt og gestrisið og öllum tekið
vel.
Það stækkaði og nóg var að
sýsla. Ingibjörg var glaðlynd og
fljótt orðin þátttakandi í fé-
lagslífi sveitarfélagsins. Árin
liðu, síldin hvarf, afkomumögu-
leikar, sem treyst var á horfnir,
en þau gáfust ekki upp. Sjöundi
áratugur síðustu aldar var
grimmur á Ströndum, hafís fyrir
landi. Á sama tíma voru börn
hjónanna að fara að heiman í
skóla og atvinnuleit, svo ýmis-
legt þrengdi að. Árið 1971 fluttu
þau búferlum. Hugurinn var
samt eftir í sveitinni. Þau komu
á hverju sumri að vitja fornra
slóða. Ingibjörgu var umhugað
um afdrif byggðar í Árnes-
hreppi, um það talaði hún oft.
Langt er um liðið síðan við vor-
um samtíða á Eyri, þetta um-
rædda sumar. Það var reyndar
svo, að ég tengdist Eyrarheim-
ilinu, þegar ég var barn og ung-
lingur, og þar var mér vel tekið
af öllum, og eru um það ljúfar
minningar. Svo var einnig með
Margréti konu mína, þegar hún
var í sumardvöl á Eyri, ung
stúlka og minnist samvistanna
við Ingibjörgu með hlýju og
þakklæti.
Það styttist í afmælið hennar
Ingibjargar, ég hringdi gjarnan í
hana á afmælisdaginn. Þá var
tekið spjall um menn og málefni
og spurt frétta úr sveitinni, en
tíminn er hverfull og allt hefur
sinn enda. Síðasta heimsókn
okkar til þeirra var þegar nýlok-
ið var við endurbætur á húsi
þeirra á Eyri sem hún barðist
fyrir eins og kraftar leyfðu. Hún
var alsæl með það.
Við hjónin erum þakklát fyrir
vináttu þeirra gegnum árin.
Innilegar samúðarkveðjur til
þín, Ingólfur minn, og fjölskyld-
unnar, frá okkur hjónunum og
fjölskyldu okkar.
Gunnsteinn Gíslason.
Ingibjörg
Halldórsdóttir
HINSTA KVEÐJA
Við áttum hér saman yndisleg ár,
af þeim geislarnir skína.
Nú falla að lokum fjölmörg tár
á fallegu kistuna þína.
(Dísa Þórðard.)
Ingólfur Eyrfeld
Guðjónsson.
á skilji mest eftir. Það eru oft
þeir sem fara hljóðlega í gegnum
lífið sem gefa okkur það sem
reynist síðan vera hvað dýrmæt-
ast.
Við fjölskyldan vottum
frænku, Pétri, Önnu og fjöl-
skyldum okkar dýpstu samúðar-
kveðjur.
Freygerður Anna
Ólafsdóttir.
Það er eins og ég hafi haldið
að hann Halldór blessaður
frændi minn yrði eilífur, svo
mikið fékk á mig að heyra látið
hans. Hann hafði samt strítt við
veikindi undanfarið og var auk
þess orðinn 85 ára gamall, svo
það átti ekki að koma á óvart.
En hann var hins vegar alltaf
svo ungur í anda, hress og lif-
andi, áhugasamur um ættfólkið
sitt og alla tíð sami ljúfi barna-
karlinn sem ég hafði þekkt í
uppvextinum, þessi klettur í til-
veru manns, sem er svo erfitt að
horfa á eftir. Mig langar í örfá-
um línum að þakka honum sam-
fylgdina.
Halldór var föðurbróðir minn.
Hann var þriðji yngstur 15
systkina frá Hörgsdal og Keld-
unúpi á Síðu, nú þegar hann
kveður er aðeins ein systir,
Kristjana, á lífi. Þau voru á mín-
um æskuárum næstu nágrannar
í Kópavoginum. Það var alla tíð
mikill og náinn samgangur
systkinanna og fjölskyldna
þeirra. Ég á einungis góðar
minningar um Halla. Mjög
snemma fannst mér ég vera
uppáhaldið hans, en það var
áreiðanlega vegna þess að hann
var svo ljúfur, skemmtilegur og
barngóður að öll börn sem hann
umgekkst hljóta að hafa fengið
þessa tilfinningu. Hann er ljóslif-
andi í minningunni verslunar-
stjórinn í Kron á Hlíðarveginum,
kvikur og skemmtilegur í hvítum
slopp. Sé hann fyrir mér að
spúla stéttina og skvetta smá
glettnislega á okkur krakkana.
Sé hann líka henda sér utan í
búðarhurðina alltaf þegar hann
gekk fram hjá, til að tékka hvort
hún væri ekki örugglega læst.
Einhvern tímann hafði hann
dottið inn. Svo fór hann alltaf
stigana upp til sín í nokkrum
skrefum, í minningunni var hann
alltaf á hlaupum.
Ég naut þess síðar að kynnast
honum í starfi sínu sem bæj-
argjaldkeri í Kópavogi, þar fór
sami ljúflingurinn, það var gott
að vinna með honum og ég get
fullyrt að hann var vel liðinn
starfsmaður sem naut trausts og
virðingar.
Í seinni tíð voru tengslin mest
í kringum starf Mosafélagsins,
fjölskyldufélags um Mosana, síð-
asta heimili afa og ömmu á Síð-
unni, og skógræktina þar. Við
gegndum hlutverki skoðunar-
manna félagsins og það var alltaf
tilhlökkunarefni að fara til Halla
að skrifa á reikningana. En
skemmtilegasta form fé-
lagsstarfa er alltaf þegar fólk
kemur saman til að vinna lík-
amlega vinnu eins og hefur
sannast best í vinnuferðunum að
Mosum, til að halda við húsinu
og síðustu tuttugu árin skóg-
ræktinni í Kyllabrekkum. Þarna
komu systkinin og fjölskyldur
þeirra saman, allir unnu eins og
kraftarnir leyfðu, ákafinn og
vinnugleðin í fyrirrúmi og ég
trúi að hann Halldór Jónsson
hafi oft komið þreyttur heim til
sín á eftir.
Það var alltaf gott að koma á
myndarlegt heimili Halla og
Sillu í Kópavoginum og eru
minnisstæðar góðar móttökur
þar, hvort sem það voru hinir ár-
legu Mosafundir eða önnur til-
efni. Það var líka ljúft að fylgjast
með Halla í hlutverki föður og
afa, þar naut hann sín augljós-
lega vel. Um leið og ég þakka
Halla fyrir allt það góða sem
hann gaf mér sendi ég samúðar-
kveðjur frá okkur Bubba til fjöl-
skyldunnar hans.
Anna Ólafsdóttir.