Morgunblaðið - 21.02.2013, Blaðsíða 32

32 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 21. FEBRÚAR 2013
Hún er ógleymanleg þegar
hún kom fyrst ung stúlka, unn-
usta bróður okkar, fram í Mýri í
Bárðardal á okkar æskuheimili.
Hún var svo falleg, hafði svo
mikinn yndisþokka, hún kom
Hólmfríður
Friðriksdóttir
✝ HólmfríðurFriðriksdóttir
fæddist á Sauð-
árkróki 3. júlí 1937.
Hún lést á Heil-
brigðisstofnuninni
Sauðárkróki 2.
febrúar 2013.
Útför Hólm-
fríðar fór fram frá
Sauðárkrókskirkju
9. febrúar 2013.
sem álfamær úr
fjarlægu héraði.
Þessi einkenni
hurfu ekki við nán-
ari kynni, en þá
bættust við mann-
kostirnir sem hún
var svo rík af, um-
hyggjan og hlýjan,
kímnigáfan, dugn-
aðurinn og allt það
sem hún gaf af svo
miklu örlæti til fjöl-
skyldu sinnar, ættingja og vina.
Mikið starf liggur eftir Lillu,
fyrir utan föst störf á vinnu-
markaðinum liggja afköst henn-
ar víða. Má nefna óeigingjörn
störf fyrir Sauðárkrókskirkju,
störf í Lionsklúbbnum Björk, og
saman tóku þau hjónin Jón og
hún þátt í margs konar fé-
lagsmálum þar sem hann gegndi
mörgum ábyrgðarstörfum árum
saman. Hún fylgdi honum alltaf
hvað sem á gekk og nánast
hvert sem farið var. Hún var
besta gerð af samferðamanni
sem hugsast getur, var afar
skynsöm og flanaði aldrei að
neinu.
Kostir hennar komu svo ekki
síst í ljós eftir áfallið mikla sem
hún varð fyrir í ársbyrjun 2003,
þegar hún missti alveg máttinn
vinstra megin í líkamanum og
var bundin við hjólastól og al-
gjöra umönnun á stofnun til
æviloka. Þvílík hugprýði og
styrkur sem hún sýndi allan
þann tíma verður ævinlega í
minnum haft, hún var elskuð og
dáð af öllum sem tengdust henni
og önnuðust hana. Ekki missti
hún húmorinn við þetta áfall,
barmaði sér aldrei né lét ástand
sitt bitna á öðrum, hún var
þakklát og lítillát en ævinlega
var yfir henni sérstök reisn.
Tengsl hennar við fjölskylduna
voru sterk, hún var svo dugleg
að hafa samband við afkomend-
ur sína í síma og fylgdist vel
með öllum. Það var alltaf gef-
andi og gaman að hitta hana,
hún hafði ótrúlegt lag á að létta
andrúmsloftið í kringum sig.
Með söknuði og djúpri þökk
kveðjum við Lillu mágkonu okk-
ar, þessa yndislegu og ógleym-
anlegu konu og minnumst ferða-
lagsins með henni í gegnum lífið
og alls þess sem hún gaf okkur
af auðlegð sinni.
Jón bróðir okkar og öll fjöl-
skyldan eiga alla okkar samúð
og kærleika, öll erum við óend-
anlega rík af björtum og hlýjum
minningum.
Sigríður, Svava og
Aðalbjörg Karlsdætur.
Fjögurra ára og toppurinn á
tilverunni fólst í að gista hjá
Dóru ömmu og Dodda afa í
Hvassaleiti. Amma átti alltaf
nægan tíma og endalausa ástúð
sem hún deildi óspart. Á nóttunni
gisti ég í stórum, hlýjum faðmi og
á daginn spiluðum við á spil, fór-
um í gönguferðir og tíndum blóm
og krækiber, eða lágum í sólbaði
og skoðuðum Andrés önd á
dönsku. Amma var endalaust þol-
inmóð og þegar nálgaðist skóla-
gönguna fór kvöldlesturinn í
Litlu gulu hænuna þannig að ég
var búin að ná tökum á lestrinum
áður en sex ára bekkurinn hófst.
Ágætis forskot þar, enda var
amma kennari af lífi og sál og
ávallt blik í augunum hennar
þegar talið beindist að Hvassa-
leitisskóla.
Ennþá var það toppurinn á til-
verunni að heimsækja ömmu og
Halldóra Valgerður
Hjaltadóttir
✝ Halldóra Val-gerður Hjalta-
dóttir fæddist í
Reykjavík 29. maí
1927. Hún lést 1.
febrúar 2013 á
hjúkrunarheim-
ilinu Mörk.
Útför Halldóru
Valgerðar fór fram
frá Áskirkju 12.
febrúar 2013.
afa þegar ég varð
eldri. Finna að ég
var alltaf velkomin.
Fá að gista hjá þeim
í heilar tvær vikur
og fara á reiðnám-
skeið í Saltvík,
hjálpa til við að
sinna blómunum,
borða kókópuffs og
stunda hjólaskauta
allan daginn.
Seinna, að læra hjá
þeim í friði og ró undir próf í
menntaskóla. Finna umhyggjuna
sem lá á bak við niðurskorin epli
til að narta í seint á kvöldin. Fá
að búa í íbúð langömmu á Haga-
mel eftir að hún dó, hitta Dóru
ömmu oftar en ella og fá tækifæri
til að kynnast henni á nýjan hátt í
heimi fullorðinna.
Ég flutti út til Kaupmanna-
hafnar og það var toppurinn á til-
verunni þegar Dóra amma kom í
heimsókn. Tilfinningin var ætíð
eins og að fá höfnina heim til sín
og ánægjustundirnar svo marg-
ar. Gönguferðir um borgina,
kaffihúsaferðir, kökuhlaðborð
hjá Georg Jensen við Amager-
torv, heimsókn í Karen Blixen-
safnið ásamt Jóhönnu Maríu og
Gizuri og síðasta heimsóknin
þegar Óli hélt sýningu við Fre-
deriksborggade í miðbænum.
Toppurinn á tilverunni var að
eiga Dóru ömmu, því hún var al-
veg einstök.
Elsku fallega amma mín, mér
finnst ég svo heppin að hafa átt
svona mörg ár og margar ynd-
islegar stundir með þér. Þú ert
mín fyrirmynd í svo mörgu og ég
sakna þín ógurlega. Takk fyrir
allt og allt.
Þín
Þórhildur.
Halldóra vinkona mín og sam-
kennari til margra ára í Hvassa-
leitisskóla er látin eftir erfið veik-
indi. Hún var há, dökkhærð og
afar glæsileg kona, glaðvær og
hláturmild. Hún var mjög traust
og hafði þægilega nærveru.
Eftir að hafa helgað sig heim-
ilinu og komið börnunum fjórum
á legg dreif hún sig í Kennara-
skólann. Hún var því töluvert
eldri en við ungu kennararnir í
skólanum sem vorum rúmlega
tvítugir. Við fundum samt lítið
fyrir aldursmuninum. Við kennd-
um oft hvor sínum bekknum í
sama árgangi og áttum alltaf far-
sælt samstarf og gott var að leita
til hennar.
Eftir að fræðsluyfirvöld
ákváðu að hefja dönskukennslu
fyrr en verið hafði, þ.e. í 10 ára
bekk, um 1970 þurftu kennarar
að bæta við dönskukunnáttu sína
til þess að mæta þessari auknu
kröfu. Við þetta jókst enn frekar
samstarf okkar Halldóru. Hún
var ætíð áhugasöm og vakandi
fyrir kennslunýjungum. Á þess-
um árum kenndi hinn almenni
bekkjarkennari gjarnan öll fög í
bekknum nema sérgreinarnar.
Halldóra sérhæfði sig svo enn
frekar í dönskukennslunni og
kenndi hana nær eingöngu síðan.
Eiga margir nemendur Hvassa-
leitisskóla dönskukunnáttu sína
henni að þakka. Hún fór oft á
námskeið til Danmerkur og eign-
aðist þar danska vini fyrir lífstíð.
Sýnir það ræktarsemi hennar við
fólk sem hún kynntist á lífsleið-
inni.
Hún var mikil málamanneskja
og fórum við t.d. saman á nám-
skeið í spænsku hjá Námsflokk-
um Reykjavíkur og líka á nám-
skeið í fararstjórn.
Halldóra var skemmtilegur
ferðafélagi hvort heldur við vær-
um að ferðast með nemendur eða
við kennararnir saman. Tvisvar
sinnum fórum við kennarar úr
Hvassaleitisskóla utan til að
kynna okkur skólastarf. Annars
vegar í Hollandi vorið 1995 og
hins vegar í Boston vorið 2000.
Við rifjum oft upp þegar við héld-
um tískusýningu í rútunni á föt-
um sem keypt höfðu verið í ferð-
inni. Kom þá enn í ljós hversu
glæsilega og fagmannlega Dóra
bar sig og sýndi á sér nýja hlið.
Eftir að við kennslukonur
hættum kennslustörfum höfum
við hist einu sinni í mánuði.
Vegna veikinda Halldóru sein-
ustu árin hefur hennar verið sárt
saknað á Hættufundunum.
Ég vil þakka Halldóru vinkonu
minni fyrir samfylgdina gegnum
árin. Ég votta Þórði, börnum
þeirra og fjölskyldum mína inni-
legustu samúð.
Bára Brynjólfsdóttir.
Kveðja frá Félagi íslenskra
háskólakvenna og Kvenstúd-
entafélagi Íslands
Eitt það áhugaverða við lífið er
hversu mörgum ólíkum einstak-
lingum við kynnumst á lífsleiðinni.
Sumir eru manni minnisstæðari en
aðrir. Kristín Njarðvík var ein af
þeim. Undirrituð kynntist Kristínu
þegar við unnum saman í stjórn
Félags háskólakvenna og kven-
stúdenta. Þar komu kostir hennar
vel í ljós. Hún var eins og við viljum
helst hafa fólk, sem við umgöng-
umst. Kristín var vel gefin kona,
réttsýn, ósérhlífin, hugmyndarík
og lagði bara gott eitt af mörkum á
vogarskálarnar. Návist hennar var
uppbyggileg. Ég sakna Kristínar,
það er sjónarsviptir að slíkri mann-
Kristín S. Njarðvík
✝ Kristín S.Njarðvík fædd-
ist í Hamborg í
Þýskalandi 27. júlí
árið 1929. Hún lést
á hjúkrunarheim-
ilinu Sóltúni í
Reykjavík 3. febr-
úar 2013.
Útförin fór fram
í kyrrþey 7. febr-
úar 2013.
eskju. Við vottum
eiginmanni, börnum,
tengdabörnum og
barnabörnum samúð
okkar.
Fyrir hönd allra
þeirra sem störfuðu
með henni í stjórn
félaganna gegnum
árin,
Geirlaug Þorvalds-
dóttir, fyrrverandi
formaður.
Árið er sennilega 1965, við
mætumst á stígnum við gæsluvöll-
inn í Heimunum. Við brosum hvor
til annarrar, þekkjumst ekki en
leiðum glókollana okkar, þeir eru í
eins peysum sem við höfum prjón-
að eftir uppskrift af karlmanns-
peysu sem var utan á svissnesku
prjónablaði, hún hefur valið reyrt
brúnt garn, ég blátt. Prinsarnir
okkar hittast nú reglulega í hópi
„gulldrengja“.
Síðan líða árin, aftur rekur okk-
ur Kristínu saman á fundi í Kven-
félagi Breiðholts, ýmislegt mátti
betur fara í nýbyggðu hverfi og
var Kristín Njarðvík í stjórn fé-
lagsins á upphafsárum þess og
lagði þar sitt lóð á vogarskálarnar.
Samgöngumálin voru í molum í
hverfinu og gekk strætisvagn nið-
ur á Hlemm en ekki niður á torg,
en þar voru bankarnir og skrif-
stofur þar sem greiða þurfti reikn-
inga heimilanna. Fulltrúi strætis-
vagnanna mætti á fjölmennan
kvenfélagsfund og skildi ekkert í
því hvaða erindi við ættum allar
niður á torg, en var upplýstur um
þörfina og hraðferð, mikil sam-
göngubót, fylgdi í kjölfarið.
Félagið var félagsmálaskóli hús-
mæðra hverfisins og voru fengnir
fyrirlesarar á fundina sem fjölluðu
um ýmis málefni. Saman fórum við
félagskonur niður í bæ á
Kvennafrídaginn, það var ógleym-
anlegur dagur og tel ég áhrifin
ómæld sem Rauðsokkurnar og
umræðan sem átti sér stað í þjóð-
félaginu á þessum árum hafði á
okkur.
Kristín hóf nám í Menntaskól-
anum við Hamrahlíð og skömmu
síðar undirrituð, ég dáðist mjög að
því hvað Kristínu sóttist námið
vel, hún lék sér að tungumálunum
og var sannkallaður gleðigjafi.
Síðan liggja leiðir okkar aftur
saman í HÍ, Kristín er í dönsku-
deildinni, ég að lesa sálfræði, sem
mér fannst erfið og andrúmsloft
deildarinnar spennuþrungið. Ég
hitti Kristínu og ber mig illa, þá
segir hún: „Komdu í dönskudeild-
ina, þar er alveg yndislegt“ – ég
tók hana á orðinu, skráði mig og
sé ekki eftir því, lauk grunnnámi í
sálfræði en danskan varð aðalfag,
þökk sé Kristínu.
Leiðsögn ferðamanna varð svo
aðalstarf Kristínar og naut hún
þar kunnáttu sinnar í tungumál-
um, þekkingar á landinu og kær-
leika til náttúrunnar. Enn langaði
mig að feta í fótspor hennar en
hafði ekki kjark til þess að hefja
nám í fræðunum, en bar drauminn
aldrei undir vinkonu mína.
Við sem höfðum verið heima-
vinnandi húsmæður, prjónandi,
saumandi, eldandi og þrífandi og
unnum verk sem hagtölur hafa
aldrei mælt fengum nú tækifæri
til þess að mennta okkur. Þökk sé
því hugsjónafólki sem ruddi
brautina og gaf okkur tækifæri til
að gerast sjálfstæðir einstakling-
ar í góðu sambandi við okkar
ágætu fyrrverandi fyrirvinnur.
Halldór Kiljan Laxness sagði
eitt sinn að minningargreinar
væru oft meira um þann sem
skrifar en þann sem minnst er, en
ekki er hægt að skrifa um sam-
skipti okkar Kristínar án þess að
minnast þeirra áhrifa sem hún
hafði á líf mitt. Kærleikur til nátt-
úrunnar, kvenfrelsis, tungumála
og almennra mannréttinda spegl-
ast nú í störfum afkomenda Krist-
ínar og Jóns Bergþórssonar.
Blessuð sé minning merkiskon-
unnar Kristínar Njarðvík.
Bryndís Helgadóttir.
Stefán kom sem stráklingur í
sveit til okkar að Kiðafelli og
varð okkur vel til vina upp frá
því. Stefán var ljúfur drengur
og sameinaðist vel krakkahópn-
um. Þegar árin liðu skildi leiðir
og var sjaldan sem við hittust
en þá var alltaf stutt í vinskap-
inn frá forni tíð. Fyrir nokkrum
árum er við hittumst aftur var
Stebbi á sjó og fljótlega var
kominn nýr fiskur á borð hjá
mér frá Stebba.
Skömmu síðar sagði hann
mér frá veikindum sínum. Bauð
ég honum þá að koma með upp
að Kiðafelli og dútla með mér í
garðinum til að hafa eitthvað
fyrir stafni til að dreifa hug-
anum. Var gaman að vera aftur
samvistum við Stebba. Upp frá
því buðum við Stebba að flytj-
Stefán Ragnarsson
✝ Stefán Ragn-arsson fæddist
í Reykjavík 1. apríl
1953. Hann lést á
líknardeild Land-
spítalans í Kópa-
vogi 6. febrúar
2013.
Útför Stefáns
var gerð frá Foss-
vogskirkju 13. febr-
úar 2013.
ast að Kiðafelli og
vera húsvörður hjá
okkur þar. Varð
hann strax sem
einn af fjölskyld-
unni, enda þekkti
hann alla frá gam-
alli tíð. Var gott að
hafa Stebba með
sér við hin ýmsu
störf eftir því sem
kraftar hans
leyfðu. Einnig var
gott að hafa góðan mann með
að spila brids og ráða sunnu-
dagsgátu Morgunblaðsins um
helgar.
Stebbi var alltaf sama ljúf-
mennið og hafði mikla trú á að
hann gæti sigrast á sínum
sjúkdómi. Var mikið spáð í
náttúrulækningar og margt
reynt sem gæti hjálpað hon-
um. Það lengdi líf hans örugg-
lega töluvert. Stefán hefur níu
líf var orðið viðkvæðið hjá
okkur.
Vil ég þakka Ella vini hans
fyrir alla þá aðstoð og um-
hyggju sem hann veitti Stebba
síðustu árin. Við kveðjum nú
góðan vin með söknuði. Fjöl-
skyldu Stefáns sendi ég mínar
innilegustu samúðarkveðjur.
Guðbjörg Þorvarðardóttir.
Andlát systur minnar bar
brátt að. Þrátt fyrir alvarleg
veikindi virtist hún á batavegi.
Hún var farin að standa í fæt-
urna og ganga hægt en ákveð-
ið, eins og henni var lagið.
Hún andaðist á Vífilsstöðum
aðfaranótt 6. febrúar sl.
Snjólaug var alin upp í for-
eldrahúsum á mannmörgu
heimili í fjörmiklum hópi systk-
ina. Hún varð mikið mömmu-
barn sem dvaldi löngum inni
við hjá mömmu.
Hún gekk í Melaskóla og
Hagaskóla, fór síðan í kenn-
araskólann og lauk þaðan
prófi með hæstu einkunn sem
gefin hafði verið við skólann.
Svo lauk hún tveggja ára námi
við handavinnukennaradeild-
ina með láði. Ákveðni, þraut-
seigja og vandvirkni var henn-
ar aðal.
Foreldrar okkar, í félagi við
Ástmund bróður pabba og eig-
inkona hans, keyptu gamlan
sumarbústað við Varmá í Mos-
fellssveit. Hét þar Eyri. Bjuggu
fjölskyldurnar þar saman í sátt
og samlyndi í mörg sumur.
Byggðu þá foreldrar okkar bú-
stað hinum megin við Varmána
og nefndu þar Sveinseyri.
Lífið var ævintýri. Þá ríktu
ekki endalaus boð og bönn. Úti-
vistartími barna var ekki
mældur eftir klukku. Á afmæl-
isdögum var fáni reistur við
hún, gesti dreif að úr sveit og
bæ. Rausn í mat og drykk.
Sungið og fluttar ræður, mikið
hlegið og mikið gaman.
Mamma dó skyndilega í sum-
arbústaðnum í ágúst 1971, að-
eins 53 ára gömul og varð öll-
um harmdauði. Ári síðar gekk
systir mín að eiga unnusta sinn,
Jónas Brjánsson, bygginga-
tæknifræðing frá Akureyri.
Snjólaug
Sveinsdóttir
✝ SnjólaugSveinsdóttir
fæddist í Reykjavík
hinn 21. október
1949. Hún andaðist
á hjúkrunarheim-
ilinu Holtsbúð Víf-
ilsstöðum aðfara-
nótt 6. febrúar
síðastliðinn.
Útför Snjólaugar
fór fram 15. febr-
úar 2013.
Heimili þeirra
Jónasar stóð í 30
ár að Sléttahrauni
í Hafnarfirði og
þar ólu þau börn
sín upp.
Systir mín
kenndi handavinnu
við Lækjarskóla,
Kvöldskóla Kópa-
vogs og hannaði
prjónauppskriftir
fyrir prjónablaðið
Tinnu í nokkur ár. Síðast vann
hún við kennslu aldraðra á
Vitatorgi í Reykjavík.
Á sumrin tóku Snjólaug og
Jónas sig upp með börnin og
ferðuðust um landið. Systir mín
var náttúrubarn sem þekkti
plöntur og grös, fugla himins
og bergtegundir. Seinna fóru
þau í ótal gönguferðir til út-
landa. Þau ferðuðust til Ekva-
dor og Ástralíu. Þar sváfu þau
undir stjörnubjörtum himni.
Það var lífið.
Systir mín tranaði sér ekki
fram, klæddist af látleysi og
bar einfalt skart. Hún hafði
sinn eigin stíl.
Hún greindist með æxli í
innra eyra 2009 og gekkst
undir geislameðferð í Gauta-
borg vorið 2010. Um haustið
greindist hún með Alzheimers.
Tvö eldri barnabörnin voru
kornung og von á hinu þriðja.
Hún sem elskaði börn varð
ófær um að líta eftir barna-
börnum sínum. Þau hjón voru
nýflutt í einbýlishús í Lóuási
og höfðu að auki fest kaup á
sumarhúsi við Flúðir. Þau ætl-
uðu að fara að njóta lífsins í
hópi barna og barnabarna. Því
miður naut hún þess aðeins
stutta stund.
Hún dvaldi í dagvist í Drafn-
arhúsi. Flutningur milli sjúkra-
stofnana gerði henni lífið erfitt.
Hún andaðist skyndilega að-
faranótt 6. febrúar sl. Jónas
var henni einstakur. Hann var
vakinn og sofinn yfir velferð
hennar hvern einasta dag.
Hjartans þakkir til lækna og
hjúkrunarfólks sem önnuðust
hana í veikindunum. Fjalla-
freyjum og skólasystrum eru
færðar kveðjur og þakklæti.
Guð blessi minningu þína, syst-
ir mín.
Kristín Sveinsdóttir.