Listin að lifa - 01.06.2005, Blaðsíða 21

Oft var gestkvæmt á Hrauni og þarna er búið að tjalda til garðveislu. Guðmundur var liðtækur með
nikkuna til að halda uppi fjörinu.
ekki verið að stríða mér.“ Annar maður
er staddur þarna sem verður dálítið hugsi.
Hann fer að spyrja mig um Hrauns-Móra,
svo ég segi honum söguna af uppruna
hans. „Hefur þú séð hann?“ spyr hann.
„Eg hef heyrt íýsingu af honum,“ segi ég.
Þá segir hann: „Ég sé að hér er með þér
maður. Þetta er lágvaxinn og þreklegur
maður, hármikill, með miklar augnatóftir
og brúnn yfirlitum."
Brimlending við
Ingjaldssand
Út við fjörukambinn í Sæbólssjó segir
Guðmundur frá lífsbaráttunni á svo
afskekktum stað:
„Arið 1964 átti konan mín von á fjórða
barni okkar, en veiktist svo að hún þurfti
að komast á sjúkrahús - til þess þurfti að
komast með bát til Flateyrar, þaðan með
sjúkraflugi til Reykjavíkur. I þetta skiptið
var nánast ólendandi við Sæbólssjó, en
að lokum ákveðið að fá vertíðarbátinn
Ver með Benedikt Vagn Gunnarsson
skipstjóra. Magnús Karl læknir var með
í för, en hann er nú hjartalæknir á Land-
spítalanum.
Venja var hjá okkur í vondu sjólagi
að snúa bátnum á landi, setja hann fram
undir sjólínu og bíða lags. I norðanbrimi
við Sæbólssjó er verra að átta sig á hvort
álagsbárurnar eru þrjár í röð, sex eða fleiri.
Eftir nokkra bið var álitið að óhætt væri að
ýta úr vör, en þá var eftir að komast í land
með lækninn og sjúkrakörfuna. Við biðum
eins nálægt landi og óhætt var.
Loks taldi formaðurinn, Sigurvin
Guðmundsson, óhætt að leggja af stað.
Albinvélin var sett á fullt, en aðeins of
snemma. Báturinn lenti í öldudal síðustu
álagsbárunnar og Sigurvin skipaði okkur
að vera viðbúna að stökkva fyrir borð, ef
bátinn tæki niðri.
Smám saman þokaðist báran undir
bátinn sem sat fastur á bárukambinum
sem náði frá skut og fram undir miðjan
bát - sjórinn langt upp fyrir borðstokka
báðum megin og freyðandi báruskaflinn
langt út frá bátnum á báða vegu. Loks féll
báran og við stukkum út úr bátnum til
að vera viðbúnir að verja hann áföllum,
en hann var á þurru og næsta bára rétt
náði að hæl bátsins. Hægt er að gera sér í
hugarlund fyrir þá sem þekkja slíkt, hvað
síðasta álagsbáran er í raun stór.
Þegar búið var að sækja Guðrúnu fram í
Hraun og koma henni fyrir í bátnum, bauð
læknirinn að gefa henni róandi sprautu.
Guðrún hafnaði því, vildi heldur fá hana
fyrir flugferðina, en hún hafði aldrei flogið
áður. Litla flugvélin, Vorið, sótti Guðrúnu
á flugvöllinn í Holti.“
En hvernig leið sjúklingnum? „Þarna
lá ég í sjúkrakörfunni sem var komið fýrir
ofan á þóftum bátsins," segir Guðrún.
„Karlarnir röðuðu sér sitt hvoru megin við
bátinn, biðu eftir skipun frá formanninum
að ýta á flot. Ég horfði í augu þeirra - festan
og rósemdin í svip þeirra mun aldrei líða
mér úr minni. Oryggistilfinningin sem
streymdi ffá þeim er ógleymanleg. Allt
gekk þetta vel og drengurinn sem við
eignuðumst verður 41 árs nú í maí.
Við hófum búskap á Hrauni 13. júlí
1957, þá með 3ja ára son og 2ja mánaða
dóttur. Börnin urðu sex og nú eigum við
21 barnabarn og 7 barnabarnabörn.“
Nú myndi pabbi stoppa!
Já, Guðmundur las í náttúruna og fátt
kom honum á óvart, en hann sótti líka
fróðleik til ömmu sinnar og ömmusystur.
„Sveinfríður ömmusystir mín talaði
um að þegar hún fyndi fyrir kláða í hægri
augabrún vissi það á gott. Ég taldi mér trú
um það sem barn að ég myndi erfa þessa
náðargáfu, en það var nú öðru nær. Alltaf
þegar mig klæjaði í hægri augabrún, varð
ég fyrir einhverju óhappi. Síðan ákvað ég
að það væri sennilega vinstri augabrún
sem væri mín happabrún. Reyndist það
rétt - og ég hef haldið þessari sérvisku
minni mjög að fjölskyldunni.
Eitt sinn var elsti sonur okkar að koma
niður Gemlufallsheiði norðanverða með
fjölskylduna sofandi í bílnum. Þá klæjar
hann í hægri augnabrún og segir við
sjálfan sig: Nú myndi pabbi stoppa, og það
gerði hann. Þegar hann kom út úr bílnum
var annað afturhjólið að losna undan! Svo
að það er ekki til einskis að halda við sér-
viskudiktum sinum,“ segir Guðmundur.
Heimsókn mín á Ingjaldssand með
Guðmundi og Guðrúnu er ógleymanleg.
Meira býr í náttúrunni en mann grunar
- sorglegt hve mjög við erum að fjarlægj-
ast uppruna okkar. Vona að lesendur fái
aðeins innsýn í þá sterku svipmynd sem
Guðmundur brá upp eina síðdegisstund
á Ingjaldssandi.
O.Sv.B
S1
gt
4 ” i |l ■I .r.

Wmif^ —— IOH
- —s —