Listin að lifa - 01.06.2005, Page 45

Vantar félagslegt athvarf!
Öflugt félagslíf einkennir félagið í Bolungarvík, mikil
föndurvinna og líkamsrækt. En eldri Bolvíkinga vantar gott
félagsheimili. Hús, þar sem alltaf er hægt að ganga inn, fá sér
kaffibolla og spjalla - félagslegt athvarfl Bærinn og fjársterkir
aðilar gætu komið hér inn til hjálpar.
Þrjár konur eru á kafi í félagsstarfmu. Kristín Magnúsdóttir
var formaður í tíu ár og er nýjum formanni, Ingibjörgu Guð-
fmnsdóttur, mikið innan handar. Þriðja hjálparhellan í félaginu
er ritarinn, Birna Hjaltalín Pálsdóttir.
Safnaðarheimilið á efstu hæðinni í Árborg er hið vistlegasta og tekur
marga i sæti.
Eina félagsaðstaðan er stórt herbergi á neðstu hæð Árborgar,
sjúkrahúss og vistheimilis Bolungarvíkur. „Okkur vantar
húsnæði. Við erum bara með þetta eina herbergi sem er oftast
upptekið fyrir föndur o.fl. Reyndar eru mörg ágætis hús hérna
sem gætu hentað vel, en félagið á enga peninga. Það væri frábært
að eiga hús miðsvæðis til að hittast og rabba saman. Margir tala
um, hvað sé mikill munur að koma svona saman, en fjöldinn fer
ekkert annað. Þegar fólk hættir að starfa, þá er þetta eini vett-
vangurinn," segir Kristín.
„Já, fólk er þakklátt og tilbúið að gera allt, nema að taka að
sér formennsku í félaginu," segir Ingibjörg, „það er erfitt fyrir
manneskju sem aldrei hefur verið í félagsmálum að taka að sér
formennsku. Mér var plantað niður í formennskustarfið eins og
einmana tré uppi í hlíð. Bara að maður vissi, hvað á að gera?“
Ingibjörg og Kristín gáfu innsýn í félagsstarfið í Bolungarvík.
Er ekki ráð að formenn hinna ýmsu félaga hafi meira sam-
ráð og samband sín á milli? Eru ekki fleiri á svipuðu róli og
Ingibjörg?
Ingibjörg er með mikla slitgigt í höndum og er búin að fara
fjórum sinnum í handaraðgerð. Hún vann í 16 ár í verslun Einars
Guðfinnssonar, en varð að hætta vegna örorku. Mjög má dást að
Ingibjörgu fýrir að taka formennskuna á sínar herðar, þrátt fýrir
veikindi og reynsluleysi, en Kristín er henni styrk stoð.
Við sitjum í Árborginni, röbbum um félagsstarfið. „Salurinn
hérna er alltaf fullur. íþróttahúsið er mikið notað og sundleikfimi
í fínu sundlauginni okkar. Sjúkraþjálfun og leikfimi er tvisvar í
viku. Margir dáðust að framtaki Félags áhugafólks um íþróttir
aldraðra, hópur frá þeim kom hingað og setti upp íþróttadag. í
framhaldi af því sendum við mann suður á námskeið sem sinnir
núna leikfiminni.
í Árborg eru 14 þjónustuíbúðir. Nú liggja fyrir þrjár umsóknir,
en ég heyri að fleiri vilja sækja um,“ segir Kristín, „fólki vex í
augum að hirða garðana sína og moka snjó af tröppunum, getur
það ekki lengur.“
Tvær fastanefndir starfa í félaginu, skemmtinefnd og ferða-
nefnd. Kvennadeild Slysavarnafélagsins og kvenfélagið Brautin
sjá um opið hús fyrir eldra fólkið. „Við fáum 1-2 hópa á hverju
sumri í heimsókn og erum þá með veitingar og skemmtiatriði.
Safnaðarheimilið hér á loftinu er notað fyrir stærri samkomur."
Hefðir skapast í hverju félagi. Hér er fastur liður á uppstigningar-
dag að eldra fólkið syngi og lesi ritningargreinar í kirkjunni.
Þeim stöllum verður tíðrætt um peningaleysi eldra fólksins,
segja marga berjast í bökkum, geta varla rekið bíl - „eins og
bíllinn er nauðsynlegur fyrir þetta fólk! Þau lög ættu að vera í
landinu, að allir íslendingar hefðu jafnan lífeyri." Félögin í
Onundarfirði, Isafirði og Bolungarvík sem spanna norðvestur-
svæði Vestfjarða leggja fram tillögu til úrbóta á Landsfundinum.
„í Bolungarvík vantar fjölbreyttara atvinnulíf. Fólk flytur
héðan af því að enga vinnu er að fá. Kvótinn er að fara með sjá-
varþorpin. Að vísu eigum við harðduglega sjómenn sem keyptu
sér trillu, og það hefur bjargað okkur hin síðari ár. En mannlífið
og menningin er í blóma. Hér þekkir þú alla - og allir þekkja þig.
Þetta er það besta við litlu bæina og þorpin á landsbyggðinni."
O.Sv.B
45