Listin að lifa - 01.06.2005, Page 49

Sambýliö í Gull-
smáranum
í stóru íbúðablokkunum í GuIIsmáranum leynist enn eitt sam-
býlið sem Ólöf Halldórsdóttir veitir forstöðu. „Kópavogsbær
keypti alla hæðina 1995 og útbjó sambýli úr fjórum íbúðum
fyrir aldraða Kópavogsbúa sem gátu ekki lengur búið einir, en
þurftu ekki hjúkrun. Hér búa tíu konur, allar í einbýlum,“ segir
Ólöf.
Þorbjörg að skola mjólkurfernurnar. Síðan brýtur hún þær saman og
raðar niður í kassa fyrir endurvinnsluna.
Sambýlið nýtur nálægðar við félagsþjónustuna í Gullsmára
13. Ólöf segir konurnar of fullorðnar og veikburða til að nýta
sér þá þjónustu, en yfirbyggðu glergöngin á milli húsanna eru
vinsæl til gönguferða. Ólöf talar um hve lítið sé af bekkjum til að
setjast og hvíla sig, bæði innan dyra í Smáralind og utan dyra, en
búðarferð sé heilmikið starf með veikburða einstaklinga.
Ólöf segist skynja vel ólíkar aðstæður sem þessar konur ólust
upp við. „Þetta er fólk sem er fjörutíu árum eldra en ég - þekkir
t.d. ekki þá upplyftingu að fara út að borða. Ég hef reynt að fara
með þær á kórakvöld hjá félagsþjónustunni, en hávaðinn fer
misvel í þær.“
Allar á leið í Saltfisksetrið í Grindavík. Talið ffá vinstri: Þorbjörg, Guðrún,
Júlíana, Áróra, Berglind matráður og Þóra, ásamt Ólöfú forstöðumanni.
En Ólöf drífur þær með sér í vor-, sumar- og haustlitaferð. „Vor-
ferðina köllum við kettlinga-, hvolpa- eða lambaferð þegar ung-
viðið er að vakna til lífsins og gróðurinn að lifna við. Töðugjöldin
eru í salnum hérna á efstu hæðinni. Þá fæ ég skemmtikrafta og
býð sambýlinu á Skjólbrautinni til veislugleði. Prestarnir í Digra-
nessókn koma hingað mánaðarlega. Ef söfnuðurinn kemst ekki i
kirkju, þá verður kirkjan að koma til hans.
Félagsstarfið felst í allri virkni og samveru, gönguferðum úti
og inni - að vera með í hreyfingu og söng, samlestri og framhalds-
sagan er alltaf í gangi. Bingó er vikulega, vinningurinn er að sitja
saman og njóta samverunnar. Við syngjum mikið og lesum ljóð.
Þær elska allar Einar Ben, Jónas og Davíð - kunna ljóðin utan að
og stynja af ánægju að heyra þau lesin.
Konurnar eiga stórt hlutverk í heimilisstarfinu, stundum
erum við alveg að missa völdin, þær eru svo duglegar. Ein er
póstmeistari, önnur ruslamálaráðherra sem er ekki lítið starf, en
við höldum til haga öllum dagblöðum, bæklingum og mjólkurf-
ernum sem síðan er skilað mánaðarlega út á endurvinnslustöð,"
segir Ólöf.
Við göngum um sambýlið, hittum Þorbjörgu sem á fallega
orgelið í forstofunni. Hún er öll í ljóðum, lögum og vísum, á fagra
söngrödd og líður best þegar hún er að syngja. Hún er nýkomin
úr gönguferð, gekk upp brunastigann á 9. hæð til að fá meiri
þjálfun. Kristín er aldursforsetinn, 93ja ára, og nýkomin úr augn-
steinaaðgerð, svo að hún getur nú aftur lesið á bók. Hún segir
ellina fara illa með sig, að fætur, axlir og hendur séu undirlögð.
Samt sprettur hún á fætur og nær í konfekt til að bjóða okkur.
Fanney, 91 árs, var að flytja inn með gítarinn sinn. „Þegar
heilsan er léleg og aldurinn hár, þá er ekki vit í að búa einn.
Maður gat varla soðið sér mat lengur.“ Fanney segist mjög
heppin að hafa fengið pláss hér og er afar ánægð með öryggið.
Guðrún, 92ja ára, liggur fyrir. Hún er nýkomin úr aðgerð vegna
sára á andliti sem vilja ekki gróa. „Ég er svoddan letibikkja,"
segir hún, en Ólöf hlær og segir hana sökkva sér ofan í ástar- og
spennusögur eins og smástelpu.
Guðrún er rík, á 2 börn, 3 barnabörn og 2 langömmubörn,
en manninn sinn missti hún í bílslysi fyrir 35 árum. „Við vorum
að keyra út úr Reykjavík. Þetta var fyrsta vetrardag, dimmt og
rigning. Sonur okkar var við stýrið. Vörubíll hafði stoppað og
gleymt að kveikja afturljósin. Við lentum undir pallinum. Sonur
okkar nefbrotnaði, ég tognaði illa á hálsi og maðurinn minn dó
skömmu síðar.“ Ég kveð Guðrúnu, leyfi henni að sökkva sér
aftur ofan í Agöthu Christie. Kaffiborðið er dúkað og konurnar
að setjast með kökur og kaffi. Góðar óskir fylgja þeim öllum.
O.Sv.B
■
■n
49