Listin að lifa - 01.06.2005, Side 50

Roðasalir í suður-
hlíðum Kópavogs
Nýtt dvalarheimili til mikillar
fyrirmyndar
Heimilisfólkið að undirbúa sig til að hlýða á guðsþjónustu í setustofunni.
„Guðmundur Karl sóknarprestur vill gera mjög vel fyrir fólkið og kemur
hingað á tveggja vikna fresti. Hann mætti á skírdag í fullum skrúða með
organista með sér, messaði og tók fólk til altaris. Stundin var mjög hátíð-
leg,“ segir Guðrún.
Roðasalir eru nýtt dvalarheimili fyrir minnissjúka, staðsett
inni í miðju íbúðahverfi líkt og Skjólbrautin. Húsið er afar
skemmtilega hannað, allt á einni hæð og fellur vel inn í
umhverfið. Borðstofan er björt með gluggum á móti suðri og
þaðan er gengið út á stóra timburverönd. Hér getur heimilis-
fólkið setið úti, gengið um og notið útsýnis yfir til Bláfjalla og
út á Arnarnesvoginn.
Átta manns fluttu hingað inn í janúar. Allir eru í sérbýlum,
stóruin og björtum herbergjum með eigin húsmunum. Að auki
eru tvær íbúðir í húsinu, upphaflega ætlaðar fyrir MS- sjúklinga
í sjálfstæðri búsetu. Guðrún S. Viggósdóttir er deildarstjóri sam-
býlisins í Roðasölum. Hún er menntaður sjúkraliði með hjúkrun
aldraðra sem sérsvið.
M' JM1
~bT5í84iWi * W ^ 111 íWvJP
Rannveig Jónsdóttir sýndi herbergið sitt. Þarna stendur hún uppi við
skápinn, listasmíð eiginmannsins, þar sem myndum af börnum og öðrum
afkomendum er stillt upp.
Á dagskrá heimilisfólksins eru t.d. samvera í vinnustofu, spil,
söngstundir, dans, leikfimi og gönguferðir. Farið er í stuttar ferðir
eins og að skreppa í Smáralind á rólegum tíma. Eins var Náttúru-
fræðisafnið í Kópavogi skoðað fyrir nokkrum dögum. Næsta ferð
verður á Þjóðminjasafnið, en ferðirnar enda alltaf á kaffihúsi og
sest yfir kaffibolla og góða tertusneið. Svo eru síðdegisstundirnar
sem kallast minningakveikjur. Ég fæ að kíkja í minningabókina
sem er býsna forvitnileg með vísum og minningabrotum - en off
muna þessir sjúklingar betur gamla tímann.
Á dansi lifað Gunna gat
og glensi bak við tjöldin.
Hún dansaði vals í morgunmat
og marsúrka á kvöldin.
Komir þú í hús þar sem kaffi er ekki á borðum
og kunnirðu ekki við að biðja um það með orðum.
Stattu þá um stund hjá ffúnni án þess að tala,
strjúktu á henni bakið og þá fer hún að mala.
Orðið mala er skemmtilega margrætt í vísunni. Frúin gæti farið
að mala (tala), mala (eins og köttur) eða farið að mala kaffið!
Ein heimiliskonan fór með eftirfarandi nafnarunu, líkt og þulu.
Anna, Gógó, Gunna, Jóna, Auður, Gobba, Dísa, Binna, Stína.
„Þetta voru nöfn á systrum á næsta bæ við mig í Borgarfirði,"
sagði hún.
Rannveig Jónsdóttir sýndi mér herbergið sitt. Falleg mynd
yfir útskornum skáp vekur athygli. Myndin er af bernskuheimili
Rannveigar, Keldunúpi undir fjallinu Steðja. „Sólmundur mað-
urinn minn teiknaði myndina og ég flosaði hana. Hann smíðaði
líka skápinn og sófaborðið. Hann var „allt-mulig-man”, alltaf að
smíða og mála,“ segir Rannveig. Á handbragði Rannveigar leynir
sér ekki að hún hefur verið mikil handavinnukona. Hlýleiki er
yfir öllu i kringum Rannveigu. Hún á fjögur börn og sýnir fagur-
lega útbúin myndaalbúm fyrir hvert þeirra. „Rannveig á góða
fjölskyldu sem er dugleg að heimsækja hana. Hún er með sitt
kaffistell og getur dúkað borð fyrir þau,“ segir Guðrún.
Við göngum líka yfir í dagvistardeildina sem er með rými
fyrir 20 manns. Þar er mikið líf og fjör, fólk að búa til leirskálar
og spila - og hópur er að leggja af stað í göngu í góða veðrinu.
Helga María Arnardóttir er deildarstjóri yfir dagdeildinni. Hér er
lika eldhús og borðstofa, einnig stofa og hvíldarherbergi fyrir þá
sem vilja leggja sig.
Við Guðrún setjumst aðeins yfir kaffibolla eftir að hafa gengið
um húsið. Hvernig skyldi fólkinu líða á nýja heimilinu sínu?
„Þetta er svo stuttur tími. Margt af fólkinu bjó eitt heima og
sjúkdómurinn er þess eðlis að fólk skortir innsýn í sitt ástand,