Morgunblaðið - Sunnudagur - 30.08.2015, Qupperneq 41

30.8. 2015 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 41
vera á sviði og leika. Ég endurtók svo smá
uppistand á sjötta ári. Ég var með dag-
drauma um að verða grínisti eða leika í
bíómyndum en það virtist allt svo fjarlægt
og erfitt að ég hélt áfram á þeirri braut
sem ég var. Mér lá alltaf svo mikið á að
komast á næsta þrep í lífinu að ég staldr-
aði ekki við og spurði sjálfan mig hvort ég
vildi virkilega gera þetta. Ég fór aftur á
skynsamlegu brautina. Það er eins og mað-
ur hafi verið að lifa eftir einhverjum tékk-
lista, klára læknadeildina og næst á dag-
skrá var að fara í sérnám.“
Hann flutti til Svíþjóðar árið 2007. „Af
því að ég var alltaf að flýta mér að komast
á næsta þrep var ég fyrstur úr mínum ár-
gangi að fara í sérnám, þremur mánuðum
eftir að ég kláraði kandídatsárið.“
Fór næstum yfir um af stressi
Jens segir að ekki hafi verið mikill tími í
náminu fyrir innri skoðun og engin áhersla
á að hlusta á eigin líkama. „Maður keyrði
sig áfram þangað til maður fékk hálfgert
taugaáfall. Þetta var mikil pressa.“
Hann flutti til Karlskrona og fór í al-
mennar skurðlækningar. Þar tók hann
vaktir á bráðamóttöku og sá illa farið fólk
eftir slys, „ungt fólk með heilablæðingar og
fæturna hangandi á bláþræði eftir bílslys.
Þetta átti ekki alveg við mig. Ég var með
mígreni næstum upp á annan hvern dag.
Ég fór næstum yfir um af stressi vegna
langra vakta og álags. Ég hafði þá ekki
lært að takast á við stress eins og ég geri
í dag. Hætti og valdi háls-, nef- og eyrna-
lækningar (HNE). Mér hafði alltaf þótt það
skemmtilegt í náminu og flutti þá til Eskil-
stuna, sem er bær um klukkutíma í vestur
frá Stokkhólmi.“
Eftir nokkra mánuði þar keypti hann sér
hús og fór að reyna að lifa sem læknir. Ut-
an frá leit út fyrir að lífið léki við hann en
líðanin var ekki í takt við það. „Í byrjun
var mjög gaman að læra nýjar aðgerðir og
allt sem tengdist HNE. En það varð fljót-
lega að rútínu. Ég var alltaf að hugsa um
að mig langaði að gera eitthvað annað. Að
vera á læknastofu eða
inni á sjúkrahúsi alla
mína starfsævi virtust
hörmuleg örlög. En ég
hélt áfram,“ segir Jens,
sem flutti árið 2010 til
Uppsala vegna HNE-
námsins.
„Þar vann ég meðal
annars sex mánuði á
lýtadeild og fannst það
heillandi. Ég fékk að
axla töluvert mikla
ábyrgð og vann eins og
skepna. Því miður áttu langir dagar inni á
spítala illa við mig. Mér leið eins og fugli í
búri.“
Árið 2011 gekk hann í hjónaband með
konu sem hann var búinn að vera með í
þrjú ár. Þau skildu ellefu mánuðum síðar.
„Framtíðarplönin voru mikil en á þessum
tíma var ég bara ekki til staðar, ekki tilbú-
inn í þetta.“
Hann hugsaði með sér að hann hataði líf
sitt, hataði vinnuna og þyrfti að gera eitt-
hvað í þessu. „Þá fór ég að leita að svör-
um, ekki að utan heldur að innan.“
Jens leitaði sér hjálpar hjá manni að
nafni Tripp Lanier sem er þekktur fyrir
útvarpsþátt á hlaðvarpi sem heitir „The
New Man“.
„Tripp er frábær maður, traustur. Hlut-
verk hans var að spyrja spurninga og
hjálpa mér að finna út hvar ástríða mín
lægi, hvað ég vildi gera og hvernig ég vildi
lifa. Ég var kominn alveg á botninn. Lang-
aði ekkert til að vinna sem læknir, vildi
ekki búa í Svíþjóð, var giftur og það gekk
ekki upp. Allar ákvarðanir sem ég tók virt-
ust leiða af sér meira stress og minni lífs-
gleði. Ég treysti ekki eigin dómgreind.“
Kom þetta flatt upp á þína nánustu?
„Þau voru ansi hrædd um mig, að ég
væri bara búinn að missa það,“ segir hann,
en hann átti náinn vin á Íslandi sem var í
sambærilegum sporum og gat treyst fyrir
þessum hugsunum.
Þunglyndislyf ekki lausnin
Hann prófaði þunglyndislyf en þau voru
ekki lausnin. „Ég var kominn með kvíða-
hnút daglega og varð að gera eitthvað í
þessu. Ég losnaði við kvíðahnútinn en það
var líka búið að minnka allar aðrar tilfinn-
ingar. Það sem lyfin gerðu var í rauninni
að lækka í viðvörunarbjöllunum og minnka
þann sársauka sem ég þurfti að fara í
gegnum til að snúa við blaðinu.“
Læknirinn hætti á lyfjunum og segir frá-
hvarfseinkennin ekki hafa verið góð.
„Smám saman fór ég að hlusta á mína
innri visku í stað þess að leita út á við eft-
ir leiðarljósi. Byrjaði að skoða hugleiðslu og
lesa um allt sem ég gat komist í sem
tengdist persónulegum þroska,“ segir hann,
en þar hjálpuðu þættir Tripp Lanier hvað
mest. „Það rann upp fyrir mér að ég gat
ekki setið heima og fundið út hvað gerði
mig hamingjusaman. Ég varð að gerast vís-
indamaður og tilraunadýr í mínu eigin lífi
og taka eitt skref í einu. Og velja að gera
meira af því sem fyllti mig orku og gleði
og minna af því sem drægi mig niður.“
Tripp hafði gert myndband um karlmenn
sem voru búnir að skrá sig út, þar sem
enginn var við stjórnvölinn, menn sem
treystu á að aðrir hjálpuðu þeim að ákveða
hvað þeir vildu. „Það hljómaði eins og ég,
búinn að skrá mig út, kominn á lyf og
treysti ekki eigin dómgreind. Við komumst
að þeirri niðurstöðu að ég yrði að komast í
frí. Það var orðið ótrúlega erfitt að taka
minnstu ákvörðun og því var ómetanlegt að
hafa einhvern utanaðkomandi til að hjálpa
mér að þjálfa þann vöðva.“
Hann segir að allt hafi virkað eins og
það hefði svo mikið vægi og næsta skref
yrði að vera hið rétta.
Hann fór einn í frí til
Kosta Ríka til að hugsa
málið. „Stundum þarf mað-
ur bara að komast út úr
hringiðunni og fá sýn að
utan.“
Hann fór á námskeið í
Stokkhólmi sem heitir Dy-
namiskt Framträdande og
gat þá loks sagt upphátt
hvað hann langaði til að
gera. Hann langaði að
verða leikari. „Það hefur
ótrúlega mikinn kraft að orða hugsanirnar.“
Eftir þetta ákvað hann að prófa spuna-
tíma í Stokkhólmi. „Ég var spenntur að
prófa. Ég vissi að margir af uppáhalds-
leikurum mínum eins og Will Ferrell,
Kristen Wiig og Tina Fey byrjuðu í spuna,
svo það vakti forvitni mína. Mér leið svo
vel eftir fyrsta tímann,“ segir Jens, sem
varð heillaður frá fyrstu stundu.
Leiklistartímar í New York
Næsta skref var að fara í leiklistartíma í
New York um áramótin 2013 hjá Anthony
Meindl.
„Þar fann ég strax að ég passaði inn.
Það var alveg æðislegt. Ég gat varla and-
að, ég var svo spenntur að fara í fyrsta
leiklistartímann minn í New York,“ segir
Jens, sem hlær að því að hann hafi ekki
beint ráðist á garðinn þar sem hann var
lægstur.
Hann segist hafa verið heppinn með
samnemendur sína og hafa fengið einstakan
kennara. „Þetta átti mjög vel við mig. Mér
var tekið svo opnum örmum þarna, ég fannLjósmynd/Ingólfur Guðmundsson
* Að vera álæknastofueða inni á sjúkra-
húsi alla mína
starfsævi virtust
hörmuleg örlög. En
ég hélt áfram.