Félagsbréf - 01.02.1959, Side 14

12
FELAGSBREF
vita, livaða maður það væri, sem
skrifaði undir því dulnefni, því
að liann þvertók fyrir, að það
gæti verið sami maðurinn og skrif-
aði alla hina helvítis delluna.
Leiddi liann getum að mikilsmetn-
um alþingismamii.
Aðspurður um álit sitt á hók-
menntum á íslandi í dag segir
Loftur Guðmundsson, að ekki sé
hægt að skilja bókmenntir sem
sérstætt listfyrirbæri, heldur hljóti
að verða þar um hliðstæða þróun
að ræða og í öðrum listgreinum
með sérhverri þjóð á hverjum
tírna.
— Nú er svo, að bókmemitirnar
eru eina listgreinin að heita má,
sem á sér erfðir hjá okkur og
stendur á gömlum merg. Mynd-
listarmenn okkar liafa fyrir löngu
fylgt kalli nýrra tíma, enda auð-
velt fyrir þá, því að myndlistin
var minnst þróuð. Tónlistin er
enn ákaflega leitandi, en ljóð-
skáldin hafa farið inn á nýjar leið-
ir, þó að það hafi ekki orðið á-
takalaust og þeir séu ef til vill
ekki ennþá búnir að finna sitt
tjáningarform. En sagan hefur að
miklu leyti lijakkað í sama far-
inu, bæði að því er form og við-
fangsefni snertir, enda er frá-
sagnarstíllimi orðinn fastmótað-
asta listgreinin með þjóðinni, að
ferskeytlunni undanskilinni. Engu
að síður lilýtur livort tveggja að
breytast, bæði formin og viðfangs-
efni. Það er ekki fyrst og fremst
afleiðing þess, að margra alda
einangrun er úr sögunni, lieldur
nær eingöngu af því, að nýir tím-
ar og ný viðhorf krefjast þar
breytinga eins og í öðrum list-
greinum. Þeir tímar koma, við því
er ekkert að segja, að þau skáld-
verk, sem skrifuð hafa verið á ís-
landi á undanförnum árum og
skrifuð eru í dag, verða mönnum
jafnframandi að stíl og hugsun og
t. d. miðaldabókmenntir eru nú-
tímafólki. Þetta er ekki aðeins ó-
lijákvæmilegt, lieldur æskilegt,
því að öll kyrrstaða, ekki hvað
sízt í listum, verkar sem fjötrar,
hnignun.
E. Ii. F.