Félagsbréf - 01.02.1959, Blaðsíða 40

38
PÉLAGSBRÉP
IV.
Þetta eru sundurlausir þankar um málefni, sem krefst gagngerðrar
og samvizkusamlegrar íhugunar. Þjóðleikliúsið er svo sannarlega
ekki komið úr deiglunni, þó að það liafi nú nær 10 ára starfsferil að
baki. Og þessi 10 ára tilraun liefur orðið dýr. Það lætur nærri, að
umframeyðsla Þjóðleikliússins svari til þeirrar fjárhæðar, sem annarri
menningarstofnun hefur áunnizt í 25 ár, Háskólanum, með liappdrætti
sínu.
í umræðum um auka fjárveitiugu til Þjóðleikhússins á fjárlögum
1955 fórust Gylfa Þ. Gíslasyni menntamálaráðherra svo orð: „Nú skilst
mér, að 16 liundruð þúsund króna tekjur frá skemmtanaskattinum
séu engan veginn nægilegar. En ef það er meiningin að taka þetta upp
liér í framtíðinni, svó að ríkissjóður eigi að bera ábyrgð á þessari
stofnun, þá skilst mér, að það sé fyrst og fremst nauðsynlegt að breyta
lögunum annars vegar og gera hins vegar miklu sterkari og meiri ráð-
stafanir til þess, að þessi stofnun þurfi ekki á öllu þessu fé að lialda.
Við vitum, að samhliða þessari stofnun er rekið hér annað leikliús,
og það þykir ákaflega mikil rausn að láta þá stofnun fá 40, 50, 60
þúsund krónur á hverju ári, og er það þó ekki nema partur áf jþeim
gjöldum, sem það félag verður að greiða í skemmtanaskatt til Þjóð-
leikhússins“.
Ef Þjóðleikhúsið á einlivern tímann að koma heilsteypt úr deiglunni,
verður að fallast á skoðun ráðherrans.
Lögin um Þjóðleikhús þarf að endurskoða gagngert.
JÓHANN GARÐAR JÓHANNSSON
STAKA.
Komi ég nær, mér firða fans
fögnuð ljær og hylli.
Standi ég fjær, þá fúkorð hans
farga æru og snilli.