Félagsbréf - 01.02.1959, Síða 29

NJÖRÐUR P. NJARÐVÍK
S P O R
Sandurinn rann niður í skóna. Hann neri saman tánum til að losna
við eymslin en liúðin særðist og kornin þrengdu sér inn í þrútið hör-
undið. Þegar hann settist og hvíldi sig festust komin við fótleggina.
Hann stóð upp þreytulega og burstaði sig rökum höndum. Það bar
engan árangur. Sandurinn límdist við lófana. Hann horfði á skinnið
á liöndunum, greikkaði svo sporið, æddi áfram. Svo hné liann niður
í sandinn, dró andann slitrótt í djúpum sogum. Sandurinn leið inn
í vitundina, hugsanimar hurfu honum í sljóleika.
Svona hafði þetta verið.
Ekki aðeins í þessari göngu hans í eyðimörkinni. Allt líf hans hafði
orðið að baráttu þegar framandi fólk smeygði sér inn í tilveru lians.
Þetta föla fólk sem aðvífandi hafði gecrt lífsundirstöðu hans að skot-
spæni og skemmt sér við að grýta í hana örsmáum, stingandi kornum.
Þá liafði lians innri maður litið á hendur sínar, greikkað sporið, ætt
áfram. En því ákafar sem liann brauzt um þeim mim grimmlegar
nístu kornin hann.
Og nú lá hann þarna í eyðimörkinni, aleinn og næstum týndur.
Hin stóru systkin, himinninn og vindurinn, vom einu vitnin að leit
hans.
\ v
Hami beit á jaxlinn, glennti upp augun og reyndi allt sem hann
gat til að hugsa. Hafði hann verið blekktur? Var einsetumaðurinn
ekki til? Hann hélt áfram. Gat ekki snúið við. Án einhverrar vit-
neskju gat hann ekki staðið frammi fyrir glotti þessa utanaðkomandi
fólks sem sniðgekk allar siðareglur og sagði að trú lians skipti ekki
máli.
Svo hægði hann á sér aftur.
bótt þessi einsetumaður væri nú til þrátt fyrir allt, gat hann þá
sagt honum það sem hann þurfti að vita? Hann tók þá ákvörðun að
reyna að liafa uppi á einsetumanninum livað sem það kostaði. Og
honum varð rórra. Hann gekk hægt en örugglega, djúpum spomnum