Félagsbréf - 01.02.1959, Qupperneq 31

FELAGSBREF
29
— Vilji Allah ræður.
— Ekki ósennilegt, sagði gamli maðurinn og rétti honum hrauð.
Þú virðist vera liugrakkur og trúaður. En livorki hugrekki né trú má
sniðganga skynsemina.
— Múhameð var vitur.
— Já. Kristur var líka vitur.
— En prédikaði villutrú.
— Er trú villutrú?
— Ef hún er heimskuleg.
— Það er rétt. Trúin á að vera liáð skynseminni. Og skynsemin er
háð aðstæðunum. Engin trúarbrögð eru sannleikanum æðri. Þau eru
aðeins leit. Að fullkomnun og fegurð. En umfram allt að innsta veru-
leika. Þess vegna má ekki fordæma nein þeirra. Það eru til margar
leiðir. Einstaklingurinn verður að geta valið sinn veg. En á þeirri
löngu leið leitarinnar liefur maðurinn skipt svo oft um tilverustig að
hann veit varla lengur hver hann er. Maðurinn hefur hafnað tengsl-
unum við fortíðina, gleymt uppruna sínum.
Allt þetta sagði einsetumaðurinn á sinn stillta og hljóðláta liátt
meðan þeir voru að borða.
Hann var þá til einsetumaðurinn sem lionum liafði verið sagt að
hyggi í eyðimörkinni. Þessi dinsetumaður sem sagður var kumia skil
á flestu milli liimins og jarðar — ef eitthvað er þar á milli.
Og nú var þögn.
Þeir sátu þama við óheflað viðarborðið andspænis hvor öðrum.
Oamli maðurinn var í einlivers konar sinnulausri leiðslu. Það leit út
fyrir að hann horfði á einhvem ímyndaðan depil á milli þeirra. Eða
réttara sagt: hann virtist alls ekki liorfa á neitt. Eftir langa bið lyfti
hann liöndunum. Þá loks vogaði ungi maðurinn sér að rjúfa þögnina
sem liafði tekið þá í greipar sér.
— Hvað á ég að gera? Ég trúi á Allah, sagði liann varfæmislega.
— Hefur liann ekki gefið þér eilíft líf?
— Juuu ....
— Er það kannski ekki nóg?
— Jú, en ....
—■ En þú vilt fá að vita?
— Já. Ég vil fá að vita.
'— Og ef þú færð að vita allt núna? Hvað ætlar þii þá að gera það
sem eftir er eilífðarinnar? Þú mátt ráða. Ég get aðeins verið nokkurs
konar vegvísir. Leiðina verður þú að rekja sjálfur. Flótti þinn frá