Félagsbréf - 01.02.1959, Blaðsíða 23

PÉLAGSBRÉF
21
ekki láta feður sína segja sér fyrir
um allt. Þó hefur fest fleira í
liuga mér af því, sem ég heyrði
Einar Benediktsson segja en flest
amiað, sem að eyrum mínum lief-
ur horizt. Bæði sagði hann vitur-
lega hluti, sem síðar hafa orðið
mér að umhugsunarefni til lær-
dóms, og eins tók liann sterklegar
til orða til fordæmingar öllum
þeim, sem hann taldi sér and-
stæða, en ég hefi heyrt nokkurn
aunan mann gera fyrr eða síðar.
Þótti mér þá sem hann teldi flest-
um íslendingum lítt gefið öðrum
en föðiur sínum, Benedikt Sveins-
syni sýslumaimi, sem hann talaði
um af meiri virðingu en ég hefi
heyrt nokkurn annan son tala um
sinn föður.
Þegar ævi Einars tók svo að
halla, að hann þurfti mjög um-
önnunar annarra við, var hann
orðinn einstæðingur. Get ég ekki
lokið þessum orðum svo að ég
niinnist ekki þeirrar konu, sem
enn er á lífi, frú Hlínar Johnson,
er um þessar mundir hófst handa
um að búa skáldinu þau kjör, sem
sæmandi væri. Henni tókst það á
þann veg, sem aðdáunarvert er.
Dvöl Einars í Herdísarvík, liinu
forna en þá afskekkta höfuðbóli, í
hraunjaðri undir hrikalegri fjalls-
lilíð við sævibarða ströndina, var
tignarlegur endir á hans marg-
breytilegu, söguríku ævi.
Því að enginn getur kynnt sér
svo ævi Einars Benediktssonar, að
liamx játi ekki, að Einar var í
senn meðal höfuðskálda íslend-
inga, eiirn stórbrotnasti maður,
sem á okkar öld hefur lifað og
brautryðjandi, sem um margt sá
hvað verða vildi og hafði glæsi-
legri hugsjónir um hag fslands og
framtíð þjóðarinnar en nokkur
annar. Hann gerði allt, sem liaxm
mátti, til að hrinda þeim hug-
sjónum í framkvæmd. Honum
tókst sumt, en mistókst hitt, sem
hann lagði sig mest fram um. Með
því fékk ævi hans þarm liami-
leiksblæ, sem við ber um of mörg
mikilmenni. En Einar Benedikts-
son verður ekki minni fyrir það,
þótt við nú gerum okkur grein
fyrir, að samtök þjóðarinnar allr-
ar þarf til þess að leysa þann
vanda, sem hann ætlaði sér einum
og minnstu munaði að hann gerði
svo sem hugur lians stóð til.