Morgunblaðið - 04.03.2016, Blaðsíða 28

28 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. MARS 2016
✝ Sverrir MárSverrisson
fæddist í Reykjavík
9. nóvember 1936.
Hann lést á Land-
spítalanum 23.
febrúar 2016.
Sverrir var son-
ur Huldu
Sigmundsdóttur
verslunardömu, f.
4. september 1911,
d. 1. janúar 2006,
og Hermanns Sverris Halldórs-
sonar símvirkja, f. 30. mars
1914, d. 14. júlí 1957. Hann ólst
upp á Grundarstíg 15b hjá móð-
ur sinni og foreldrum hennar.
Sverrir tók verslunarskólapróf
árið 1955, lauk svo námi í endur-
skoðun og starfaði hann við fag-
ið fram á síðasta dag.
Eftirlifandi eiginkona Sverris
er Kolfinna Sigurvinsdóttir
ágúst 1971, maki Kjartan Þórð-
arson hagfræðingur, og eiga
þau þrjá syni, Má, sem lést í
frumbernsku, f. 25. apríl 2001,
d. 23. janúar 2002, Örn, f. 31.
október 2006, og Sverri Má, f.
26. febrúar 2009. Sólrún sjúkra-
þjálfari, f. 5. febrúar 1974, dótt-
ir hennar og Baldurs Þórs Vil-
hjálmssonar er Jóhanna Björg,
f. 8. september 2006.
Fyrir hjónaband átti Sverrir
tvo syni, Bjarna Hermann raf-
virkja, f. 8. maí 1961, og Ragnar,
f. 5. desember 1961. Eiginkona
Bjarna er Erla Vilhelmína Vign-
isdóttir og eiga þau alls sex börn
og tvö barnabörn. Ragnar, sem
er búsettur í Kenía, er kvæntur
Agnesi Wambui, hann á tvö börn
og eitt barnabarn.
Sverrir og Kolfinna hófu bú-
skap á Barónsstíg í Reykjavík
en þau bjuggu lengst af í Goða-
landi 16, Fossvogi, sem þau
byggðu sjálf. Síðustu árin
bjuggu þau í Efstasundi 37 í
Reykjavík.
Útför Sverris fer fram frá
Fossvogskirkju í dag, 4. mars
2016, og hefst athöfnin kl. 13.
íþróttakennari, f.
25. apríl 1944. For-
eldrar hennar voru
Jörína G. Jónsdótt-
ir kennari, f. 30.
september 1900, d.
4. september 2001,
og Sigurvin Ein-
arsson, kennari og
alþingismaður, f.
30. október 1899, d.
23. mars 1989.
Sverrir og Kolfinna
gengu í hjónaband hinn 15. apríl
1965 og áttu farsælan hjúskap í
rúm 50 ár.
Dætur Sverris og Kolfinnu
eru þrjár: Hulda kennari, f. 4.
nóvember 1967, maki Gauti A.
Marinósson kennari og eiga þau
þrjár dætur, Kolfinnu, f. 9. mars
1996, Rebekku, f. 29. mars 1999,
og Aþenu, f. 17. nóvember 2004.
Rannveig, lektor við HÍ, f. 27.
Dauðinn gerir ekki boð á
undan sér og aldrei erum við
tilbúin þegar hann ber að dyr-
um. Pabbi fékk að fara eftir
stutt en erfið veikindi. Hann
var kominn hátt á áttræðisald-
ur en einhvern veginn hélt ég
að við fengjum að njóta hans
nokkur ár í viðbót. Það er því
sárt að kveðja.
Mér er efst í huga þakklæti
þegar ég minnist pabba. Hann
var alltaf til staðar, greiðvikni
og hjálpsemi var honum í blóð
borin og hann studdi okkur
systurnar í blíðu og stríðu.
Pabbi hafði stóran og hlýjan
faðm, þar var gott að kúra sem
barn í bókstaflegri merkingu en
faðmur hans fylgdi mér ein-
hvern veginn alltaf í lífinu. Þeg-
ar ég bjó í Kaupmannahöfn
hringdi pabbi vikulega til að
heyra í mér, þegar hann og
mamma fóru til útlanda hringdi
hann yfirleitt í okkur systur til
skiptis, oftast daglega. Faðmur
hans umlukti okkur þannig allt-
af hvort sem hann var nær eða
fjær.
Pabbi var stoltur af dætrum
sínum og barnabörnunum þeg-
ar þau komu. Hann sýndi því
sem við gerðum alltaf áhuga og
er líklega sá sem hefur mætt á
flesta fyrirlestra mína. Hann
setti sig inn í það sem við vor-
um að fást við og áhuginn var
einlægur. Hann var bakland
sem alltaf var hægt að treysta á
og kynni hann ekki ráð leitaði
hann þeirra. Hvort sem það
sneri að framkvæmdum eða
fjárhag, að sendast eða sækja,
alltaf var pabbi tilbúinn að
hjálpa. Ef það var einhver sem
pabbi var stoltari af en okkur
systrum þá var það mamma.
Hann sýndi öllum hennar störf-
um líka einlægan áhuga og tók
þátt í því sem hún tók sér fyrir
hendur. Ást hans til mömmu
var skilyrðislaus og virðingin
sem hann bar fyrir henni svo
falleg.
Pabbi og mamma kynntu
okkur bæði fyrir íslenskri og al-
þjóðlegri menningu. Áhugi á Ís-
landi og íslenskum þjóðháttum
smitaðist til okkar. Við nutum
þeirra forréttinda sem börn að
fá að ferðast talsvert með
pabba og mömmu og þar
kynntu þau okkur m.a. erlenda
matarmenningu, tungumál og
tónlist. Pabbi sá líka um að
börn okkar systra fengju að
kynnast tónlist og er það ekki
síst honum að þakka að þau
hafa fengið að stunda tónlist-
arnám. Afi mundi líka eftir
stóru stundum barnabarnanna;
einkunnir, tannmissir og aðrir
merkilegir hlutir í lífi þeirra
voru verðlaunaðir.
Það verður erfitt að venjast
því að pabbi sé ekki á sínum
stað og að ekki sé hægt að leita
til hans með stór og lítil vanda-
mál. Faðmur hans og hlýja mun
þó umlykja okkur áfram, það er
ég viss um, því allt sem hann
kenndi okkur lifir áfram. Amma
og afi hafa nú tekið á móti hon-
um og litli Már. Hafðu þökk
fyrir allt, pabbi minn, minning
þín lifir á meðal okkar. Hvíl í
friði.
Rannveig.
Það er undarleg tilfinning að
missa einhvern sem hefur alltaf
verið stór hluti af lífi manns.
Það er tómarúm í hjartanu sem
er samt ekki tómt heldur upp-
fullt af minningum, þakklæti og
ást.
Pabbi var ljúfur og góður
maður. Hann vildi alltaf hjálpa
til ef eitthvað bar við og var
fljótur í gang ef eitthvað stóð til
hjá fjölskyldunni. Hann lagði
sitt til, ráð eða aðstoð eins og
honum einum var lagið. Hann
var svo óendanlega hreykinn af
fólkinu sínu og montaði sig af
okkur ef honum gafst tækifæri
til. Aldrei tranaði hann sér
fram. Barnabörnin voru honum
mjög hugleikin, hann hvatti þau
til dáða, sérstaklega í tónlist-
arnámi sem honum fannst
skipta miklu máli, og alltaf við
sérstök tækifæri í þeirra lífi
gaukaði hann einhverju að
þeim.
Þegar ég var yngri dreif
pabbi mig oftar en ekki með sér
í ýmis verk á heimilinu. Hann
var mikill vinnuþjarkur og ég
man varla þann dag sem hann
mætti ekki í vinnu, líka á
sunnudögum og hátíðisdögum.
Hann kom samt alltaf heim í
hádeginu og við upplifðum ekki
að hann væri ekki til staðar.
Þegar kom að hans verkum
hvort sem það var að vinna úti í
garði, mála strompinn eða
hengja upp jólaseríur þá fékk
ég oftast hlutverk aðstoðar-
manns hans. Hann var dugnað-
arforkur og gerði allt sem hann
gat sjálfur. Hann hafði gott
verkvit og var alltaf fyrstur til
að bjóða fram aðstoð ef hann
mögulega gat.
Fjölskyldan var og er einn
stór vinahópur þó svo að ald-
ursbil skilji vissa hluti að. Pabbi
hefði helst viljað að við byggj-
um öll í sama húsinu, allavega
sömu götunni. Það var aldrei
neitt sem ekki var hægt að
ræða, pabbi var fordómalaus
þótt hann hefði vissulega sínar
skoðanir á mörgum hlutum,
hann sagði: „Ekki segja að
þetta sé vont, segðu að þér
finnist það ekki gott.“
Við fjölskyldan ferðuðumst
mikið og voru það mikil forrétt-
indi fyrir okkur systur. Ítalía,
Húsafell og tjaldvagninn standa
helst upp úr. Hin síðari ár nutu
þau mamma þess að fara í sól-
ina til Tenerife og við öll saman
á Þjóðlagahátíðina á Sigló.
Pabbi vann í því í mörg ár að ná
okkur öllum þangað saman og
það tókst honum okkur öllum
til mikillar ánægju. Pabbi var
mikill sóldýrkandi. Ég fékk
ósjaldan símtal frá honum þeg-
ar vel viðraði hér heima þar
sem hann var að athuga hvort
ég væri ekki örugglega komin
út í sólina því veðrið væri svo
gott.
Pabbi og mamma fögnuðu 50
ára brúðkaupsafmæli í fyrra,
þau hafa alltaf verið einstak-
lega náin og ástfangin. Hann
var hægri hönd mömmu í öllu
því sem hún tók sér fyrir hend-
ur og talaði af mikilli aðdáun
um hana, honum fannst mamma
geta allt. Þeirra samband var
einstakt.
Elsku pabbi, ég kveð þig með
miklum söknuði. Ég var alveg
viss um að þú ættir svo mikið
eftir og þegar veikindin skullu
á var ekki neinn vafi í mínum
huga um að ég ætlaði að koma
þér aftur á fætur. En við fáum
ekki alltaf ráðið, hversu mikið
sem við biðjum og óskum okk-
ur. Það er erfitt að sleppa og
geta ekki hringt í þig til að leita
ráða, eða rölta yfir og drekka
með þér einn öl undir góðu
spjalli. Blessuð sé minning
elsku pabba.
Sólrún.
Elsku pabbi minn kvaddi
þennan heim 23. febrúar eftir
fjögurra vikna baráttu sem við
vorum sannfærð um að hann
myndi vinna.
Pabbi átti langt og farsælt líf
í nær áttatíu ár. Hann ólst upp í
miðbæ Reykjavíkur. Hann
fæddist á Grundarstíg 15b og
bjó þar með mömmu sinni,
ömmu og afa. Ungur missti
hann föður sinn sem hann eyddi
tíma með þótt hann byggi aldr-
ei hjá honum.
Pabbi hafði bæði áhuga á lík-
amlegri vinnu og vinnu með töl-
ur. Hvort tveggja virtist henta
honum vel, þegar hann kom
heim úr vinnu þreyttur á út-
reikningum fór hann gjarnan út
í garð og reyndi þar á krafta
sína. Hann nam endurskoðun
og vann við hana alla tíð en á
námsárunum var hann m.a. í
brúarvinnu á Vestfjörðum. Það
var tími sem hann minntist ætíð
með mikilli gleði og fyrir tíu ár-
um skoðuðum við margar af
þeim brúm sem hann hafði tek-
ið þátt í að smíða. Hann hafði
alla tíð áhuga á garðrækt og
var mikill sóldýrkandi. Hann
lagði áherslu á að góða veðrið
þyrfti að nýta, ef sólin skein
vorum við systur oft vaktar af
værum svefni til að fara út í
sólina.
Pabbi vann alltaf mikið en
hann átti sér þó sín áhugamál.
Honum þótti mjög gaman að
dansa og var í mörg ár félagi í
Þjóðdansafélagi Reykjavíkur
þar sem þau mamma kynntust
árið 1963. Hann dansaði á
mörgum sýningum á vegum fé-
lagsins, m.a. á nokkrum sýn-
ingum í Þjóðleikhúsinu. Hann
tók þátt í þjóðdansamótum á
Norðurlöndum og víðar í Evr-
ópu. Einnig spilaði hann í mörg
ár badminton tvisvar í viku með
félögum sínum í TBR. Hann
var einnig félagi í Kiwanis-
klúbbnum Kötlu frá árinu 1969
og tók alla tíð virkan þátt í
starfi klúbbsins og sinnti þar
ýmsum trúnaðarstörfum.
Pabbi var mikill safnari,
hann safnaði bæði bókum og
gömlum hlutum og eyddi stund-
um tíma í að gera þá upp. Hann
bar virðingu fyrir því sem var
gamalt og geymdi sögu þjóð-
arinnar. Áhugi hans á þjóðleg-
um hlutum var víðtækur og
kynnti hann afkomendur sína
fyrir þeim.
Hann var líka minnugur.
Þegar þau mamma voru að rifja
upp gamla tíma kom pabbi
ósjaldan með innskot með hvað
og hvar þau hefðu borðað, með
hverjum, hvaða dag og fleira í
þeim dúr.
Síðustu árin var líkaminn
orðinn lúinn og kraftar farnir
að þverra. Pabbi vann fram á
síðasta dag og ég hefði ekki
getað hugsað mér hann öðru-
vísi, það hefði ekki átt við hann
að vera aðgerðarlaus. Daginn
áður en hann veiktist var hann
á skrifstofunni sinni eins og
flesta aðra daga. Erfiðisvinnu
og íþróttir var hann hættur að
stunda og vildi heldur sitja
heima í stofu og horfa á hand-
bolta eða frjálsar íþróttir með
mömmu. Hugurinn var þó enn
ungur, hann var alltaf með
áform um framtíðina, hann
langaði aftur til Finnlands og
átti sér þá ósk heitasta að fara
með alla fjölskylduna til Salz-
burg í Austurríki þar sem hann
átti góða vini. Hann elskaði að
eyða tíma með mömmu, okkur
dætrunum og fjölskyldum okk-
ar.
Ég kveð með bæninni þinni,
pabbi minn, nú leggur þú augun
þín aftur í hinsta sinn.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson)
Þín
Hulda.
Afi Sverrir var mjög góður
afi. Hann kom alltaf með gott
meðal þegar einhver í fjölskyld-
unni var veikur. Hann var öll-
um mjög góður. Afi gaf okkur
alltaf eitthvað þegar við stóðum
okkur vel eða vorum að fara að
gera eitthvað sérstakt eins og
að fara til útlanda. Hann á
stóra fjölskyldu sem mun aldrei
gleyma honum. Það var alltaf
svo gott að knúsa hann. Ég veit
að afi gleymir mér aldrei þótt
hann sé uppi á himninum og ég
mun aldrei gleyma honum.
Jóhanna Björg.
Að hafa misst afa er ótrúlega
sárt og það mun taka langan
tíma að átta sig á að hann sé í
raun farinn. Það er erfitt að
ímynda sér að einhver sem hef-
ur alltaf verið stór hluti af lífi
manns muni fara. Ég mun
minnast allra góðu minning-
anna okkar sem eru svo marg-
ar.
Afi var góður maður sem
margir eiga eftir að sakna.
Hann var skemmtilegur og
hnyttinn en það sem einkenndi
hann hvað mest var dugnaður
og hjálpsemi. Það var alltaf
hægt að fá hjálp hjá afa, hann
vildi alltaf hjálpa til eða redda
einhverju. Ég fékk að heyra
ótal sinnum að ef ég þyrfti far
heim úr skólanum ætti ég bara
að bjalla í hann. Enn oftar fékk
Sverrir Már
Sverrisson
Með kærleik og virðingu
Útfararstofa Kirkjugarðanna
Ellert Ingason
Við erum til staðar
þegar þú þarft á
okkur að halda
Útfarar- og lögfræðiþjónusta
Við önnumst alla þætti undir-
búnings og framkvæmd útfarar
ásamt vinnu við dánarbússkiptin.
Við þjónum með virðingu og
umhyggju að leiðarljósi
og af faglegum metnaði.
Vesturhlíð 2 Fossvogi | Sími 551 1266 | útför.is
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
SIGURLAUG MARGRÉT ÁRNADÓTTIR,
Bólstaðarhlíð 50, Reykjavík,
lést sunnudaginn 28. febrúar á
Hjúkrunarheimilinu Sóltúni. Útför fer fram
frá Áskirkju mánudaginn 7. mars klukkan 15.
.
Arnbjörg Gunnarsdóttir, Finnur T. Guðmundsson,
Hallfríður L. Gunnarsdóttir, Skúli S. Engilbertsson,
Sigríður Rut Gunnarsdóttir,
Ólína G. Gunnarsdóttir, Björn B. Þorvaldsson,
Ólafur G. Gunnarsson, Bryndís G. Hauksdóttir,
Stefanía Anna Gunnarsdóttir,
ömmu- og langömmubörnin.
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ALDA GUÐMUNDSDÓTTIR
hárgreiðslumeistari,
áður til heimilis í Skólagerði 42,
Kópavogi,
lést á Hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð í Kópavogi þriðjudaginn
1. mars. Útförin fer fram frá Kópavogskirkju mánudaginn
7. mars klukkan 13.
.
Sigrún Jónasdóttir Brunhede, Niels Brunhede,
Oddrún Jónasdóttir,
Guðrún Jónasdóttir, Rúnar Sigurðsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Okkar ástkæri
HAUKUR JÓNASSON
húsgagnabólstrari,
Siglufirði,
verður jarðsunginn frá Siglufjarðarkirkju
laugardaginn 5. mars klukkan 14.
.
Rósa Magnúsdóttir,
Ómar Hauksson, Kristín Jónasdóttir,
barnabörn, makar og langafabörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
LÁRUS VALDIMARSSON,
fv. bóndi á Kirkjubæjarklaustri II,
andaðist á Dvalar- og hjúkrunarheimilinu
Klausturhólum mánudaginn 22. febrúar
síðastliðinn. Útförin fer fram frá Prestsbakkakirkju á Síðu
laugardaginn 5. mars klukkan 13.
.
Sólrún Ólafsdóttir,
Guðrún Lárusdóttir, Þórarinn Leifsson,
Fanney Ólöf Lárusdóttir, Sverrir Gíslason,
Kristín Lárusdóttir, Guðbrandur Magnússon
og barnabörn.