Morgunblaðið - 04.03.2016, Blaðsíða 32

32 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. MARS 2016
✝ Ólafur Péturs-son fæddist í
Reykjavík 9. desem-
ber 1938.
Hann lést í Osló
20. febrúar 2016.
Ólafur var sonur
hjónanna Þórunnar
Kjaran Ólafsson, f.
1917, d. 1966, og
Péturs Ólafssonar,
f. 1912, d. 1987.
Systkin hans voru:
Magnús, f. 1937, d. 2013, sem var
kvæntur Valdísi Björgvins-
dóttur, Soffía, f. 1941, gift Gunn-
ari Erni Ólafssyni, Pétur Björn,
f. 1946, kvæntur Kristínu Blön-
dal og Borghildur, f. 1954, gift
Ólafi Hauki Johnson. Ólafur
kvæntist Lise Eng 1965 og eiga
þau tvo syni: 1) Tryggva, f. 1967,
í sambúð með Marianne Thor-
valdsen, f. 1969. Þau eiga börnin
Nanni, f. 1992, og Ask, f. 1994. 2)
Pétur Magnús, f. 1975, kvæntur
Laila Huseby, f. 1974, og eiga
þau Malene, f. 1991. Malene á
soninn Levi Huseby-Kristiansen,
f. 2015.
Ólafur lauk stúdentsprófi frá
MR 1959 og fékk styrk til náms í
Bandaríkjunum í eitt ár. Tók þá
við hagfræðinám í Þýskalandi
þaðan sem hann útskrifaðist sem
þjóðhagfræðingur 1968. Hann
vann í fyrstu hjá Seðlabanka Ís-
lands frá 1968-1972 og fyrir
hans hönd vann hann um tveggja
ára skeið við Al-
þjóðagjaldeyr-
issjóðinn í Wash-
ington D.C. Ólafur
var ráðinn sem
starfsmaður í Sam-
göngunefnd Norð-
urlandaráðs árið
1975, með aðstöðu í
Stokkhólmi. Þar
dvöldu þau Lise og
fjölskylda til 1978
að leiðin lá til Osló-
ar, en þar vann Ólafur hjá Nor-
rænu ráðherranefndinni til 1984.
Þá fékk hann starf í norska fé-
lags- og heilbrigðisráðuneytinu,
en þegar því var skipt upp árið
1988 flutti Ólafur í félagsmála-
ráðuneytið og starfaði þar uns
hann hætti störfum árið 2006.
Lise og Ólafur bjuggu lengst
af á Rosendalsveien á Nord-
strand í Osló þar sem drengirnir
ólust upp og gengu í skóla. Lise
og Ólafur skildu árið 1989 og
flutti Ólafur skömmu síðar á
Brageveien við Adamstuen, þar
sem hann bjó síðan.
Ólafur tók virkan þátt í
félagsstarfi, bæði í skóla og
starfi, hérlendis sem erlendis.
Var hann m.a. formaður í deild
málstolafélags í Osló á síðasta
ári.
Útför Ólafs fer fram í dag, 4.
mars 2016, frá Vestre Gravlund-
kapellunni í Osló og hefst at-
höfnin klukkan 14.
Velkominn – vertu blessaður.
Hversu oft hefi ég ekki heilsað
Óla og kvatt. Í æsku, þegar hann
fór í sveit í Drangshlíð, þegar
hann öll sumur fór í síldina á
Sigló og þegar hann fór í nám,
auk allra gagnkvæmra heim-
sókna. Óli passaði mig iðulega í
æsku minni. Þá kynntist ég vin-
um hans, Jóni og Guðjóni Þór,
seinna kynntist ég nokkrum
skólafélögum Óla í MR, Lúlla,
Kjartani og Kobba og í Köln þeim
Garðari Ingvars og Unni og Jóni
Sæmundi og Biggu. Eftir stúd-
entspróf mitt fórum við þrír fé-
lagar í ferð um Evrópu og „lán-
aði“ Óli okkur bílinn sinn. Við
dvöldum hjá Óla og Lise í
skamma stund og tóku þau fé-
lögum mínum sem sínum vinum.
Samband okkar Óla varð æ nán-
ara og þegar Óli og Lise komu
heim til Íslands, spiluðum við
hjónin badminton með þeim.
Ekki stöldruðu þau lengi við á Ís-
landi en lögðust í ferðalög og end-
uðu í Osló. Lise og Óli skildu 1989
og flutti Óli skömmu síðar á
Brageveien, sinn loka-samastað.
Óli var skemmtilegur, elskaði líf-
ið og naut þess, samkvæmismað-
ur mikill. Óli var laghentur, skar
m.a. út í tré á sínum yngri árum.
Þegar veiðarfærin voru komin í
flækju á Þingvöllum var kallað á
Óla.
Óli var ágætur námsmaður,
hafði yndi af mannkynssögu, las
m.a. öll bindi Grimbergs. Fyrir
ekki löngu hannaði Óli „tímalínu“
fyrir lexikoninn og sendi útgef-
endum og voru þeir hrifnir af
framtakinu. Óli var góður tungu-
málamaður. Áður en hann fór í
ferðalag til Frakklands með
Magnúsi syni sínum, lá hann yfir
frönskum bíómyndum og bókum
og varð nokkuð ágengt í frönsk-
unni. Norskur vinnufélagi Óla
sagði mér að þegar rita þurfti
vandað mál í ráðuneytinu var leit-
að til Óla, enda grúskaði hann
mikið í norskunni. Yfirmaður hjá
Seðlabankanum hér heima sagði
Óla hafa verið afar góðan starfs-
mann og samstarfsmann. Óli
málaði nokkuð og þó enginn væri
hann „Muggur“ hafði hann næmt
auga fyrir listinni. Einnig skrif-
aði hann smásögur, sem hann las
fyrir strákana sína. Óla þótti
gaman að ferðast, fór víða með
fjölskyldunni og eftir skilnaðinn
kom hann oft til Íslands með
strákana, enda báðir miklir Ís-
lendingar. Þegar Ísland spilaði
við Noreg í íþróttum var aldrei
spurning með hvorum þeir héldu.
Áfram Ísland!
Við Kristín fórum þrisvar í
sumarfrí með Óla, til Rhodos,
Barcelóna og Sarasóta. Við heim-
sóttum Óla oft til Oslóar og hann
og þeir komu oft heim og bjuggu
þá yfirleitt hjá okkur.
Óli var mikill græjukarl. Líf
hans breyttist mjög með tilkomu
Skype. Í fyrstu töluðum við sam-
an nokkrum sinnum í mánuði,
síðar spjallaði Magnús bróðir
okkar við hann reglulega, en þeir
voru allt frá æsku mjög nánir.
Eftir andlát Magnúsar hittumst
við Óli á Skype nánast daglega.
Þetta voru ekki alltaf löng samtöl
en afar gefandi. Óli greindist með
krabbamein fyrir tíu árum og
varð fyrir öðrum áföllum en and-
lega leið honum vel. Nú er tóm-
legt fyrir framan tölvuna. Skype-
ið hefur ekki verið notað um tíma.
Nú verða kveðjurnar ekki fleiri.
Ég kvaddi Óla – í síðasta sinn á
Skype-inu. Góða ferð, elsku bróð-
ir.
Pétur Björn.
Ólafur Pétursson
HINSTA KVEÐJA
Það þurfti ekki að eyða
mörgum stundum með Óla
frænda til þess að elska
hann. Hlýja og gleði ein-
kenndi hann og samveru-
stundir okkar.
Innilegar samúðarkveðj-
ur til Tryggva, Magnúsar
og fjölskyldna þeirra. Hug-
ur okkar er hjá ykkur.
Ólafur Haukur, Pétur
Örn og Arna Margrét
Johnson.
Amma sýndi mér
hvar litli vísirinn á
klukkunni inni í stofu
yrði staðsettur þegar
afi kæmi heim úr
vinnunni. Vísinum fylgdist ég vel
með á hverjum degi og beið eftir að
geta gert eitthvað skemmtilegt
með afa. Við afi eyddum miklum
tíma saman í sveitinni, við borðuð-
um harðfisk, slógum fífla með golf-
kylfum, vökvuðum golfvöllinn og
tefldum. Afi kenndi mér mjög
margt um ævina, hann kenndi mér
að keyra bíl, hann kenndi mér að
spila golf og kenndi mér að tefla
ásamt svo mörgu öðru.
Við áttum góða tíma saman.
Ég sakna þín.
Ólafur Arnar.
Það er æði margt sem kemur
mér í hug þegar ég minnist bróður
míns Gústa, allt frá barnæsku á
Hólaveginum á Siglufirði til
kveðjustundar. Hann var elstur
okkar systkina og vildi gjarnan
leiðbeina okkur yngri um margt af
því sem fengist var við í uppvext-
inum.
Gústi stundaði skíðin frá barn-
æsku eins og margir gerðu á Siglu-
firði enda aðstæður frábærar og
var æfingasvæðið m.a. í Hafnar-
hyrnunni rétt fyrir ofan heimili
okkar. Gústi varð frábær skíða-
maður, keppti í öllum greinum
íþróttarinnar á unglingsárunum,
göngu, stökki og svigi, en lagði
mesta rækt við svigið. Ég minnist
þess enn þegar hann náði því að
stökkva yfir 50 metra í Stórabola,
stærstu stökkbraut landsins, þá
aðeins 15 ára. Vegna náms og
starfa fjarri heimabyggð lét hann
af þátttöku í skíðakeppnum, því
miður alltof snemma, en naut þess
alla tíð að fara á skíði.
Áhugamálin voru mörg auk
þess að stunda skíðin á uppvaxt-
arárunum. Hann lék m.a. í meist-
araflokki KS í knattspyrnu á Siglu-
firði, tók þar virkan þátt í
félagsstörfum skíðamanna, var
m.a. formaður Skíðafélags Siglu-
Gústav Nilsson
✝ Gústav Nilssonfæddist 16. maí
1934. Hann lést 23.
febrúar 2016.
Útför Gústavs
fór fram 3. mars
2016.
fjarðar Skíðaborg
um skeið. Hann
stundaði hesta-
mennsku bæði á
Siglufirði og í Mý-
vatnssveit. Hann var
einn þeirra sem
beittu sér fyrir gerð
níu holu golfvallar í
Mývatnssveit og tók
virkan þátt í upp-
byggingu hans og
síðar viðhaldi og
hirðingu. Golfið varð hans íþrótt
þegar á leið ævina og það eru ófáir
golfhringirnir sem við lékum sam-
an bæði í Mývatnssveitinni og síðar
í Garðabænum. Gústi var mikill
keppnismaður og það var ekki gott
að gera mikil mistök væri maður í
liði með honum. Hann gerði kröfur
til annarra, en hann gerði þó mest-
ar kröfur til sjálfs sín bæði í leik og
starfi.
Við höfðum gott útsýni yfir eyr-
ina og síldarverksmiðjurnar á
Siglufirði af Hólaveginum og ég
minnist þess að á meðan Gústi
starfaði í verksmiðjunum sem vél-
stjóri og síðar sem framkvæmda-
stjóri fylgdist móðir okkar vel með
því hvort ekki væri eðlilegur reyk-
ur úr verksmiðjunum þegar síldin
var brædd. Ef reykurinn dökknaði
um of eða úr honum dró sagði hún
gjarnan að nú væri eitthvað bilað
hjá Gústa. Vélar og tæki voru hans
ær og kýr og allt snérist um að
halda þeim gangandi með eðlileg-
um hætti.
Heimsóknir fjölskyldu okkar
hjóna til fjölskyldu Gústa og Þóru,
hvort sem var á Siglufirði eða í Mý-
vatnssveit, lifa í minningunni, ekki
aðeins gestrisni þeirra heldur einn-
ig ógleymanlegar samverustundir,
hestaferðir, veiðiferðir og skoðun-
arferðir um náttúruna.
Efst í huga er mér þó þakklæti
fyrir hjálpsemi Gústa alla tíð við
hvers konar framkvæmdir eða við-
gerðir bæði innan húss og utan.
Hann mátti aldrei sjá illa farinn
eða úr sér genginn hlut án þess að
hefjast þegar handa við lagfæring-
ar og ekki var hætt fyrr en allt var
komið í lag. Nokkrar eru vorferð-
irnar sem við fórum saman í sum-
arbústaðinn á Rangárvöllum til að
undirbúa traktora og sláttuvélar
undir sumarið. Ég veit að afkom-
endur þeirra hjóna hafa einnig not-
ið þessarar miklu hjálpsemi.
Ég kveð minn góða bróður með
þakklæti og sendi Þóru og börnum
og fjölskyldum þeirra innilegar
samúðarkveðjur.
Ólafur Nilsson.
Gústi föðurbróðir okkar er fall-
inn frá. Á slíkum stundum reikar
hugurinn til baka.
Við eigum margar góðar og dýr-
mætar minningar frá fjölmörgum
heimsóknum til Þóru og Gústa
bæði sem börn og unglingar og
einnig frá fullorðinsárum eftir að
við stofnuðum okkar eigin fjöl-
skyldur. Á okkar yngri árum
bjuggum við fyrst á Akureyri og
síðan Eskifirði og það var okkar
lán að Gústi og Þóra bjuggu til-
tölulega nálægt okkur. Benni man
eftir heimsóknum til þeirra á Siglu-
fjörð. Bogi var skírður þar á sínum
tíma og veislu slegið upp á Hlíð-
arveginum að hætti Þóru og Gústa.
Síðar var Bogi oft hjá þeim á Hlíða-
veginum í Mývatnssveit, meðal
annars þegar Anna María fæddist.
Mývatnssveitin var ævintýra-
heimur. Náttúran, hestarnir, Jón
Sig, snjósleðinn, hverabrauð með
silungi, Hektor, Kísiliðjan og að
sjálfsögðu Gústi og Þóra og fjöl-
skylda. Gústi frændi var aðalhetj-
an í ævintýralandinu við Mývatn.
Hann gat allt og okkur leið mjög
vel í návist hans enda var hann
óspar á brosið og nálgaðist okkur
ávallt sem jafningja með glettni í
augum og hnyttni í tilsvörum.
Gústi gat spjallað um alla heima
og geima þótt heldur fækkaði um-
ræðuefnunum okkar á milli þegar
hann færði sig úr hestamennsk-
unni yfir í golfið – eftir það komst
bara eitt að. Okkur leist í upphafi
ekkert allt of vel á vallarstæðið
þegar Gústi ásamt félögum sínum
byrjaði að byggja upp golfvöllinn
við Mývatn, en eins og áður segir,
Gústi gat allt.
Gústa frænda verður sárt sakn-
að og við systkinin og fjölskyldur
okkar vottum Þóru, Svövu, Gerði,
Nilla og fjölskyldum þeirra okkar
dýpstu samúð.
Anna María Bogadóttir,
Bogi Nils Bogason,
Bernhard Bogason.
Ég kynntist Gústav F. Nilssyni
þegar ég varð framkvæmdastjóri
Kísiliðjunnar hf. en þar var hann
framleiðslustjóri og hafði starfað
við fyrirtækið nánast frá upphafi
þess. Fyrstu kynni okkar þróuðust
fljótt í traust samstarf og góða vin-
áttu. Áður hafði Gústav verið fram-
kvæmdastjóri hjá Síldarverk-
smiðjunni Rauðku á Siglufirði og
gegndi síðar stöðu verksmiðju-
stjóra hjá Síldarverksmiðjum rík-
isins á sama stað. Mér varð strax
ljóst að þar fór maður með mikla
reynslu og þekkingu.
Það var gott að finna hve mjög
hann bar hag fyrirtækisins fyrir
brjósti, en störf hans einkenndust
af nákvæmni og vandvirkni. Gústi
var skipulagður maður sem ávallt
gekk vel undirbúinn til allra verka.
Hann var töluglöggur og reiknaði
og skráði skilmerkilega það sem
hann taldi máli skipta fyrir rekst-
urinn. Þær upplýsingar voru ávallt
vel flokkaðar og á vísum stað á
skrifstofunni hans. Það var nánast
hægt að fletta upp í Gústa ef eitt-
hvað vantaði að vita, slík var yf-
irsýn hans og þekking varðandi
sögu og rekstur Kísiliðjunnar hf.
Gústi gat verið mjög ákveðinn
og fylginn sér enda metnaðarfullur
skapmaður sem gerði kröfur til
annarra en krafðist þó alltaf mests
af sjálfum sér. Þegar mikið lá við
og eitthvað olli truflunum í rekstri
verksmiðjunnar var Gústi ávallt í
fararbroddi enda var hann einstak-
lega röskur maður og úrræðagóð-
ur. Mér er sérstaklega minnisstætt
hvað hann var traustur, ósérhlífinn
og hjálpsamur þegar upp komu
vandamál og á reyndi. Þegar ein-
hvers staðar var þörf fyrir hjálp
eða greiða af hans hendi þá var
alltaf gott að leita til Gústa en hann
var ávallt tilbúinn og virtist njóta
þess að liðsinna öðrum.
Það var gaman að deila tíma
með Gústa utan vinnutíma og eru
margar góðar minningar tengdar
þeim samverustundum. Stundum
var farið í göngu til að kanna og
upplifa hið magnaða umhverfi Mý-
vatnssveitar og nágrennis. Þá var
ekki síður gaman að spila golf eða
badminton sem við gerðum reglu-
lega með góðum hópi. Gústi var
mikill og fimur íþróttamaður og
keppnisskapið var ósvikið. Eftir
góðan leik var farið í heita pottinn
og þá voru stjórnmálin og fleira
rætt, oft af talsverðum ákafa. Gústi
hafði sterkar skoðanir á ýmsum
þjóðfélagsmálum og var mjög rás-
fastur þegar kom að stjórnmála-
skoðunum. Ætíð var samt stutt í
gamansemina enda var Gústi
félagslyndur og með skemmtileg-
an húmor.
Um leið og ég þakka kær og
lærdómsrík kynni vil ég senda
Þóru og öðrum aðstandendum
innilegar samúðarkveðjur.
Kristján Björn Garðarsson.
Hann kunni að
njóta og lifði góðu
lífi. Hann var sjen-
tilmaður fram á síðasta dag. Dag-
inn áður en hann kvaddi vildi
hann láta snyrta sig, fór í rakstur
og klippingu. Við vissum ekki að
daginn eftir myndi hann fara aft-
ur á fund ömmu sem hann sakn-
aði svo sárt. Auðvitað fór hann til
þessa fundar á sjálfan konudag-
inn.
Við sem kveðjum þennan ein-
staka mann munum halda minn-
ingu hans á lofti með því að varð-
veita það sem skipti hann mestu
máli, fólkið hans og gleðina.
„Hvernig gengur í pólitíkinni,
eru karlarnir almennilegir við
þig?“ spurði hann mig í hvert
sinn eftir að ég byrjaði að hafa
formleg afskipti af pólitík. Afi
passaði upp á sitt fólk. Honum
var annt um það að okkur liði vel
og jafnframt að okkur gengi vel.
Haukur
Guðjónsson
✝ Haukur Guð-jónsson fæddist
3. maí 1926. Hann
lést 20. febrúar
2016.
Haukur Guð-
jónsson var jarð-
sunginn 1. mars
2016.
Afi var flinkur að
hrósa fólki og seinni
árin var hann orðinn
verulega væminn á
köflum. Það sagði
ég honum reglulega
og hann hló í hvert
sinn og sagðist bara
orðinn svo gamall,
þetta fylgdi ellinni.
Vinir mínir hafa
sagt mér sögur af
því þegar þeir hittu
hann á Garðatorgi þar sem afi
ræddi um hversu bjart væri yfir
þeim og hversu lánsamir þeir
væru með börn sín og fjölskyld-
ur.
Afi hafði áhuga á mönnum og
málefnum. Hann var barnakarl
og börn hændust að honum.
Hann var alltaf til í að fíflast eitt-
hvað með þeim, veitti þeim
óskipta athygli og gætti þess allt-
af að eiga eitthvert góðgæti
handa þeim. Góðgætið bar hann
alltaf fram á bakka og fékk því
viðurnefnið afi bakki, sem átti vel
við þar sem afi og amma byggðu
sitt hús og bjuggu lengst af á
Bakkaflöt. Hjá afa bakka voru
börn alltaf mikilvægustu gestirn-
ir. Og mínir drengir fengu heldur
betur að njóta þess. Afi var þeim
góð fyrirmynd og þeir voru nánir
og miklir vinir. Söknuður sona
minna er því mikill. Það eru for-
réttindi fyrir unga snáða að fá að
umgangast langafa sinn og lang-
ömmu. Þeir eyddu mörgum góð-
um stundum í faðmi þeirra þar
sem hraðinn var minni, tíminn
meiri og athyglin öll þeirra. Fyrir
það er ég þakklát.
Hann afi minn var húmoristi
og hörkutól. Stoltur og stór.
Hláturmildur og hlýr. Hann stóð
fast á sínu og elskaði sitt fólk.
Hann kenndi mér að standa með
sjálfri mér og gleyma aldrei að
það þarf að vera gaman. Lífið er
til að njóta.
Afi er eini maðurinn sem ég
hef þekkt sem tók hatt sinn ofan
þegar hann heilsaði. Nú tek ég of-
an fyrir afa mínum um leið og ég
þakka samfylgdina.
Áslaug Hulda Jónsdóttir.
Langafi minn, afi Haukur, lifði
langa ævi og sá því tímana tvenna
á sinni tíð. Ég ræddi við hann um
æsku og uppvöxt fyrir skólaverk-
efni fyrir nokkrum árum. Hann
sagði mér frá því þegar hann var
að alast upp í Reykjavík með
bræðrum sínum tveimur, þeim
Jónasi og Sigurjóni. Hann mundi
enn eftir því þegar hann flutti
þriggja ára gamall milli hverfa og
að flutningurinn fór fram á hest-
vagni um hávetur. Foreldrar
hans voru dugnaðarfólk, faðir
hans var sjómaður og móðir hans
vann við saltfiskverkun. Þetta
fólk byggði síðar stórhýsi við
Mávahlíð með eigin höndum. Á
þessum tíma þótti gott að hafa
vinnu yfirhöfuð þannig að afa
mínum fannst þau hafa notið
nokkurrar blessunar. Sjálfur
byrjaði hann að vinna sem sendi-
sveinn hjá fisksala um 10 ára
gamall. Hann fór með sendingar
á reiðhjóli bæjarenda á milli.
Hann réð sig á togara 16 ára
gamall og enskan sem hann lærði
í skóla kom sér vel þegar siglt var
til Englands því þá gat hann túlk-
að fyrir félagana. Seinna var
hann verkstjóri, bæði á láglend-
inu og upp til fjalla við stórfram-
kvæmdir, t.d. við Sigöldu- og
Búrfellsvirkjun. Hann vann stór-
an hluta starfsævinnar sem verk-
stjóri, síðustu starfsárin hjá
Grjótmulningsstöð Reykjavíkur
sem nú heitir Höfði malbikunar-
stöð. Þegar ég spurði afa hvort
mikill munur væri á lífinu í gamla
daga og nú sagði hann svo ekki
vera. Vissulega væri meiri vel-
megun en annars reyndi fólk að
gera eins vel og það gæti við sína
nánustu.
Fjölskyldan hefur í gegnum
tíðina átt margar góðar stundir á
Garðatorgi og þar áður á Bakka-
flöt. Þau afi og amma voru ráða-
góð og gott fólk heim að sækja.
Við verðum alltaf þakklát fyrir
góðar stundir, veislur og punk-
tapartíin góðu sem afi fann upp á.
Þeim þótti alltaf gaman að fá
okkur krakkana í heimsókn, ekki
síst nú undir það síðasta þegar afi
var orðinn gamall og lasinn.
Þorri Hauksson.
Formáli | Minningargreinum fylgir formáli sem nánustu aðstandend-
ur senda inn. Þar koma fram upplýsingar um hvar og hvenær sá sem
fjallað er um fæddist, hvar og hvenær hann lést og loks hvaðan og
klukkan hvað útförin fer fram. Þar mega einnig koma fram upplýs-
ingar um foreldra, systkini, maka og börn. Ætlast er til að þetta komi
aðeins fram í formálanum, sem er feitletraður, en ekki í minning-
argreinunum.
Minningargreinar