Morgunblaðið - 14.12.2019, Qupperneq 35

MINNINGAR 35
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 14. DESEMBER 2019
✝ Svava ÞórdísBaldvinsdóttir
fæddist í Purku-
gerði, Vopnafirði,
19. mars 1929. Hún
lést á Sjúkrahúsi
Siglufjarðar 4. des-
ember 2019.
Foreldrar henn-
ar voru Baldvin
Þorsteinsson, f.
7.10. 1879, d. 30.9.
1950 og Oddný
Þóra Þorsteinsdóttir, f.11.10.
1899, d. 6.7. 1980.
Svava átti 10 hálfsystkini sam-
feðra sem öll eru látin. Þau voru:
Ásta Sigurlaug, Gunnlaug, Arn-
dís, Björn, Baldvin Snælaugur,
Stefán, Helga Kristín, Júlíus,
Steinunn Þórdís, Hannes Þórir.
Alsystkini Svövu voru tvíbur-
arnir Hannes Pétur, f.10.4. 1931,
d. 25.1. 2015 og Kristín Björg,
f.10.4. 1931, d. 21.11. 2018.
Hinn 14.2. 1948 giftist Svava
Júlíusi Júlíussyni, f. 18.1. 1927, d.
23.2. 2004.
Foreldrar hans
voru Júlíus Sigurðs-
son, f. 5.7. 1880, d.
29.9. 1941 og Theo-
dóra Níelsdóttir, f.
23.8. 1891, d. 12.1.
1944.
Synir Svövu og
Júlíusar eru: 1)
Baldvin Júlíus, f.
2.3. 1947, kvæntur
Margréti Svein-
bergsdóttur, f. 4.12.
1945, börn þeirra eru: Svava Þór-
dís, Oddný Þóra og Baldvin Júl-
íus. 2) Theodór, f. 21.8. 1949,
kvæntur Guðrúnu Stefánsdóttur,
f. 25.11. 1949, dætur þeirra eru:
Hrafnhildur, Ásta Júlía, Sara og
Vigdís. 3) Hörður, f. 21.7. 1958,
kvæntur Sigurlaugu J. Hauks-
dóttur, f. 2.5. 1958, börn þeirra
eru Hugborg Inga og Brynjar.
Langömmubörn Svövu eru 21 og
langalangömmubörnin eru fimm.
Útför Svövu fer fram frá
Siglufjarðarkirkju í dag, 14. des-
ember 2019, kl. 13.30.
Með fáeinum orðum langar
mig að minnast tengdamóður
minnar Svövu Þórdísar Baldvins-
dóttur sem lést 4. desember síð-
astliðinn. Dánardagurinn var fal-
legur og mikil ró yfir öllu, henni
varð að ósk sinni að fá að deyja í
svefni. Svava var vel undirbúin
fyrir þessa stund, hún byrjaði að
plana jarðarför sína fyrir all-
löngu, tónlistin var henni mikil-
væg. Það er ekki langt síðan hún
hringdi í okkur eftir að hafa hlust-
að á lagið Á hörpunnar óma við
hlustum í kvöld og vildi bæta því
við. Svava var mjög hrifnæm og
söngelsk enda hafði hún sungið í
kórum til fjölda ára, þar á meðal í
kirkjukórnum í 60 ár.
Árið 1965 fluttist ég til Siglu-
fjarðar þá trúlofuð Baldvini elsta
syni Svövu og Júlíusar. Mér var
tekið opnum örmum, Svava sjálf
ung að árum elskuleg tengda-
mamma, og árið eftir varð hún
amma. Eftir að við fluttum til
Reykjavíkur og síðar til Kanada
var hápuntur okkar að koma í
heimsókn á Sigló og börnum okk-
ar var alltaf velkomið að dvelja
um tíma hjá ömmu Svövu og afa
Júlla. Það var líka ánægjulegt að
þau sáu sér fært að heimsækja
okkur nokkrum sinnum í Kanada.
Við fórum með þeim í skemmti-
legar ferðir á slóðir Vestur-Ís-
lendinga, á þeim tíma töluðu
margir eldri Vestur-Íslendingar
góða íslensku og höfðu mjög gam-
an af að kynnast þeim.
Undanfarin ár höfum við Bald-
vin og fjölskyldan okkar átt góðar
samverustundum með ömmu
Svövu, bæði í sumarbústað okkar
og eftir að við hjónin fluttum bú-
setu okkar til Siglufjarðar. Hún
vildi hafa fjölskylduna nálægt sér,
helst daglega eftir að henni fór að
hraka heilsufarslega. Hún naut
þó lífsins eftir bestu getu til
dauðadags, var virk í félagsskap
eldri borgara, einnig sótti hún
flesta tónlistarviðburði sem voru í
boði í bæjarfélaginu. Það eru ekki
nema tvö ár síðan hún tók inn öll
atriði á Þjóðlagahátíðinni. Hún
hlustaði mikið á útvarp, helst með
tvær stöðvar í gangi, missti ekki
af fréttum og var vel upplýst. Það
var einstaklega gaman að rabba
við hana um helstu mál líðandi
stundar. En fyrst og fremst var
hennar heimur þó Siglufjörður,
þar sem hún bjó alla tíð.
Síðastliðinn mars hélt fjöl-
skyldan upp á 90 ára afmæli
ömmu Svövu með glæsibrag, þar
var hún drottning kvöldsins,
hlustaði hugfangin á fjölskyldu-
meðlimi og vini galdra fram ótal
tónlistaratriði. Yndisleg kvöld-
stund, við Baldvin nutum þess
sérstaklega að börnin okkar
Svava, Oddný og Baldvin og mak-
ar þeirra gátu samglaðst okkur
þessa kvöldstund til heiðurs
ömmu Svövu. Sérstakt gleðiefni
var að Svava yngri og Mark komu
frá Kanada, en þar eru þau búsett
með sinni fjölskyldu.
Tengdamóðir mín hélt fast ut-
an um fjölskyldu sína, gat verið
hvassyrt og dómhörð, en umfram
allt umhyggjusöm og stolt ætt-
móðir. Nú hvílir hún í faðmi Júlla
síns, foreldra og systkina.
Á hörpunnar óma við hlustum í kvöld
mín hjartkæra, draumfagra meyja.
Tunglskinið hefur sín töfrandi völd,
þá tónarnir síðustu deyja.
Í hillingum sjáum við sólfagra strönd,
þar svifum við tvö ein um draumfögur
lönd.
Tunglskinið hefur sín töfrandi völd,
er tónarnir síðustu deyja.
(Theodór Einarsson)
Blessuð sé minning hennar.
Margrét Sveinbergsdóttir.
Hærra, minn guð, til þín,
hærra til þín.
Enda þótt öll sé kross
upphefðin mín.
Hljóma skal harpa mín
:hærra, minn guð, til þín,
hærra til þín
(Matthías Jochumsson)
Hinn 4. desember verður fjöl-
skyldu minni minnisstæður. Dag-
urinn sem amma Svava kvaddi
fjölskylduna sína.
Amma var sómakona, iðin og
sjálfstæð. Fátt var það sem vafð-
ist fyrir henni í daglegu lífi nema
nú undir það síðasta var það lé-
legt hjarta sem plagaði hana.
Amma var virk fram á síðasta dag
og lét engan bilbug á sér finna.
Mér hlýnar um hjartarætur
þegar ég hugsa til krárkvöldsins
sem ég fór með langömmur mínar
tvær á, Boggu Friðgeirs og Svövu
Bald., þar sem þær tjúttuðu og
tvistuðu eins og táningar. En eftir
stutt tvist þá kom hjartaverkur,
amma settist niður og Helga, kon-
an mín, færði henni töflu við
verknum. Hjartaverkurinn leið
hjá svo hún sá ekkert því til fyr-
irstöðu að tjútta ennþá meir, og
svoleiðis gekk það þetta kvöld.
Amma var rosalega stolt af
fólkinu sínu. Alveg sama hvað það
var að gera; spila á píanó, syngja,
leika eða segja brandara. Kirkju-
kór Siglufjarðarkirkju var ömmu
afar kær en þar hafði hún sungið
frá því elstu menn muna. Hún
kættist mikið þegar henni bárust
fregnir af því að hún ætti þrjá af-
komendur í kórnum; mig, Hörð
og mömmu okkar, Hugborgu.
Amma söng einnig í Kvenna-
kór Siglufjarðar um tíma. Þar af
leiðandi var helsta umræðuefni
og sameiginlegt áhugamál okkar
að ræða um kirkjutónlist og kór-
æfingarnar.
Amma, þér þakka ég allt sem
þú gafst mér, allar þær stundir
sem við áttum saman, allt stoltið
sem þú sýndir mér og þá trú á lífið
sem þú hafðir.
Ég kveð þig með þakklæti og
vona að það fari vel um þig þar
sem þú ert núna.
Ég fel í forsjá þína,
Guð faðir, sálu mína,
því nú er komin nótt.
Um ljósið lát mig dreyma
og ljúfa engla geyma
öll börnin þín, svo blundi rótt.
(Matthías Jochumsson)
Fyrir hönd systkinanna á
Hólavegi 65,
Haukur Orri
Kristjánsson.
Elsku amma Svava. Samband
okkar var einstakt, við vorum svo
góðar vinkonur og hún var mér
svo dýrmæt. Við nutum þess að
vera saman og höfðum góð áhrif
hvor á aðra. Okkur fannst ofboðs-
lega gott að hugga okkur saman,
fara í ísrúnt, fara á kaffihús, út að
borða, fá okkur hvítvín heima á
Skáló og henni fannst ekkert
verra ef ég fékk mér eina sígó
líka. Við eigum svo margar góðar
minningar.
Í nokkur ár var hefð hjá okkur
ömmu og Guðrúnu Pebeu að elda
saman eitt kvöld um páskana. Það
voru bestu kvöldin og alltaf kom
eitthvað fyndið og skemmtilegt
upp á hjá okkur. Í eitt skiptið á
föstudaginn langa gerðum við allt
vitlaust á Skálarhlíð; gleymdum
snitselinu í ofninum uppi í eld-
húsi, það brann og allt brunavarn-
arkerfið fór í gang og var í svolítið
langan tíma og allir íbúarnir farn-
ir fram á gang og snerust í hringi.
Við amma höfum hlegið svo oft að
þessu og minntist hún á þetta
núna síðast í október.
Amma var minn helsti stuðn-
ingsmaður og var endalaust að
hrósa mér og dáðist að dugnaði
mínum í vinnu og hvað ég væri
sjálfstæð. Ég fann að hún var
stolt af mér, það var svo góð til-
finning.
Þegar ég hringdi í ömmu fyrir
rúmum tveimur árum og sagði
henni að ég væri búin að hitta æð-
islegan strák sem ég væri svo
skotin í þá var amma mjög glöð.
En svo heyrði ég aftur í henni
nokkrum dögum seinna og hún
sagði mér að hún væri bara alls
ekkert nógu ánægð með þetta því
þá myndu stundirnar okkar ekki
verða eins og hún væri hrædd um
að við myndum ekki hittast eins
oft. Fyrst fannst mér þetta mjög
fyndið en svo var ég glöð að hún
sagði þetta við mig því þá passaði
ég upp á að við tvær ættum áfram
okkar stundir.
Ég er ekki búin að sætta mig
við að við munum aldrei hittast
aftur, einhvern veginn hélt ég að
þú yrðir alltaf til staðar. Auðvitað
vissi ég innst inni að svo væri ekki
en ég ýtti þeim hugsunum frá
mér. En ég er svo þakklát fyrir
tímann okkar saman.
Í dag kveð ég þig amma mín en
núna verður þú hjá mér í hjartanu
hvar sem ég verð í heiminum.
Nú stillt og rótt
ein stjarna á himni skín.
Sú stjarna leiðir huga
minn til þín.
(SH)
Mun aldrei gleyma þér elsku
amma Svava mín.
Elska þig, þín
Vigdís (Vigga).
Svava Þórdís
Baldvinsdóttir
ömmu minnar og afa á Hellu,
Kristínar og Þórðar á Hólavangi.
Það hús ber hagleik Braga gott
vitni, ófá voru hans handtök þar.
Þegar afi var látinn og amma var
ein eftir dáðist ég að ræktarsemi
Braga við aldraða tengdamóður
sína. Hann leit inn á hverjum
degi og fékk sér kaffisopa. Í
þessu var Bragi fyrirmynd eins
og svo mörgu öðru. Dæmi um
hans góðu mannkosti.
Þegar Bragi var kominn á
miðjan aldur fór hann að sinna
aftur áhugamáli úr æsku, tónlist.
Þar var hann einnig fyrirmynd
mín. Safnaði alls konar hljóðfær-
um, gítar, bassa, trommum og
harmónikku. Hann spilaði mikið
með harmónikkufélögum, oft á
gítarinn. Mér fannst þetta mjög
kúl.
Við Rannveig og stelpurnar
okkar höfum átt annað heimili í
Hólavanginum frá aldamótum. Á
þeim tíma hefur Bragi verið okk-
ur ómetanleg stoð og stytta og
aðstoðað okkur með margt.
Verður það seint þakkað að fullu.
Bragi var líka góður afi og
nutu þar fleiri en hans eigin
barnabörn, m.a. dætur okkar.
Það var ósjaldan að hann var
plataður til að lesa ævintýri og
sögur fyrir ungviðið og taldi það
ekki eftir sér.
Við Rannveig og dætur okkar,
Gunnhildur, Björk og Steinunn,
vottum Unni frænku og fjöl-
skyldunni allri okkar dýpstu
samúð. Við þökkum Braga fyrir
samfylgdina. Minning hans mun
lifa.
Þórður Bogason.
Það var á 17. júní-balli í Hellu-
bíói árið 1972 sem Bragi kom til
mín, tók utan um mig og spurði:
„Eigum við ekki að kaupa
Rangá?“ Þá hafði rekstur tré-
smiðjunnar legið niðri í nokkurn
tíma. Þetta samtal varð upphaf
samstarfs okkar, sem stóð í ára-
tugi. Bragi var traustur maður
sem aldrei haggaðist, sama hvað
gekk á, og ákaflega góður smið-
ur. Var það því oft svo, að vanda-
sömustu verkefnin voru honum
falin; smíða hurðir, glugga, inn-
réttingar og önnur nákvæmnis-
verk. Verk Braga sjást víða, til
dæmis þegar við endurbyggðum
Stjórnarráðið var ákveðið að
endurgera eitt herbergi úr
gömlu þiljunum í upprunalegum
stíl og tjasla saman öllu gamla
sprekinu. Að sjálfsögðu var
Bragi settur í þetta verkefni og
fórst honum það mjög vel úr
hendi.
Bragi var hægur og rólegur
maður, úrræðagóður en umfram
allt traustur. Hann var ekki
margmáll en mörg gullkorn
komu þó frá honum. Minnist ég
þess sérstaklega eitt sinn þegar
við unnum með rafvirkjum að
honum fannst þeir ganga hálfilla
um, þá skildi hann eftir vísu á
töflunni og var hún á þessa leið:
Rafvirkinn er rakinn sóði
rennur eftir honum slóði.
Oss það mundi mikið kæta
myndi hann úr þessu bæta.
Bragi og Unnur voru samhent
og skemmtileg hjón, sem ávallt
var gott að umgangast, og með
afbrigðum gestrisin. Ekki var
síður gaman að skemmta sér
með þeim. Höfum við átt margar
góðar stundir með þeim jafnt í
vinnu, á ferðalögum sem og á
ýmsum skemmtunum, sem gott
er að minnast nú.
Að lokum vil ég þakka áratuga
kynni, samvinnu og vináttu. Unni
og aðstandendum öllum sendi ég
innilegustu samúðarkveðjur.
Árni Hannesson.
Góður félagi og samstarfs-
maður Bragi Gunnarsson er fall-
inn frá.
Ég kynntist Braga í Nesi, eins
og hann var oftast kallaður, lít-
illega á fyrstu árum mínum á
Hellu og vissi að þar fór traustur
maður og virtur í sínu fagi,
„húsasmíðinni“.
Það atvikaðist svo að um ára-
mótin 1972/́73 keyptum við Bragi
ásamt fleirum Trésmiðjuna
Rangá og hófum þar rekstur.
Þetta samstarf okkar stóð yfir í
rúmlega þrjá áratugi, eða þar til
Bragi lét af störfum vegna ald-
urs. Það var gott að vinna með
Braga, hann var hæglátur,
traustur og góður fagmaður. Við
áttum samleið víðar en í
vinnunni, m.a. sátum við saman í
bygginganefnd Rangárvalla-
hrepps í fjöldamörg ár.
Bragi unni tónlist og lék oft
undir hjá félögum sínum í Harm-
onikkufélagi Rangæinga og fleir-
um.
Bragi og Unnur höfðu gaman
af að ferðast og fórum við ásamt
fleirum samstarfsmönnum og
mökum í margar góðar ferðir
með þeim, bæði innanlands og
utan.
Að leiðarlokum viljum við Erla
þakka fyrir vináttu og samstarf
alla tíð og sendum við Unni og
allri þeirra fjölskyldu innilegar
samúðarkveðjur.
Garðar Jóhannsson.
Kveðja frá Harmoniku-
félagi Rangæinga
Fljótlega eftir stofnun Harm-
onikufélags Rangæinga árið
1985 gekk Bragi til liðs við félag-
ið og kom fyrst fram með hljóm-
sveit þess á landsmóti Sambands
íslenskra harmonikuunnenda ár-
ið 1990 og lék þá á rytmagítar.
Ekki löngu síðar færði hann sig
yfir á bassagítar og lék með
hljómsveitinni á bassann allt til
ársins 2015 er hann dró sig í hlé.
Það er reyndar varla hægt að
fjalla um Braga nema eiginkona
hans Unnur sé nefnd í sama orð-
inu, svo samrýnd voru þau hjón í
öllu sem þau tóku sér fyrir hend-
ur. Unnur gekk í harmoniku-
félagið um leið og Bragi og hafa
þau í gegnum árin verið traustir
og góðir félagar og öðrum til fyr-
irmyndar hvað það varðar. Bragi
var kjörinn gjaldkeri í félaginu
1996 og gegndi því starfi allt til
ársins 2014 er hann lét af emb-
ætti og eru honum þökkuð traust
og góð störf en ekki er grunlaust
um að þar hafi Unnur nokkuð að
komið líka. Bragi hafði næmt
eyra fyrir lögum og lagavali og
hafði ákveðnar skoðanir á
tveggja og þriggja hljóma lögum
og gat verið fastur fyrir ef því var
að skipta. Á sextugsafmæli sínu
fékk hann harmoniku í afmælis-
gjöf og sótti nokkra tíma í námi
til félaga síns Grétars í Áshól og
einnig hafði hann til taks
trommusett til heimabrúks og
fyrir gesti og ósjaldan var talið í
lag er gesti bar að garði. Fyrr á
árum var gjarnan farið á rútu í
ferðir bæði á heimaslóðir og í
heimsóknir til annarra harmon-
ikufélaga vítt um landið og var þá
gist í tjöldum eða legið í flatsæng
í samkomuhúsum eða skólum og
voru hljóðfærin ætíð með í för og
fjörið þá allsráðandi hvar sem
stoppað var. Ef veður var gott
var spilað á tjaldstæðinu gjarnan
undir berum himni og var aldrei
spurt um heiti eða færni manna,
allir voru með. Einnig fór félagið
til Danmerkur og Færeyja og að
sjálfsögðu var bassinn með í för.
Á seinni árum hefur fólkið flust
úr tjöldunum og flatsængunum í
draghýsi eða húsbíla en þau hjón
áttu slíkan bíl sem þau notuðu og
nutu þess að sækja hinar ýmsu
hátíðir og landsmót á vegum
harmonikuunnenda vítt um land.
Við minnumst Braga fyrst og
fremst sem trausts og góðs fé-
laga og þökkum honum fyrir
samstarfið öll þessi ár. Nú er
Bragi kominn á aðrar lendur og
ekki ólíklegt að talið verði í nokk-
ur lög og væntanlega verður Óli
lokbrá þar ofarlega á blaði en það
lag var í miklu uppáhaldi hjá
honum. Unni og afkomendum
þeirra hjóna færum við okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
F.h. Harmonikufélags Rang-
æinga,
Haraldur Konráðsson.
Frímann & hálfdán
Útfararþjónusta
Frímann
897 2468
Hálfdán
898 5765
Ólöf
898 3075
Sími: 565 9775
www.uth.is
uth@uth.is
Cadillac 2017
Elskaður eiginmaður minn, faðir,
tengdafaðir, afi, langafi og langalangafi,
GESTUR FRIÐJÓNSSON,
fyrrverandi umdæmisstjóri
Vinnueftirlits ríkisins á Suðurnesjum,
Kirkjubraut 12, Akranesi,
lést á Sjúkrahúsi Akraness 8. desember og verður jarðsunginn
frá Akraneskirkju fimmtudaginn 19. desember klukkan 13.
Blóm og kransar vinsamlega afþakkaðir.
Nanna Jóhannsdóttir
börn, tengdabörn og aðrir afkomendur
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
HELGI SELJAN,
fyrrv. alþingismaður,
Kleppsvegi 14,
Reykjavík,
lést á Landspítalanum, Fossvogi, þriðjudaginn 10. desember.
Útförin fer fram frá Grafarvogskirkju föstudaginn 20. desember
klukkan 13.
Jóhanna Þóroddsdóttir
Helga Björk Helgadóttir
Þóroddur Helgason Hildur Magnúsdóttir
Jóhann Sæberg Helgason Ingunn K. Indriðadóttir
Magnús Hilmar Helgason Sólveig Baldursdóttir
Anna Árdís Helgadóttir Indriði Indriðason
barnabörn og barnabarnabörn