Dagblaðið Vísir - DV - 12.06.2020, Blaðsíða 12

12 FRÉTTIR 12. JÚNÍ 2020 DV
svo mikla brjóstaþoku að ég
mundi ekki neitt. Ómeðvitað
hringdi ég síðan í þær til
skiptis þannig að engin þeirra
fattaði hvað ég vissi í raun
lítið. Allt í einu var ég síðan
komin með gríðarlega mikið
af skrásettum upplýsingum.
Þar sem ég vissi hvað þessar
upplýsingar hefðu skipt miklu
fyrir mig fannst mér ekki
annað koma til greina en að
deila þessu áfram. Ein hug­
myndin var að búa til bækling,
jafnvel prenta og dreifa sjálf á
heilsugæslustöðvar.“
Pabbar fá líka
fæðingarþunglyndi
Hún fylltist svo eldmóði,
leitaði til fjölda sérfræðinga
sem allir vildu gjarnan deila
upplýsingum, og fékk for­
eldra með ólíka reynslu að
baki til að segja frá í bók­
inni. „Reynsla okkar allra er
svo misjöfn og þarna birtist
gjarnan ólík sýn á sama hlut­
inn. Fyrir mér var það mikil­
vægt til að nýbakaðir for­
eldrar gætu séð að það er ekki
endilega nein ein rétt leið. Mér
leiðist líka þegar það er verið
að fela sannleikann. Þegar
ég var ólétt að fyrra barninu
mínu las ég bandaríska bók
um brjóstagjöf þar sem stóð
orðrétt: „Brjóstagjöf getur
verið ögn óþægileg.“ Þetta
er rétt í huga sumra kvenna,
margar konur upplifa brjósta­
gjöfina sem algjöran draum
en fyrir öðrum er þetta virki­
lega erfitt og sársaukafullt.
Ég trúi því að fólk sé betur í
stakk búið til að takast á við
erfiðleika ef það hefur fengið
viðeigandi upplýsingar. Sæng­
urkvennagrátur er annað
atriði sem oft er ekki talað
hreinskilnislega um. Ég hafði
lesið að á þriðja degi eftir fæð­
ingu gæti ég farið að skæla og
orðið meyr fyrir móðurhlut­
verkinu. Staðreyndin er að það
verður algjör umpólun á hor­
mónakerfinu hjá nýbökuðum
mæðrum og því verða þær oft
viðkvæmari en ella. Ég fjalla
líka um alls konar atriði sem
fólk hugsar oft ekki út í, eins
og af hverju naflastrengurinn
er einmitt svona langur eða af
hverju geirvartan er einmitt
eins og hún er. Það eru rök­
réttar skýringar á þessu öllu.
Minn draumur var að búa til
bók þar sem nýbakaðir for­
eldrar gætu á einfaldan hátt
flett upp hverju sem er sem
tengist þeirra nýja hlutverki
og barninu þeirra.“
Þrátt fyrir að bókin hafi
verið uppseld í mörg ár vildi
Þóra ekki láta endurprenta
hana nema endurbæta hana
líka. Nú, tíu árum eftir fyrstu
útgáfu, hefur heilmikið bæst
við. „Ég komst ekki til þess að
sinna þessu verkefni vel fyrr
en fyrir um þremur árum.
Þá hellti ég mér út í þetta af
fullum þunga, ég henti út efni
sem mér fannst ekki lengur
passa og bætti við nýju efni.
Ég fékk líka sérfræðinga til að
lesa yfir til að tryggja að ekk­
ert væru úreltar upplýsingar.
Pabbar fá líka meira pláss í
nýju útgáfunni. Pabbar geta
til að mynda fengið fæðingar­
þunglyndi en það hefur ekki
verið hávær umræða um það.
Auðvitað getur fólk gúgglað
en það eru misáreiðanlegar
upplýsingar á netinu. Þarna
eru allar upplýsingar á einum
stað og mjög þægilegt fyrir
mæður með brjóstaþoku að
fletta upp í einni og sömu
bókinni.“
Glasabarnið og
óvænta barnið
Þóra segir að eftir að þau
Völli gengu í hjónaband hafi
þau ákveðið að hella sér út í
barneignir. „Enda fannst mér
ég vera orðin rígfullorðin,
rétt rúmlega þrítug. Það var
því ekki eftir neinu að bíða
og ég hugsaði um fátt annað.
Eftir margra mánaða tilraunir
ákvað ég að láta tékka á mér
því ég hugsaði sem svo að ef
það væri eitthvað ekki í lagi
þá væri eins gott að díla við
það strax. Ég var greind með
endómetríósu og úr varð að
ég fór í glasameðferð. Ég var
svo heppin að það gekk strax í
fyrstu tilraun sem var algjört
kraftaverk. Svo kom Móa
tveimur árum seinna – algjör­
lega óplönuð og eins og þruma
úr heiðskíru lofti. Það er lækn­
isfræðileg skýring á því en
blæðingarhléið sem verður á
meðgöngu og í brjóstagjöfinni
gefur líkamanum tækifæri á
að vinna á endómetríósunni
sem eykur frjósemi á ný og
úr varð Móa. Ég er kannski
ekki með þetta 100% rétt út­
skýrt en það er svo algengt
að fólki sem glímir við ófrjó­
semi sé sagt að fá sér hund
eða hætta að hugsa um þetta.
Það er algjörlega óþolandi og
vissulega fékk ég mér hund en
það þurfti töluvert meira til að
verða ófrísk.“
Hún segir samband hennar
og Völla hafa þróast og styrkst
í gegnum árin, það gangi í
raun alltaf betur og betur.
„Ég hafði ekki áttað mig á því
að ást gæti breyst og stækkað
og orðið svo miklu meira. For­
eldrar mínir hafa verið giftir
í 44 ár. Ég hafði því fyrir­
myndina en var ekki búin að
öðlast skilninginn. Það var
eitt sinn sagt við mig að til að
hjónaband gæti gengið upp þá
þyrftu hjónin að vera meistar­
ar hvort annars og bæta hvort
annað upp. Ég held að það sé
lykillinn að okkar hjónabandi.
Við erum bæði afskaplega
langt frá því að vera fullkom­
in en höfum náð þessu jafn­
vægi. Ég held líka að börnin
okkar séu góður vitnisburður
um að okkur var ætlað að vera
saman.“
Alein á Jökulsárlóni
Í sumarfríinu reiknar Þóra
með að fjölskyldan verði á
flandri innanlands. „Lang­
þráður draumur minn rættist
í byrjun maí þegar við leigð­
um okkur húsbíl. Ég reikna
með að við gerum það aftur
í sumar. Það má segja að ég
sé með húsbílablæti. Eftir á
fannst okkur fyndið að eftir
níu vikur innilokuð saman að
við skyldum þá ákveða að fara
í ferðalag öll saman innilokuð
í enn minna rými. Þetta var
algjörlega dásamlegt og sann­
kölluð minningasköpun. Mér
finnst þetta húsbílaferðalag
í raun vera eitt það svalasta
sem ég hef gert og mig dauð­
langar að við fjölskyldan fáum
okkur samstæða jogginggalla.
Áður en við ferðuðumst um
landið tókum við prufurúnt
um Snæfellsnesið. Ég hef
ferðast mikið um landið og á
mjög góð útivistarföt. Eftir
þennan fyrsta rúnt pakkaði ég
hins vegar upp á nýtt og fór
bara í jogginggalla því þegar
maður er húsbílakona þá er
maður í þægilegum fötum.“
Þeim fannst þau nánast vera
einu ferðalangarnir á Íslandi í
vor, og kannski voru þau það.
„Síðustu ár hef ég oft ætlað
að fara að Seljalandsfossi en
aldrei fengið bílastæði. Nú
vorum við ein þar og gerð­
um ekki annað en að taka
myndir. Þegar við komum að
Jökulsárlóni vorum við líka
ein og lögðum eins og fautar
til að hafa sem best útsýni úr
húsbílnum. Þetta var svona
„Palli var einn í heiminum
á Jökulsárlóni“. Þarna voru
bara við og nokkrir selir. Lík­
lega vorum við þar í tvo, þrjá
klukkutíma. Þetta var alveg
súrrealísk reynsla miðað við
stöðuna síðustu ár þar sem allt
er krökkt af ferðamönnum.
Við reiknum alveg með því að
það verði margir Íslendingar á
ferðinni um landið í sumar en
okkar plan er að ferðast meira
um landið okkar. Við ætlum
sem fjölskylda að búa til enn
fleiri góðar minningar.“ Og
nú fær Morgan Kane að fara
með. n
Að vera í þeirri stöðu að
þurfa að vinna á aðfanga-
dagskvöldi ár eftir ár er
galið.
Labradorhvolpurinn Morgan Kane er nýjasti meðlimur fjölskyldunnar. Þegar mest var átti fjölskyldan
sex hunda. MYND/ERNIR