Strandapósturinn - 01.06.1985, Blaðsíða 35

Goðdal. Ég æda að segja hér frá atburðum sem þar gerðust árin
1885 — 86.
Um miðja 19. öld bjó sá bóndi á Gilsstöðum í Selárdal í Stein-
grímsfirði er Eyjólfur hét Isaksson, ættaður úr Dalasýslu. Kona
hans var Helga Jónsdóttir ffá Reykjanesi á Ströndum. Er forfeðra
hennar getið í Strandamannasögu Gísla Konráðssonar og voru
þeir vel virðir norður þar.
Eyjólfur var vinsæll maður og vel menntur, eftir því sem á þeim
tíma þótti. Skáldmæltur og sá fleira en aðrir menn, meðal annars
er sagt að hann gengi á fund huldra vætta og álfa og eru til skráð-
ar sagnir af.
Þau Eyjólfur og Helga eignuðust 5 börn og voru það allt dætur,
yngsta dóttir þeirra, María, fæddist árið 1835. Um 1860 er þessi
María vinnukona á Stað í Steingrímsfirði. Þar kynntist hún ungum
manni, Kára Kjartanssyni. Voru þau bæði vinnuhjú hjá sóknar-
prestinum Sigurði Gíslasyni.
Þau María og Kári felldu hugi saman og fæddist fyrsta barn
þeirra á Stað árið 1865, en það dó fárra daga gamalt. Arið 1867
eru þau enn ógift vinnuhjú á Stað, en þá fæddist annað barn
þeirra, dóttir er hlaut nafnið Karólína. Ári síðar verða prestaskipti
á Stað. Þá kemur þangað séra Magnús Hákonarson, fóstursonur
Magnúsar Stephensen í Viðey.
Þá flytja þau María og Kári ffá Stað. Giftu þau sig þá og fóru að
búa á Geirmundarstöðum í Selárdal. Þar bjuggu þau hjónin næstu
tíu árin, en fluttu þá að Goðdal í Bjarnarfirði.
I Goðdal mætti þessi fjölskylda miklum og þungum örlögum.
I byrjun júlímánaðar 1885, gerði norðan áhlaup á Ströndum,
með veðurofsa og snjókomu á fjöllum, en slyddu og slagviðri í
byggð. Þó að komið væri fram um tólftu sumarhelgi, voru fáfærur
nýlega afstaðnar, en ær og lömb enn hýst. I byggð brast veðrið á
snemma morguns og fór vaxandi fram yfir hádegi, en er leið á
daginn fór að draga úr mesta veðurofsanum.
Á flestum bæjum í Bjarnarfirði átti að láta kvíærnar út þennan
morgun eins og venjulega þegar mjöltum var lokið, en það fór
víða svo, að þær fengust ekki burt ffá húsunum, eða fuku um koll í
veðurhamnum og lágu þar bjargarlausar, þar til þeim varð aftur
33