Strandapósturinn - 01.06.1985, Side 96

ar út á sylluna, hún var örmjó og hallandi. Þverhnýpt berg var
neðan við hana, a.m.k. 10 metra hátt og sjórinn þar undir. Nokk-
uð var erfitt að fóta sig á syllunni, því urðin á henni var smágerð
og glerhörð svo að ekki markaði í hana. Allt gekk þetta nú samt
vel uns við vorum komnir meira en hálfa leið. Þar var leiðin lokuð
af stórum aflöngum steini, sem lá á ská frá neðstu brún syllunnar
og upp að berginu fyrir ofan. Þetta gerði nú strik í reikninginn.
Við vildum ógjarna þurfa að snúa við, og klifruðum því yftr klett-
inn, annar í einu, og ekki án áhættu. Munaði víst litlu, að við misst-
um hand- eða fótfestu og værum við þá ekki til frásagnar. En allt
tókst þetta vel og komumst við yfir þennan stóra stein, sem lokaði
leið okkar. Syllan hélt áfram, og á einum stað var glufa, sem næst-
um skar hana í stundur, en einnig þar komumst við yfir. Eftir
þetta var auðfarið það sem eftir var leiðarinnar, og máttum við
þakka guði fyrir að leiða okkur heila úr þessari hættu, sem við
stofnuðum okkur í að óþörfu, heldur en að fara að ráðum for-
eldra okkar.
Eftir þetta héldum við áfram og komum heim til okkar, að
Steinstúni, þó nokkru eftir miðnætti, glaðir eftir góðan dag, en
ekki lausir við sektartilfinningu yfir því að hafa óhlýðnast leiðsögn
foreldra okkar, og þar með lagt okkur í óþarfa lífshættu.
Þau voru bæði á fótum, pabbi og mamma, og voru löngu orðin
dauðhrædd um okkur. Voru þau að því komin, að leggja af stað,
til að leita okkar. Þau voru fegin að sjá okkur heila á húfi, og fögn-
uðu komu okkar heilshugar. Og þegar við sögðum þeim frá för
okkar um klettana, skildu þau, að hér hefðum við verið í mikilli
hættu staddir, og þökkuðu guði fyrir handleiðslu hans á drengjun-
um þeirra og báðu hann að vernda okkur alla ævi.
Ein lítil minning um Hallfríði Jónsdóttur á
Hrauni, föðursystur mína
Foreldrar mínir áttu heima á Melum í fimm ár, frá
1927—1932. Á þeim árum átti Hallfríður frænka mín heima á
Hrauni með fjölskyldu sinni. Hún hafði lídnn kálgarð ofan við
94