Strandapósturinn - 01.06.1985, Qupperneq 107

Ef að þetta er satt, sem þú segir um þjóninn, þá skaltu koma
með mér. — Við verðum að semja kæru á hann, — og ég skal af-
henda skipstjóra hana. — Síðan tók hann mig með sér inn til sín
og fékk mér skriffæri og hjálpaði mér við að semja bréfið, sem
hann fór svo með. — Innan stundar kom hann svo aftur og sagði,
að skipstjóri vildi tala við mig. — Auðvitað var ég skjálfandi af
hræðslu — sem reyndist þó óþarfi — því Asgeir Sigurðsson var
mikið prúðmenni.— Hann lét mig endurtaka það sem stóð í bréf-
inu — en sagði við stýrimann, að hann ætti að fylgja mér á fyrsta
farrými og segja þernunni þar, að ég ætti að fá einsmannsklefa.
Auðvitað varð ég fegin, að úr þessu rættist með plássið, en það
segi ég satt, að mér leið illa að hafa átt þátt í því — að þessi vesal-
ingsmaður missti atvinnu sína — fyrir mínar aðgerðir, en ég
frétti, að hann var látinn fara strax og skipið kom til Reykjavíkur.
— Hérna gæti nú verið amen eftir efninu, — og þó. Þessi ársdvöl
mín á hælinu er svo djúpt greipt í sál mína, að kannske hef ég gott
af því að færa á pappírinn nokkrar svipmyndir þaðan.
Eg kom á hælið að kvöldlagi. A móti mér tók gustmikil kona,
sem lagði fyrir mig ótal spurningar, sem ég svaraði eftir bestu
getu, að því loknu var mér fylgt þangað, sem ég átti að vera, —
það reyndist vera stofa 5 á þriðju hæð. — Þetta var 8 manna stofa.
Er ég virði fyrir mér íbúa hennar sé ég að fimm af þeim voru
mjög ungar og fallegar stúlkur. — Aðeins tvær virtust vera mjög
mikið veikar — enda dóu þær báðar fyrsta mánuðinn sem ég var
þarna.
Nú ætla ég að rifja upp hverjar þær voru, þessar ungu og fall-
egu stiilkur, sem áttu að verða stofufélagar mínur um ófyrirsjáan-
lega framtíð. — Ég ætla byrja út við gluggann hægra megin, þar
átti rúmið sitt Sigríður Antonsson. Hún var Reykvíkingur alin upp
af móðursystur sinni — elskulegri konu, sem alltaf kom í heim-
sókn á hverri helgi, og nutum við oft góðs af rausn hennar, er
hún var að færa Sirrí eitthvert góðgæti, — svo sem heitt súkkulaði
og rjómapönnukökur, — Fríða var hún kölluð, og vann á bók-
bandinu hjá Isafoldarprentsmiðju.
I næsta rúmi var hún Inga lida dóttir Sigurjóns á Litlu Laugum í
105