Strandapósturinn - 01.06.1985, Síða 118

meðan taðan var óhirt af túninu og lái honum hver sem vill. Samt
hjálpaði hann okkur að tygja okkur og sá um að allt væri sem
skyldi með hestana.
Þarna var ekki um þann viðleguútbúnað að ræða, sem nauðsyn-
legur þykir nú. Ekki fínt tjald með föstum botni og himni, heldur
einfalt tjald botnlaust eins og þá tíðkaðist. Okkur fannst nú ekki
gera mikið til, þó að botninn væri enginn, en tókum með okkur
firn af strigapokum og öll þau teppi, sem til voru á heimilinu. Ég
varð stórhneyksluð, þegar mamma vildi að ég tæki sængina mína
með, ég hélt nú að okkur yrði ekki kalt í blessuðu blíðviðrinu. Svo
yrði ég heldur álappaleg, húkandi ofan á sængurfatapokanum á
grútfúlum klárnum.
Eitthvað varð að hafa til þess að belgurinn væri ekki tómur.
Brauð, smjör, kæfa og harðfiskur var sett í skjattann og mjólkur-
flaska í sokkbol. Mesta þarfaþingið var prímusinn og það sem
honum fylgdi, skaftpottur, olíuflaska, eldspýtur og spíssnál. Til eld-
unar var haft haffamjöl og sykurblandað kakó. Svo myndi blessað-
ur silungurinn verða ljúfur í munni.
Það voru ósköp ánægðir ferðalangar, sem lögðu af stað um
hádegisbil dag einn. Veðrið var ágætt, sólskin og sunnanandvari.
Reyndar var ansi dökkur bakki til hafsins, en það veður var þar en
ekki hér.
Stóra-Hvalsárland er ekki nema um það bil 2,5 km á breidd
meðfram fjörunni en er allt á langinn, teygist alveg upp að mörk-
um Stranda- og Dalasýslna. Það er mest holt og ásar hið neðra
með mýrarflóum á milli, en er hið effa grunnur dalur, grýttur og
gróðurlítill sunnan við Hvalsána, en norðurkinn dalsins liggur
móti sól, og er ein samfelld gulstararbreiða. Þessi dalur var fyrrum
albyggður og eru glögg merki um 4 býli. Hið neðsta er Arbakki
sem er þó snertispöl neðan við dalinn og stendur á háum bakka
við árgilið. Þar mun hafa verið mjög fallegt bæjarstæði en ekki
hefur verið öruggt með börn þar, bæði er bratt ofan í gilið og svo
fellur nokkuð stór lækur í háum fossi austan við túnið.
Fram og upp af Árbakka og niðuraf brokflóanum Púka hef ég
rekist á húsatættur. Það voru torfveggir tveggja húsa, þó ekki sam-
116