Strandapósturinn - 01.06.1985, Qupperneq 133

og virt fyrir sér óendanleik hafsins, með alla sína duttlunga, feg-
urð og ofsa. Og hann rifjar upp fyrir sér síðasta róðurinn á gömlu
trillunni. Það var komið fram í seinnihluta nóvembermánaðar.
Haustið hafði verið risjótt, eilífur stormbeljandi og ekki gefið á sjó.
Það er niðamyrkur, hann losar svefninn. Allt er svo undarlega
hljótt. Hann glaðvaknar og hlustar. Það heyrist ekki lengur í vind-
inum sem hafði gnauðað svo lengi án afláts við gluggann. Hann
heyrir aðeins lítilsháttar brimhljóð í fjarska. Sennilega utan frá
skerjum. Konan og börnin sofa vært. Hann liggur nokkra stund
vakandi, en heyrir þá að útihurðin er opnuð. Og svo heyrist létt
fótatak í stiganum. Hann þekkir þetta fótatak, hefur svo oft heyrt
það áður. Og það er alltaf jafn létt, þó sá sem það eigi sé kominn
vel á sjötugs aldurinn. Faðir hans er hér á ferð. Hann opnar dyrn-
ar varlega og talar í hálfum hljóðum, vill ekki vekja börnin.
Ég held það sé komið sjóveður, segir hann, ágætis sjóveður,
bætir hann svo við. Svo leggur hann aftur hurðina og er farinn.
Hann ýtir við konunni til að láta hana vita, hvað til standi, en hún
muldrar eitthvað og færir sig nær honum en áttar sig svo á, að
hún hefur misskilið hann, og fer að tína á sig fötin.
Hann gengur yfir í herbergi drengjanna og vekur þann eldri,
sem glaðvaknar þegar hann veit hvað til stendur. Það er stjörnu-
bjartur himinn. Máninn er hátt á vesturhimni, og slær fölum
bjarma þvert á fjörðinn. Það er vestan andvari og froststirningur á
jörðu. Fjöllin eru hvít í kollana, en neðar dökk og dularfull,
kannski er í þeim hrollur. Skýjaflod kemur siglandi úr suðri, en
fer sér hægt. Utan frá skerjum berst brimhljóð, með sogum og
svarri, eins og hafið sé að ljúka við næturhljómkviðuna. Hann
gengur austur fyrir húshornið og léttir á sér. Það er ekki um að
villast það lítur út fyrir gott sjóveður. Niður við lendinguna stend-
ur gamla trillan. Ekki hafði verið reiknað með, að farið yrði á sjó á
henni úr þessu. Verið var að smíða nýja trillu, og átti að taka vél
ina úr þeirri gömlu, því sú vél var ný, og senda hana suður þar
sem nýi báturinn var í smíðum. Reyndar átti að vera búið að
senda vélina, en það hafði dregist. Svo enn lá það fyrir þeirri
gömlu að fara einn róður. En það yrði líka sá síðasti. í undanfar-
andi hafátt, hafði brimið hrúgað upp miklum þara í lendinguna,
131