Strandapósturinn - 01.06.1997, Qupperneq 87

Guðmundur P. Valgeirsson,
Bœ, Trékyllisvík:
Sjúkra-
flutningar
Eins og gefur að skilja voru allir flutningar erfiðir áður en
þær samgöngubætur urðu til sem við nú þekkjum og búum við.
Þar er ólíku saman að jafna. Er þó enn kvartað yfir erfiðleikum
í því sambandi og ekki að ástæðulausu.
Það gat orðið erfitt að koma sjúklingi undir læknishendur
þegar þess þurfti við. Var þá ekki nema tvennt til. Að nota sjó-
leiðina, þegar því var hægt að koma við, á þeim bátum sem til
þess þóttu hæfastir í hverju tilviki, eða þá að fara á landi á hest-
um ef því varð við komið og hinn sjúki gat setið á hesti. En þeg-
ar þessar leiðir brugðust varð að leita annarra úrræða, s.s. að
bíða skipsferða, en þar var ekki á vísan að róa. A fyrstu áratug-
um þessarar aldar var héraðslæknir Strandasýslu búsettur á
Hólmavík. Það var þá enginn leikur að koma sjúklingum héðan
norðan af nyrstu bæjum Arneshrepps, einkum að vetrarlagi. Þó
var það gert þegar rnikið þótti við liggja. Minnist ég tveggja til-
fella þess eðlis í bernsku minni. Eg man það að Ingibjörg Jó-
hannsdóttir á Steinstúni fékk illt handarmein að sumarlagi. Var
það rnikið graftarmein í löngutöng hægri handar. Gaf læknir-
inn, Magnús Pétursson á Hólmavík, út þann úrskurð að ekki
yrði gert við það nerna henni yrði komið til Hólmavíkur. Var það
þá gert. Hún var sett upp á hest sárþjáð af meini sínu og reidd
85