Morgunblaðið - 26.03.2022, Side 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 26. MARS 2022
✝
Sigurbjörg Jón-
asdóttir fædd-
ist 7. febrúar 1942.
Hún lést 1. mars
2022.
Sigurbjörg var
fædd og uppalin á
Grundarbrekku í
Vestmannaeyjum.
Foreldrar hennar
voru Jónas Guð-
mundsson og Guð-
rún Magnúsdóttir.
Hún var næstyngst sex systkina,
systkini hennar voru þau Jó-
hanna, f. 15.7. 1931, d. 2.10.
1938, Hilmar, f. 14.4. 1934, d.
16.3. 2016, Einar, f. 24.11. 1938,
d. 3.2. 2021, Jóhann, f. 5.5. 1940,
og Magnús Þór, f. 4.5. 1947, d.
24.4. 2019.
og Þóreyju Erlu Davíðsdóttur, f.
17.10. 2005.
Sigurbjörg lauk fjórða-
bekkjarprófi í Gagnfræðaskól-
anum í Vestmannaeyjum 1959.
Þá gekk hún í Húsmæðraskólann
1960-1961. Að loknu námi starf-
aði hún við ýmis skrifstofustörf,
lengst af á Tanganum í Vest-
mannaeyjum og sem launa-
fulltrúi í Hraðfrystistöð Vest-
mannaeyja. Eftir að börnin
fæddust starfaði Sigurbjörg að-
allega sem húsmóðir, en fór aft-
ur á vinnumarkaðinn þegar
börnin voru vaxin úr grasi og
starfaði þá sem ræstitæknir. Sig-
urbjörg og Viðar reistu sér
heimili á Höfðavegi 26 í Vest-
mannaeyjum þar sem þau
bjuggu allan sinn hjúskap, ef frá
er talinn sá tími sem þau bjuggu
í Reykjavík meðan á Heimaeyj-
argosinu stóð.
Útför Sigurbjargar fer fram
frá Hvítasunnukirkjunni í Vest-
mannaeyjum í dag, 26. mars
2022, kl. 11.
Sigurbjörg giftist
Viðari Óskarssyni,
f. 17.3. 1938, frá
Vestmannaeyjum,
hinn 16.3. 1968.
Börn þeirra eru: 1)
Jónas Rúnar, f.
26.4. 1971, kvæntur
Inger Jóhönnu
Daníelsdóttur, f.
12.9. 1974. Eiga þau
saman dótturina
Rakel Rós, f. 5.2.
2009. 2) Hafþór Óskar, f. 16.5.
1976, kvæntur Örnu Erlings-
dóttur, f. 2.3. 1981. Eiga þau
saman dæturnar Hrefnu Björgu,
f. 21.2. 2012, og Ásdísi Evu, f.
13.7. 2014. Fyrir átti Arna börn-
in Dan Davíðs f. 24.7. 2002, Söru
Ísold Davíðsdóttur, f. 15.2. 2004,
Elsku mamma, þá er komið að
kveðjustund. Ég er svo þakklátur
fyrir að þú varst mamma mín og
alltaf varstu til staðar, hvort sem
var í gleði eða sorg. Á hverjum
degi varstu til staðar, þú sinntir
mér með svo miklum kærleika og
með framtíð mína að leiðarljósi,
hvort sem ég væri sammála eður
ei, en þú horfðir lengra en augu
mín sáu. Þú kenndir mér að það að
elska er ekki alltaf að samþykkja
óskir heldur að horfa til framtíðar
og ég sem faðir reyni að lifa sam-
kvæmt því.
Sumrin og þá sérstaklega
sumarfríin í litla fellihýsinu voru
ómetanlegur tími. Ferðast um
landið þar sem margt og mikið var
skoðað. Kotmótin voru órjúfanleg-
ur hluti af sumrinu, alltaf var farið
þangað þar sem við lærðum um
Guð okkar og frelsara.
Ekki var maður alltaf eins og
engill, enda bara barn sem leikur
sér og brallar misgáfulega hluti,
en alltaf var maður elskaður eins
og maður var. Eitt sinn á svifflugs-
móti fyrir langalöngu í Múlakoti
tók ég þátt í grikk sem í sjálfu sér
var ósköp saklaus, þar sem við
prakkararnir tókum kók úr flösku
sem var inni í tjaldi hjá einhverj-
um og skiptum því á milli okkar en
settum svo kalt kaffi í staðinn.
Lokuðum flöskunni voðalega flott,
biðum svo í ofvæni eftir því að eig-
andinn fengi sér nú úr flöskunni.
Eðlilega voru viðbrögðin hjá hon-
um þannig að við skemmtum okk-
ur einstaklega vel. Ég man að ég
sagði þér þessa sögu fyrir stuttu
og þér var mjög skemmt. Enda
gat hún mamma alveg verið að
grínast í sínum nánustu og hafði
mjög gaman af því.
Ferðalögin á flugvélinni voru
líka ævintýri, skroppið á Flúðir og
labbað í bakarí til þess að fá sér
kaffitíma. Einstakt að fá að upplifa
og ég er svo þakklátur. Í daglega
lífinu varstu alltaf að sinna fjöl-
skyldunni, ávallt var eitthvað gott
og hollt fyrir okkur og aldrei upp-
lifði ég að mig vantaði eitthvað þó
svo að mig langaði kannski í eitt-
hvað. Við náðum vel saman og eftir
að ég varð fullorðinn var mjög
sterk taug á milli okkar og þú sást
alltaf á mér ef eitthvað amaði að og
varst tilbúin að rétta fram hjálp-
arhönd. Nú er hvíldin komin, eins
og þú varst búin að óska eftir þar
sem líkaminn var komin að enda-
stöð.
Minning þín lifir og þín verður
sárt saknað.
Ég hef augu mín til fjallanna,
Hvaðan kemur mér hjálp?
Hjálp mín kemur frá Drottni,
skapara himins og jarðar.
(Sálmur 121)
Þinn sonur,
Hafþór Óskar.
Mamma mín, hún Sibba á
Grundarbrekku, kvaddi okkur 1.
mars sl. södd lífdaga, skömmu eftir
að hafa fagnað 80 ára afmæli sínu.
Síðustu tvö æviárin voru henni erf-
ið þar sem hún glímdi við heilsu-
brest, en ávallt var samt stutt í
glettnina hjá henni. Mamma var
einstaklega góðhjörtuð, hjálpsöm
og fórnfús kona sem hlúði vel að
fjölskyldu og vinum. Hún var
næstyngst sex systkina frá Grund-
arbrekku í Vestmannaeyjum sem
ólust upp á ástríku heimili þar sem
oft var þröng á þingi. En þrátt fyr-
ir þröngan húsakost var ekki óal-
gengt að þar gistu kostgangarar,
auk þess sem mikill gestagangur
var ávallt á heimilinu. Dugnaður
og eljusemi voru mömmu í blóð
borin, enda markaðist hún af upp-
eldinu þar sem leggja þurfti mikið
á sig til að sjá sér og sínum far-
borða. Mamma minntist þess til
dæmis oft að á meðal hennar hlut-
verka hafi verið að reka kýrnar
þrjár sem haldnar voru á Grund-
arbrekku upp á túnin þar sem
núna er Höfðavegur. Henni þótti
þetta einstaklega leiðinlegt starf
og var þess fullviss að beljunum
væri illa við sig, sér í lagi þar sem
þær virtust gera í því að skíta á
Skólaveginn. Þá þurfti hún að
hreinsa drulluna upp þar sem ekki
gekk að skilja slíkan subbuskap
eftir á aðalgötu bæjarins.
Að námi loknu í Gagnfræðaskól-
anum í Vestmannaeyjum fór
mamma í Húsmæðraskólann í
Reykjavík. Það kom alltaf blik í
augun á mömmu þegar hún minnt-
ist tímans í Húsmæðraskólanum,
en þar naut hún sín vel og eignaðist
marga góða vini. Að námi loknu
sinnti mamma ýmsum skrifstofu-
störfum. Hún starfaði meðal ann-
ars sem launafulltrúi í Hraðfrysti-
stöð Vestmannaeyja þar sem allt
að 450 manns störfuðu. Á þessum
tíma fengu allir starfsmenn greitt í
beinhörðum peningum og var það
þá eitt af verkefnum mömmu að
fara upp í banka að sækja launin.
Þarna gekk sem sagt kornung
skrifstofudaman í gegnum bæinn
með töskur fullar af peningum. Í
dag yrði sjálfsagt brynvarinn bíll
með tveimur fílefldum karlmönn-
um sendur í verkefnið. En henni
fannst þetta nú ekkert tiltökumál.
Fjölskyldan var mömmu allt og
áttum við bræðurnir alltaf mjög
gott samband við hana, og í seinni
tíð leið varla sá dagur sem við ekki
spjölluðum saman í síma. Þegar
svo tengdadætur og barnabörn
bættust í hópinn þá tók hún ömm-
ustarfinu fagnandi og átti virkilega
gott samband við tengdadæturnar.
Mamma var trúuð kona og virk-
ur meðlimur í Hvítasunnukirkj-
unni Betel. Passaði hún vel upp á
að við bræðurnir fengjum kristi-
legt uppeldi og eru þær ófáar
stundirnar sem ég veit að hún hef-
ur beðið fyrir okkur fjölskyldu
sinni, sem og öðrum vegferðar-
mönnum. Hún bar alltaf mikla
væntumþykju til allra sem í kring-
um hana voru og reyndist ávallt
góður og tryggur vinur vina sinna.
Það er gott að hugga sig við það
núna að mamma skuli hafa átt
brennandi og staðfasta trú á að
þegar að stritinu hér á jörðu lýkur
þá bíði okkar himneskar hallir þar
sem við fáum að hitta aftur þá sem
á undan okkur hafa farið. Mamma
var hvíldinni fegin og hlakkaði til
að verja eilífðinni með vinum á
stað þar sem veikindi og sjúkdóm-
ar þekkjast ekki.
Hvíl í friði elsku mamma mín.
Jónas Rúnar Viðarsson.
Nú er elsku tengdamóðir mín
farin frá okkur. Það eru komin 13
ár í sumar síðan ég kynntist henni
Sibbu eftir að við Hafþór fórum að
stinga saman nefjum. Hún var
húsmóðir fram í fingurgóma og
ávallt þegar ég kom, ein eða með
börnin, var smurt brauð og hlað-
borð í boðinu enda var hún hús-
mæðraskólagengin og sást það
alla hennar ævi. Alltaf var heimilið
hennar og Viðars tengdapabba fín-
pússað, hreint og fallegt.
Sibba var mikil handavinnu-
kona sem prjónaði og heklaði
hverja fallegu flíkina á fætur ann-
arri þar til gigtin tók það af henni.
Dýrmætt að eiga handtökin henn-
ar í fallegum fötum sem hún prjón-
aði eða heklaði handa dætrum
okkar Hafþórs.
Ég verð alltaf þakklát Sibbu
fyrir að taka mér og börnunum
mínum vel, hún hafði alltaf hag
okkar fyrir brjósti og fannst gam-
an að fylgjast með hvað þau voru
að bralla og gladdist með hverju
gæfuspori. Hún var með óskap-
lega græna fingur og sólskálinn á
Höfðavegi var fullur af blómum ár
eftir ár. Ég hef reyndar bara séð
myndir af því en það var sameig-
inlegur áhugi okkar, pottablóm, og
hún gat alltaf talað um blómarækt
enda hokin af reynslu.
Elsku Sibba, takk fyrir allt og
allt, hvíldu í friði í faðmi Jesú sem
þú þekktir svo vel.
Þín tengdadóttir,
Arna Erlingsdóttir.
Sibba var uppáhaldssystir
pabba. Hún var reyndar eina syst-
ir hans sem komst á legg en samt
sem áður uppáhaldssystir hans.
Þegar við pabbi fórum í síðasta
skipti hans til Vestmannaeyja
ásamt mömmu og fjölskyldunni
minni kíktum við að sjálfsögðu á
Sibbu og Viðar. Það var farið að
draga af pabba og þau vissu að
pabbi kæmi aldrei aftur til Vest-
mannaeyja og líklegt að þau
myndu ekki hittast aftur í þessu
jarðlífi. Kærleikurinn og vináttan
á milli þeirra var alger. Ég náði
myndum af þeim þar sem þau
lögðu höfuðin saman og brostu
hvort til annars. Systkinakærleik-
urinn var einlægur.
Það var auðvelt að þykja vænt
um Sibbu. Hún var bara þannig.
Alltaf tók hún innilega á móti mér
þegar við hittumst. Ég á einmitt
mína fyrstu minningu um heim-
sókn til hennar. Ég var þriggja
ára. Pabbi og mamma fóru í ferða-
lag til Noregs og ég var sendur í
pössun til Sibbu í Vestmannaeyj-
um. Það eina sem ég man úr heim-
sókninni var reyndar að Jónas
frændi, sonur Sibbu, beit mig. Það
er löngu fyrirgefið.
Í einu kennaraverkfallinu fór
ég til Vestmannaeyja að vinna í
fiski. Ég hef verið um 18 ára. Þá
fékk ég gistingu hjá Jóhanni
frænda sem hélt líklega að ég væri
krónprins Íslands, slíkar voru
móttökurnar. Hótel mamma
bliknaði í samanburðinum. Þá var
ekki á annað minnst en ég kæmi
alltaf í kvöldmat til Sibbu. Það var
líka vel þegið og alltaf fékk ég góð-
ar móttökur þessar vikur sem ég
dvaldi á Suðurhafseyju.
Síðustu árin hitti ég Sibbu og
Viðar gjarnan þegar þau komu í
bæinn og Jónas og Inger buðu
þeim í mat. Stundum var mér og
Dögg boðið með og stundum kíkti
ég í kaffi eftir matinn. Sibba var
farin að missa heyrn og erfitt að
halda uppi samræðum en móttök-
urnar voru alltaf hlýlegar.
Það er gott að hlýja sér við góð-
ar minningar. Nú hafa pabbi og
Sibba hist á himnum hjá Jesú. Þar
er enginn vandi fyrir þau að
spjalla því þar er enginn með
slæma heyrn eða lélegan líkama.
Elsku Viðar, Jónas, Hafþór og
fjölskyldur. Ég sendi ykkur öllum
mínar innilegustu samúðarkveðj-
ur. Minning um góða konu lifir.
Fjalar Freyr Einarsson.
Sigurbjörg Jónasdóttir, Sibba á
Grundarbrekku, gætti okkar
systkina í bernsku og spilaði stórt
hlutverk í tilveru okkar. Við minn-
umst hennar með hlýju og þakk-
læti því hún var okkur alltaf góð.
Það var mikið vinfengi á milli
mömmu okkar og móðurömmu og
fjölskyldunnar á Grundarbrekku
og síðar pabba og mömmu eftir að
þau stofnuðu heimili. Oft var kom-
ið við á Grundarbrekku og okkur
var alltaf tekið af mikilli gestrisni
og vinsemd.
Á jólunum fengum við systkin-
in í Betel, og síðar á Arnarhóli,
jólagjafir frá Grundarbrekku. Oft
var það vönduð handavinna eða
góðar bækur. Það var alltaf til-
hlökkun að opna pakkana frá
Grundarbrekku og við erum viss
um að Sigurbjörg átti stóran þátt í
þeirri rausn sem okkur var sýnd.
Sigurbjörg ólst upp með for-
eldrum sínum og fjórum bræðrum
en Jóhanna elsta systir þeirra dó í
bernsku. Stofnaður var minning-
arsjóður Jóhönnu Jónasdóttur
sem hélt nafni hennar og minn-
ingu á lofti og styrkti kristniboð.
Fjölskyldan á Grundarbrekku var
mjög áhugasöm um kristniboð í
Afríku, ekki síst starf Gundu Lil-
and í Svasílandi, og studdi það
með ráðum og dáð, Sigurbjörg var
þar enginn eftirbátur hinna.
Tengslin milli Vestmannaeyja og
Svasílands voru sterk um árabil
og sambandið við Afríku styrktist
til muna þegar Páll heitinn Lúth-
ersson fór að starfa þar að kristni-
boði. Fjölskyldan á Grundar-
brekku stóð jafn traust og
Heimaklettur að baki kristniboðs-
starfinu.
Sigurbjörg giftist Viðari Ósk-
arssyni, sem var sonur annarra
náinna vinahjóna mömmu okkar
og móðurömmu og síðar fjöl-
skyldu okkar. Foreldrar Viðars,
þau Þórdís Jóhannesdóttir og
Óskar Þorsteinsson, sýndu okkur
einnig mikinn kærleika og glöddu
okkur á jólum með jólapökkum
eins og fjölskyldan á Grundar-
brekku. Í byrjun hvers nýs árs var
fastur liður að við færum í heim-
boð að Grundarbrekku á nýárs-
dag, afmælisdegi mömmu, og svo
til Óskars og Dísu á þrettándan-
um. Svo komu þau í boð til okkar.
Þessi heimboð voru alltaf mikið
tilhlökkunarefni. Toppurinn á til-
verunni voru svo ársfundirnir í Be-
tel, sem voru eins konar árshátíð
safnaðarins þar sem fólk á öllum
aldri kom fram, spilaði og söng,
farið var í leiki og svo borðaðar
kræsingar sem safnaðarfólk kom
með. Það var ekkert leiðinlegt að
vera Betelingur!
Við biðjum Guð að blessa minn-
ingu Sigurbjargar Jónasdóttur og
hugga ástvini hennar. Að lokum
þökkum við ævilanga vináttu.
Guðrún Margrét,
Guðni og Sigurmundur
Gísli Einarsbörn.
1977 fórum við Hjalli að fara í
Betel. Við frelsuðumst þar og þar
hitti ég Sibbu. Eftir því sem árin
liðu urðum við nánar vinkonur.
Hún bjó uppi í bæ en ég í mið-
bænum. Hún kom oft við hjá mér
þegar hún átti erindi í bæinn. Ég
fór ekki oft til hennar, ég keyrði
ekki bíl en þetta var göngutúr,
svolítið langur en mjög hressandi.
Við vorum saman í kórnum og í
bænahóp, það var bara gaman.
Sibba var góð vinkona og við náð-
um vel saman. Mér verður oft
hugsað til hennar og sakna henn-
ar. Ég ætlaði að líta til hennar að
morgni 1. mars en þá var hún búin
að kveðja. Ég bið Guð að blessa
Viðar og fjölskyldu og styrkja þau.
Ég bið Guð að blessa minningu
hennar.
Kveðja,
Kristjana (Dadda).
Ég á vin sem biður, blessar,
blessun fylgir nafni hans.
Í hans nafni ég þáði,
náðargjöf, minn sigurkrans.
Kenn mér, Jesús, þér að þakka
þína trú og bænargjörð.
Yfir mér og í mér vaki
elskan þín á himni og jörð.
(Birgir Ásgeirsson)
Þessar ljóðlínur úr sálminum
„Ég á vin“ komu svo sterkt til mín
þegar ég hugsaði til elskulegrar
vinkonu minnar Sigurbjargar eða
Sibbu eins og hún var ætíð kölluð.
Sibba hefur nú kvatt jarðvistar
lífsins svið og ég trúi því og treysti
að í Jesú nafni þiggi hún blessun
hans.
Sibba var yndisleg manneskja,
rík að góðum gjöfum, birtugefandi
gæðum. Það var blessun fólgin í
því að kynnast viðhorfi hennar til
lífsins og ef því væri að skipta til
dauðans. Það var henni afar mik-
ilvægt að auðga lífið með birtu og
að skilningnum væri gefið ljós.
Sjálf bar hún, með orðum sínum
og athöfnum, ljós inn í mannlegt
samfélag. Hún talaði aldrei illa um
nokkurn mann. Að ganga á lífsleið-
inni með slíkri manneskju sem
Sibbu hefur vissulega góð mótandi
áhrif.
Vinátta okkar Sibbu hófst þeg-
ar við vorum börn að aldri. Á þess-
um árum áttum við Sibba, ásamt
fjölda annarra barna, það sameig-
inlegt að fara í sunnudagaskóla í
Betel. Ég á eina systur, sem er sex
árum yngri en ég, og ég man hvað
mér fannst mikils um vert að elsku
litla Stella systir mín fengi að
koma með í Betel og taka á móti
blessunarríkum boðskapnum. Við
áttum dásamlega foreldra sem
kenndu okkur bænir og voru með í
bænargjörðinni.
Við Sibba vorum á sama aldri
og skólasystur í Barnaskóla Vest-
mannaeyja. Sibba átti heima á
Grundarbrekku á Skólavegi. Við
vinkonurnar urðum oft samferða í
skólann og áttum þá okkar marg-
víslegu gagnlegu samræður. Á
þeim tíma sem unglingsárin gengu
í garð flutti ég frá Eyjum, frá
kæru frændfólki mínu, félögum og
vinum, þá að verða 13 ára gömul.
Flutti með mínum ástkæru for-
eldrum og systkinum til Njarðvík-
ur.
Það var ætíð mikill samgangur
og kærleiksandi milli systkinanna,
Óskars frænda og Sigurbjargar,
móður okkar systkina, Fidda,
Stellu og Sigþórs. Elskulegu hjón-
in Óskar frændi og Dísa áttu sam-
an tvo frábæra syni, Viðar og Jó-
hannes, sem hafa verið eins og
bræður okkar frændsystkina í allri
tryggð og vinskap. Eiginkona Jó-
hannesar frænda heitir Ásgerður
Margrét, kölluð Maggý. Hún er
mikill og góður fjölskylduvinur.
Þegar unglingsárunum sleppti
dró til tíðinda hjá fjölskyldu okkar
í Eyjum. Viðar frændi og Sibba
vinkona ætluðu að gifta sig og
ganga lífsbrautina saman. Það var
dýrmætt að fá Sibbu í fjölskyld-
una, hún varð strax ein af okkur.
Hinar kæru hjartnæmu minn-
ingar eru svo miklu fleiri og eiga
allar ætíð góðan stað í huga mín-
um og hjarta.
Blessuð sé minning elsku Sig-
urbjargar Jónasdóttur. Innilegar
samúðarkveðjur til Viðars, Jónas-
ar, Hafþórs og fjölskyldna.
Helga Óskarsdóttir.
Hún var frá Grundarbrekku og
kölluð Sibba; þannig munum við
minnast hennar. Í skapi var hún
ljúf og hláturmild, þægileg í um-
gengni en líka viðkvæm. Hún var
meðlimur Betelsafnaðarins og sá
um kristniboðssjóðinn, ásamt
Guðrúnu, móður sinni.
Á hverjum aðalfundi safnaðar-
ins gerðu þær mæðgur grein fyrir
sjóðsflæðinu, innkomu og því sem
sent var utan, annaðhvort í Afr-
íkutrúboð eða til Grænlands. Aldr-
ei bar skugga á og enginn efaðist
um verk þeirra. Sibba var, eins og
við segjum gjarnan, „pottþétt“
fyrir þetta starf.
Hún vann hjá Einari ríka á
skrifstofunni og hið sama fylgdi
henni þar. Verk hennar voru án at-
hugasemda árum saman.
Okkur fannst öll fjölskylda
hennar líta hana þessum augum.
Það sem Sibba tók að sér var vel
gert og samviskusemi hennar
skein út frá henni.
Þegar samdrátturinn var milli
hennar og Viðars Óskarssonar,
eiginmannsins, þá sveif sagan á
milli. Ein unga systirin í Betel
bauð fram vitnisburð sinn á einni
unglingasamkomunni og lauk orð-
um sínum með tilvísun í Hörpu-
strengjasálminn nr. 529 og beindi
augum sínum að Sibbu. Hún end-
aði kórinn í sálminum á sinn ein-
staka hátt og sagði: „Aldrei til Við-
ars þar hnígur sól!“ Hún breytti
aðeins um áherslu með ríkulegu
„s“-hljóði. Allra augu beindust þá
að Sibbu, sem kafroðnaði, og við
unglingarnir fórum upplýstir um
ástarsambandið sem átti ekki að
opinbera alveg strax!
Við komum stundum í heim-
sókn til hennar, sátum þar dags-
part, fengum kaffi, spjall og glað-
værð. Þó að Sibba væri ekkert að
segja neina brandara þá skein sól-
argeisli í hennar tali. Með glettni
og léttum húmor.
Ef eitthvað átti að gera í Betel
þá var Sibba alltaf nálægt, tilbúin
og með sinn liðsauka í starfsem-
inni.
Árum saman sungum við í Be-
telkórnum á samkomunum í Betel.
Við ferðuðumst með kórnum til
Siglufjarðar, Keflavíkur, Reykja-
víkur og Færeyja. Aldrei voru
vandræði að útvega henni húsa-
skjól, hún átti alls staðar trúsystur
sem vildu hafa Sibbu.
Svo liðu árin, heyrnin dofnaði
og hún virtist eiga erfiðara með
samskipti. Aldurinn vinnur ekki
með okkur svo sem, en hið trausta
vinasamband sem Sibba myndaði
með hegðun sinni lokaði aldrei
dyrum fyrir henni.
Þessa trúsystur kveðjum við
með söknuði með þessum fátæk-
legu orðum. Vottum sonum henn-
ar, Jónasi Rúnari og Hafþóri,
ásamt ömmubörnum hennar og
Viðari, eiginmanni hennar, okkar
innilegustu samúð við fráfall þess-
arar kæru trúsystur. Guð huggi
ykkur og blessi minningu heima-
sætunnar á Grundarbrekku, því
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Snorri Óskarsson og
Hrefna Brynja Gísladóttir.
Sigurbjörg
Jónasdóttir
Sálm. 6.3
biblian.is
Líkna mér, Drottinn,
því að ég er
magnþrota,
lækna mig, Drottinn,
því að bein mín
tærast af ótta.