Morgunblaðið - 08.11.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 8. NÓVEMBER 2022
✝
Þórunn Theo-
dórsdóttir
fæddist í Reykjavík
23. mars 1927. Hún
lést 19. október
2022.
Foreldrar henn-
ar voru Kristín
Pálsdóttir og Theo-
dór Jakobsson
skipamiðlari.
Systkini Þórunn-
ar eru: Sigríður, f.
1921, Soffía, f. 1922, Helga, f.
1924, Björn, f. 1926, Páll, f.
1928, og Steinunn, f. 1932. Þau
eru öll látin.
Ung fór Þórunn til Bretlands
í nám í ritaraskóla og vann síð-
an nokkur ár sem slík.
Hún var gift Baldri Jónssyni
og börn þeirra
eru fimm: Einar
Baldvin, f. 1953,
Kristín Soffía, f.
1955, Hildur, f.
1957, Jón Páll, f.
1963, og Margrét,
f. 1965. Barna-
börnin eru sextán
talsins og barna-
barnabörnin
nítján.
Síðustu áratugi
starfsævinnar vann Þórunn
sem bókavörður á bókasafni
Kópavogs og þar var hún sann-
arlega á réttum stað með sína
yfirgripsmiklu þekkingu á bók-
um.
Útförin hefur farið fram í
kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Í göngutúrum niðri í fjöru,
skammt frá heimilinu, svipast
ég stundum um eftir steinum.
Þetta er vani, að glápa á grjót
og reyna að finna stein sem er
kannski asnalegur í laginu,
glansandi eða litríkur. Vani
sem ég tók upp í bústað ömmu
og afa. Í minningunum þaðan,
frá eilífa rokinu undir Eyja-
fjöllum, fer amma stundum í
vaðstígvélum með fötu niður að
ánni og leitar að grjóti. Stund-
um fékk ég að skottast á eftir
henni og hjálpa. Jafnvel kom
fyrir að ég fyndi stein sem rat-
aði í fötuna, en ef þeir voru
nógu flatir og kringlóttir
fleyttu þeir kerlingar á ánni.
Glæsilegustu steinunum raðaði
hún í gluggann hjá dauðu hús-
flugunum og innrammaða fjög-
urra laufa smáranum: Hrafn-
tinnu, hvítskellóttu grjóti og
öðru, helminguðu eins og fugls-
eggi, með glimmeri innan í.
Amma Tóta var þrjósk, sker-
andi kaldhæðin og hún þoldi
ekki væmni en þótti við barna-
börnin ansi ágæt. Það sýndi
hún með því að lána okkur
bækur, kenna okkur að klappa
randaflugum og ef maður var
með kám á kinninni eftir
rabarbarasultuna sem alltaf var
borin fram með kvöldmatnum
þá sleikti hún á sér þumalputt-
ann og nuddaði mann ákveðið í
framan með sígarettuna lafandi
þar til bletturinn var horfinn.
Þegar ég var að vinna í ná-
grenninu fyrir nokkrum árum
kom ég stundum í heimsókn í
pásunni til ömmu og afa. Þá sat
hún við gluggann, reykti og
leysti krossgátur eða las og við
spjölluðum undir malinu í út-
varpinu. Þegar ég var alveg að
sofna hjá eineygða sjúskaða
bangsanum í sófanum lagði hún
frá sér krossgátublaðið, stóð
upp og breiddi yfir mig sjúskað
ullarteppi.
Ég sá hana sjaldan síðustu
árin sem hún lifði en hugsaði til
hennar. Það mun ég gera áfram
og halda áfram að ganga niður
í fjöru og svipast um eftir
steinum sem myndu passa í föt-
una og síðar í gluggakistuna í
bústaðnum hjá smáranum og
húsflugunum sem fyrir löngu
hefur verið sópað í burtu.
Júlía Margrét Einarsdóttir.
Þórunni hitti ég fyrst í gætt-
inni á húsi hennar við Fögru-
brekku í Kópavogi, en ég hafði
þá nýverið kynnst eldri börn-
unum á heimilinu, og ein dætr-
anna vildi gefa mér kettling úr
nýlegu goti þeirra heimiliskatt-
ar. Þórunn heilsaði mér og
þakkaði fyrir að þiggja kett-
linginn og fól mér að gæta hans
vel: miðaldra kona með höfð-
inglegt yfirbragð tók í höndina
á táningsstráknum. Heimilis-
læðan þar í Fögrubrekku var
hvít og hét Rósa Lúxembúrg,
og hún var svolítið sérvitur og
gat verið flókin í umgengni:
gast til dæmis ekkert vel að að-
komufólki, eins og væntanleg-
um tengdasonum og -dætrum
sem þangað slæddust; við þess
konar fólk átti Rósa það til að
verða hvefsin og öfugsnúin.
Nokkrum árum seinna var ég
svo sjálfur orðinn kærasti
þeirrar dóttur sem á sínum
tíma gaf mér kettlinginn, en ég
skar mig þannig úr vonbiðlum
að kisan Rósa, þá að verða
roskin og kannski enn sérlund-
aðri, hóf fljótlega að fagna
komu minni, sótti í mig og vildi
fá klapp á haus og háls með til-
heyrandi mali, horfandi upp í
loft. Þetta taldi Þórunn vera til
vitnis um mannkosti og tók mér
afar vel; mundi auðvitað ekki í
svipinn eftir unglingsstaulanum
sem hún hafði fyrrum hitt í
dyragætt með kettling í fang-
inu, en staðreyndin var auðvit-
að sú að það var líka læða og
álíka sérlunduð og raunar með
alveg sams konar sinnislag og
móðirin Rósa, svo galdurinn
var ekki annar en sá að ég
hafði í gegnum hana lært að
umgangast þess konar dömur.
Þórunn bar vitni um menn-
ingarlegan bakgrunn, þar á
heimilinu var mikil tónlist og
margar góðar bækur; Þórunn
vann að auki lengi á bókasafni
og var þar á heimavelli því hún
las alltaf mikið og átti ég við
hana margar fróðlegar sam-
ræður um bókmenntaleg mál-
efni. Og bæði vorum við katta-
fólk, hún gat jafnvel, merkilegt
nokk, minnt stundum dálítið,
ekki síst í umgengni við fólk, á
gömlu heimiliskisuna Rósu
Lúxembúrg, og líka dóttur
þeirrar kisu sem lenti hjá mér.
Einhvern tímann var Þórunn
að tala um mann eða konu sem
hafði nýlega kvatt þetta jarðlíf
og henni fannst sjónarsviptir
að, og vitnaði þá í skáldkonuna
Karen Blixen sem sagði í bók
um samskonar tilefni: „Det var
som om en kat havde forladt
stuen.“ Og þannig er það auð-
vitað með stóra persónuleika
eins og tengdamóður mína.
Einar Kárason.
Þórunn
Theodórsdóttir
Mundína Ásdís
Kristinsdóttir, eða
Munda, hefur verið
í blakdeild Aftureldingar frá
stofnun og samanstóð deildin
einungis af tólf konum sem
langaði að æfa blak. Síðan hef-
ur mikið vatn runnið til sjávar
og var Munda með í öllu ferl-
inu. Við héldum okkar fyrsta
öldungamót á Varmá 2002 sem
var mikið ævintýri og í kjölfar-
ið stofnuðum við barna- og ung-
lingadeildina okkar. Við rákum
þessar tvær deildir samhliða og
eldri deildin aðstoðaði þá yngri
á mótum og í dómgæslu og átti
Munda marga dómgæsluna á
yngriflokkamótum. Þegar
ákveðið var að taka næsta skref
og stofna meistaraflokk kvenna
kom Munda fljótlega inn í það
ráð auk þess að vera sjúkra-
þjálfari liðsins. Það þýddi ekki
eingöngu líkamlega sjúkraþjálf-
un heldur ekki síður að vera
andlegur sjúkraþjálfari.
Við héldum öldungamót aft-
ur 2010 og 2017 og alltaf var
Munda með í undirbúningi og
vinnu við mótið ásamt því að
spila á því að sjálfsögðu.
Mundína Ásdís
Kristinsdóttir
✝
Mundína Ásdís
Kristinsdóttir
fæddist 30. nóv-
ember 1972. Hún
lést 31. október
2022.
Útför hennar fór
fram 7. nóvember
2022.
Munda var mikil
baráttumanneskja
hvort sem það var
innan vallar eða ut-
an og geislaði af
henni keppnisskap-
ið og er ég ekki í
nokkrum vafa um
að það var það sem
kom henni svo
langt sem raunin
var í hennar miklu
veikindum. Hún
sýndi ótrúlega seiglu og bar-
áttuvilja og jákvæðni í gegnum
allt það ferli en hún leyfði okk-
ur að fylgjast með í gegnum
síðuna sína „Í lífsins ólgusjó,
brosum og njótum“ og titill síð-
unnar segir allt sem segja þarf
um hennar viðhorf til lífsins.
Þar leyfði hún okkur að fylgj-
ast með sinni „fjallgöngu“ eins
og hún kallaði sitt ferðalag og
veikindi. Okkar konur klæddust
bleikum bol, Mundu til heiðurs,
þegar við minntumst Mundu í
upphafi fyrsta leiksins sem
spilaður var eftir að hún
kvaddi. Bleikur október var
henni mikilvægur og við vitum
öll fyrir hvað það stendur og
munum við heiðra Mundu okk-
ar með bleikum októbermánuði
um ókomin ár.
Munda hafði skoðanir á
flestu og lá ekki á þeim. Við
vorum kannski ekki alltaf sam-
mála um nálgun á hlutina en
við vorum alltaf sammála hvert
stefnt var og af hverju við vor-
um í þessu. Við bárum virðingu
fyrir skoðunum hvor annarrar
og unnum að sömu markmið-
um. Það verður mjög tómlegt
að hafa ekki skoðanir Mundu
lengur því þær vöktu mann oft
til umhugsunar. Fyrir utan
starf sitt innan blakdeildar Aft-
ureldingar sinnti hún ákaflega
mikilvægu starfi innan Blak-
sambands Íslands og eiga
margar landsliðsstúlkur henni
mikið að þakka bæði sem leik-
menn og sem persónur utan
vallar og eftir landsliðsferðir
því hún sleppti ekki takinu.
Fyrir hönd blakdeildar Aft-
ureldingar vil ég þakka Mundu
allt hennar frábæra starf sem
hún vann fyrir deildina frá
stofnun. Það verður seint full-
þakkað. Við sendum fjölskyldu
Mundu okkar innilegustu sam-
úðarkveðjur. Mikill persónu-
leiki er fallinn frá langt fyrir
aldur fram og verður hennar
sárt saknað á mörgum víg-
stöðvum en við tökum með okk-
ur baráttu hennar og lífsvilja
og þökkum fyrir þær stundir
sem hún gaf okkur í þessari
jarðvist. Takk fyrir allt og allt.
Hvíl í friði, elsku Munda.
F.h. blakdeildar Afturelding-
ar,
Guðrún K. Einarsdóttir
(Gunna Stína) formaður.
Elsku Munda. Mikið er erfitt
að sjá að einstaklega hetjulegri
baráttu þinni við krabbameinið
sé nú lokið. Einhvern veginn
hafði ég alltaf von í hjarta um
að ef einhver gæti sigrast á
slíkum veikindum þá væri það
þú. Enda búin að sýna það og
sanna svo oft hversu öflug þú
varst, þrautseig, lausnamiðuð,
jákvæð og bjartsýn. Þú barðist
svo ótal sinnum fyrir okkur
landsliðsstelpurnar, stóðst vörð
um heilsu okkar (bæði andlega
og líkamlega), stappaðir í okk-
ur stálinu, hvattir áfram og
varst fyrst og fremst órjúfan-
legur hluti af liðinu.
Fyrir mig varstu alltaf mikill
stuðningur og sýndir því svo
fallegan skilning að ég átti erf-
itt með að vita ekki fyrir fram
hverjum ég yrði með í herbergi
í landsliðsferðum og gaukaðir
þeim upplýsingum alltaf að mér
í trúnaði. Það kunni kvíðapés-
inn í mér svo sannarlega vel að
meta. Þetta sýnir svo skýrt að
þú mættir fólki eins og það er
og að sama skapi komst þú
ávallt til dyranna eins og þú
varst klædd.
Veiruástand síðustu tveggja
ára hafði því miður þau áhrif að
maður fylgdist mest með þér úr
fjarska, í gegnum stöðuupp-
færslur þínar á facebook-
grúppunni og þegar þú komst
og fylgdist með blakviðburðum
úr öruggri fjarlægð. Mér þykir
svo óskaplega vænt um að hafa
fengið að eiga gæðastund með
þér þegar við tókum góðan
göngutúr saman í Laugardaln-
um með Gunnar Hauk minn
nokkurra mánaða í vagninum.
Kanínuhúfan sem þú prjónaðir
á hann og við notuðum daglega
er hlutur sem ég mun varðveita
og hugsa hlýtt til þín í hvert
skipti sem hún yljar litlum
kolli.
Elsku Munda, þú ert og
verður ávallt órjúfanlegur hluti
af mínum landsliðs- og blak-
minningum og ég mun gera allt
sem í mínu valdi stendur til að
halda minningu þinni á lofti.
Kærleikskveðja,
Ásthildur Gunnarsdóttir.
Elsku amma mín. Ég sakna þín mikið. Þú
varst besta amma í heimi, og ég var nafna
þín. Góða ferð í blómalandið. Boð að heilsa
afa, Gústa og Kiddu og líka Bæroni.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sigurður Jónsson)
Þín sonardóttir,
Ásdís Ásgeirsdóttir.
Ásdís Ásgeirsdóttir
✝
Ásdís Ásgeirsdóttir fæddist 4. júlí
1927. Hún lést 26. október 2022. Útför
hennar fór fram 7. nóvember 2022.
Elskulegur faðir minn, sonur, bróðir, mágur,
vinur og fósturfaðir,
HJÁLMTÝR SÆMUNDUR
HALLDÓRSSON
plötu- og ketilsmiður,
sem lést á heimili sínu laugardaginn
29. október, verður jarðsunginn í Seljakirkju fimmtudaginn
10. nóvember klukkan 15.
Kári Sæmundsson
Guðný Hjartardóttir
Kristín Halldórsdóttir Haukur Sigurðsson
Guðni Halldórsson Hildur Mikaelsdóttir
Pétur Haraldsson
Henný Gestsdóttir
Jóhann Sigurðarson
Elskuleg eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
INGIBJÖRG ÞORSTEINSDÓTTIR,
Álftárbakka,
lést á hjúkrunar- og dvalarheimilinu
Brákarhlíð 3. nóvember.
Útför hennar verður gerð frá Borgarneskirkju fimmtudaginn
10. nóvember klukkan 14. Blóm og kransar vinsamlega
afþökkuð en þeim sem vilja minnast hennar er bent á
Alzheimersamtökin á Íslandi.
Arilíus Dagbjartur Sigurðsson
Þorsteinn Arilíusson Heiður Hörn Hjartardóttir
Sigurður Arilíusson Svanhildur Björk Svansdóttir
Friðrik Arilíusson
Dagbjartur Ingvar Arilíusson Svanhildur Valdimarsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
ARNFRÍÐUR AÐALBJÖRG
GUNNARSDÓTTIR,
frá Ábæ í Austurdal,
Skagafirði,
sem lést á hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð í Kópavogi mánudaginn
24. október, verður jarðsungin frá Kópavogskirkju fimmtudaginn
10. nóvember klukkan 15.
Útförinni verður streymt á vefsíðunni
https://youtu.be/o8J_nDs52-w
Einnig má nálgast hlekk á streymi á mbl.is/andlat
Jörundur Helgi Þorgeirsson Edda Björk Þórarinsdóttir
Ragnheiður Guðrún Þorgeirsdóttir
Þóra S. Þorgeirsdóttir Guðmundur Ólafsson
Freyja Júlía Þorgeirsdóttir
Ásgeir Þorgeirsson Anna Margrét Kaldalóns
Nína Björg Þorgeirsdóttir Anders Litsegård
Guðmundur Þór Þorgeirsson
barnabörn, barnabarnabörn
og barnabarnabarnabörn
Elsku Hofdís.
Mikið er búið að
vera erfitt að setjast
niður til að skrifa
kveðjuorðin til þín.
Ég man svo vel þegar ég hitti þig
fyrst. Þú tókst svo vel á móti mér
eins og þú hefðir alltaf þekkt mig.
Þú varst búin að dekka upp glæsi-
legt borð og elda dýrindismat.
Þannig varst þú alltaf, allt svo fínt
og flott. Heimilið þitt alltaf til fyr-
irmyndar og alls staðar skemmti-
legir hlutir sem voru ekki á öðrum
heimilum. Krakkarnir voru alltaf
komnir í smá ævintýraheim þegar
þau komu til þín. Hjá þér var
dansandi og syngjandi górilluapi,
risastórir bangsar og syngjandi
jóasveinn ásamt óteljandi furðu-
verum sem þau höfðu svo gaman
af. En það sem þau höfðu öll mest
gaman af varst þú, þú varst svo
hlý og góð við börnin og okkur öll.
Það var svo augljóst að þú lagðir
þig alla fram til þess að ná sem
Ingunn Hofdís
Bjarnadóttir
✝
Ingunn Hofdís
Bjarnadóttir
fæddist 29. júní
1944. Hún lést 24.
október 2022.
Útförin fór fram
2. nóvember 2022.
flestum stundum
með okkur fjölskyld-
unni. Það var það
sem skipti þig öllu
máli. Það var aðdá-
unarvert að sjá hvað
þú gast gefið börn-
unum mikið þó þú
værir orðin svo mik-
ið veik. Það þurfti
ekki nema einn kuð-
ung og þú náðir þeim
öllum á vit ævintýr-
anna.
En að því sögðu þá er svo
margt sem við tökum með okkur í
þinni minningu. Þrautseigja er
eitt af því. Gunnar þinn er fékk
marga af þínum mannkostum í
vöggugjöf og munum við saman
halda þinni ljúfu minningu hátt á
lofti. Ég veit að þú óttaðist það að
ná ekki að skapa minningar með
börnunum en þú náðir því svo
sannarlega og þau minnast þín
með hlýju og sakna þín mikið.
Þegar ég minnist þín þá eru tvö
orð efst, góð og hlý. Þú varst svo
mikið góð og hlý. Ég átti góða vin-
konu í þér og það þótti mér óend-
anlega vænt um. Takk fyrir allt,
elsku Hofdís.
Þín tengdadóttir,
Rakel.