Morgunblaðið - 27.12.2022, Blaðsíða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 27. DESEMBER 2022
✝
Guðríður Jó-
hanna Ólafía
Júlíusdóttir fædd-
ist á Bíldudal 23.
júlí 1924. Hún lést
á Dvalar- og hjúkr-
unarheimilinu
Grund í Reykjavík
21. nóvember 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Júlíus Guð-
laugsson, bóndi í
Hokinsdal í Arn-
arfirði, f. 2.7. 1891, d. 5.9. 1931,
og Jóhanna Guðrún Jóhanns-
dóttir frá Horni í Mosdal, f.
25.9. 1888, d. 23.1. 1969.
Systur Guðríðar voru Guð-
laug Jóhanna, f. 12.1. 1916, d.
1944, d. 6.5. 1950. 2) Júlíus, f.
23.10. 1953, maki Elinóra Inga
Sigurðardóttir, börn þeirra:
Heiðrún Ýrr, f. 1975, börn
hennar Elinóra Inga, Colin Júl-
íus og Ísak Marvin. Maki: Atli
Sveinn Lárusson. Íris Björk, f.
1979. Maki Ellert Þór Júl-
íusson, dætur þeirra eru Reg-
ína Rós og Júlíana. Sigurður
Jón, f. 1989 maki: Ásta Þórð-
ardóttir. Kristján Jóhann, f.
1995. 3) Sigríður, f. 10.11. 1955,
d. 19.4. 2021, maki: Guðmundur
Jón Elíasson, börn þeirra: Elías
Freyr, f. 1979, maki Kristbjörg
M. Kristinsdóttir, börn þeirra:
Freyja, Guðmundur og Sólveig.
Valur Árni, f. 1982, maki Lára
Hrönn Hlynsdóttir, dóttir
þeirra Sigríður Hrönn. Eva
María, f. 1987, maki Guð-
mundur Freyr Aðalsteinsson,
synir þeirra Theódór og Alex-
ander. Elvar Jón, f. 1989, maki
Þórgunnur Þórðardóttir, börn
þeirra Emilía og Elmar. 4)
Kristján, f. 10.12. 1959, maki
Ástríður Helga Ingólfsdóttir,
dætur þeirra: Júlía, f. 1988,
maki Étienne Ljóni Poisson,
sonur þeirra er Áslákur. Halla,
f. 1994. Ellen, f. 1995.
Guðríður ólst upp á Bíldudal
hjá móður sinni og systrum og
hjá móðurömmu sinni og afa á
Dynjanda í Arnarfirði. Hún
missti föður sinn úr berklum á
unga aldri og vann ýmis störf
fyrir vestan, m.a. í rækjuvinnsl-
unni og kaupfélaginu á Bíldu-
dal o.fl. Eftir að hún fluttist til
Reykjavíkur vann hún ýmis
verslunarstörf, m.a. í Hressing-
arskálanum, við ræstingar í
Verslunarbankanum og síðast í
16 ár við sjúkraliðastörf á Dval-
ar- og hjúkrunarheimilinu
Grund.
Jarðarförin fór fram frá
Dómkirkjunni í Reykjavík í
kyrrþey að ósk hinnar látnu.
21.3. 1997, og
Kristjana Sigríður,
f. 4.9. 1917, d. 8.1.
2001.
Guðríður giftist
17.4. 1954 Ebene-
zer Val Kristjáns-
syni rafvirkja, f.
25.1. 1921, d. 1.2.
2009. Foreldrar
Ebenezers Vals
voru Kristján
Ebenezersson, f.
27.4. 1893, frá Þernuvík í Ög-
urhreppi, d. 23.7. 1972, og Sig-
ríður Einarsdóttir frá Lundi í
Skildinganesi, f. 12.12. 1899, d.
10.7. 1970. Börn Guðríðar eru:
1) Jóhann Francis, f. 27.6.
Mín kæra og hláturmilda
tengdamóðir er látin 98 ára að
aldri. Hún var að vestan, fædd á
Bíldudal, yngst þriggja systra.
Hún átti ekki auðvelda ævi
framan af. Hún missti föður
sinn sex ára úr berklum og lifðu
þær mæðgur við þröngan kost.
Gurra fór snemma að vinna m.a.
í rækjuvinnslunni og í kaup-
félaginu en sagði sjálf að ef hún
hefði haft tækifæri á skóla-
göngu þá hefði hún farið í hjúkr-
un. Gurra missti fyrsta barnið
sitt Jóhann, en hann var sex ára
þegar hann drukknaði í höfninni
á Bíldudal. Þetta hlýtur að hafa
verið mikið áfall fyrir hana, en
aldrei talaði hún um þetta né
vorkenndi sér. Í þá daga bitu
menn á jaxlinn og héldu áfram.
Ég var 17 ára þegar ég fór að
venja komur mínar á Ásvalla-
götu til Júlíusar. Hún var ekki
hrifin og lét mig alveg finna það,
því sonurinn átti að mennta sig
og ekki vera í einhverju stelp-
ustússi. En þetta átti eftir að
breytast og urðum við bestu
vinkonur og gátum hlegið mikið
saman. Gurra var einstakur
húmoristi og sá alltaf spaugi-
legu hliðarnar á öllu. Hún átti
það til að setja saman vísur og
var einstaklega minnug og gat
farið með heilu kvæðabálkana,
hikstalaust, eitthvað sem hún
lærði utan að í barnaskóla.
Gurra reyndist okkur ein-
staklega vel þegar hún tók að
sér að passa Heiðrúnu, fyrsta
barnabarnið, og gerði það í fjög-
ur ár eða þangað til hún fékk
sér vinnu á Grund sem sjúkra-
liði. Þar naut hún sín að vinna
þar til hún var 76 ára og talaði
oft um að sér þætti svo gaman
að búa um rúmin og sinna gamla
fólkinu. En þegar hún þurfti
sjálf að fara á Grund fyrir tæp-
um tveimur árum var hún mjög
ósátt og reið út í okkur fyrir að
skilja sig þar eftir. En hún gat
ekki lengur verið ein heima,
næstum blind og heyrnarlaus.
Gurra missti mikið þegar
Sigga dóttir hennar dó 2021 eft-
ir stutt en erfið veikindi, hún
átti mjög erfitt með að sætta sig
við það og má eiginlega segja að
hluti af henni hafi dáið með
henni. Nú eru þær sameinaðar á
ný í sumarlandinu.
Það er við hæfi að láta fylgja
stöku sem Gurra fór oft með:
Hún amma mín er móðir hennar
mömmu
en mamma er það besta sem ég á.
En gaman væri að gleðja hana ömmu
svo gleðibros á vanga henni sjá.
Hún segir mér oft sögur
þegar líða fer á nótt.
Syngur fyrir mig sálma og kvæðin
fögur,
sofna ég þá vært og undurrótt.
(Höf. ók.)
Minning um fallega, fjöruga
og duglega konu lifir, og þakka
ég henni samfylgdina í 50 ár.
Hafðu þökk fyrir allt.
Sigrúnu Faulk og starfsfólki
Grundar þakka ég fyrir frábæra
umönnun.
Innilegar samúðarkveðjur til
fjölskyldunnar.
Elinóra Inga Sigurðardóttir.
„Svona er þetta og svona fer
þetta,“ sagði amma Gurra iðu-
lega. Hún vissi af eigin raun að
lífið er óútreiknanlegt og ekkert
við því að gera annað en að
reyna að stíga ölduna í lífsins
ólgusjó. Einungis fimm ára varð
hún vitni að því þegar móður
hennar var tilkynnt heima á
Bíldudal að faðir hennar hefði
látist úr berklum, en hann var
sendur suður til Reykjavíkur til
meðferðar. Áföllin urðu fleiri og
áttu eftir að rista dýpra er
amma missti barnungan frum-
burð sinn af slysförum og síðar
einkadóttur sína eftir erfið veik-
indi. Fyrir móðurhjartað er
ekkert sársaukafyllra en að
þurfa að fylgja sínum eigin
börnum til grafar. En amma
hélt á og bar harm sinn í hljóði, í
takt við tíðarandann.
Þrátt fyrir lífsins raunir var
amma ávallt jákvæð og hlý í fasi
og hélt ótrauð áfram með kímn-
ina og hláturinn að vopni.
Amma var stórkostleg persóna.
Lágvaxin, fíngerð og ávallt
elegant til fara. Hún hló dátt og
mikið og það er víst að hláturinn
lengdi líf hennar, þar sem hún
virtist hafa níu líf eins og kött-
urinn. Heimili ömmu og afa á
Ásvallagötunni bar mikinn vott
um natni og glæsileika ömmu.
Hún var ætíð hugulsemin upp-
máluð og stjanaði við okkur, af-
komendur sína, til hins ýtrasta.
Það var ekkert kaffi án með-
lætis. Jafnvel þegar hún var
komin á Grund og krafturinn
farinn að þverra, þá var það
fyrsta sem hún sagði að hún
skyldi fara fram og hella upp á
kaffi fyrir okkur.
Ég hef ætíð sagt að ríkidæmi
lífs míns sé fjölskyldan og varð
ég þess aðnjótandi að fá mikinn
tíma með ömmu alveg frá fyrstu
tíð. Í stað þess að vera á leik-
skóla með jafnöldrum mínum
fékk ég að vera í dekri hjá
ömmu á Ásó. Mínar bestu minn-
ingar eru einmitt þaðan. Það
var ekkert betra en að láta
ömmu Gurru róa með sig. Þá
söng hún og bíaði á mann og
maður hvarf inn í óhulta
draumaveröld. Á Ásó voru tekn-
ar skákir með afa Val og horft á
enska boltann, spiluð spil með
ömmu, ótal fjölskyldusamkund-
ur, hangikjöt á jóladag, dansað
á gamlárskvöld, heimsókn öll
föstudagskvöld á menntaskóla-
árunum, kaffi og „meððí“ oft í
viku og öll hlátrasköllin og allur
kærleikurinn sem fylgdi með.
Amma var sú sem breiddi yfir
mann teppi þegar maður sofnaði
á sófanum og strauk manni blíð-
lega um vangann og var alltaf sú
fyrsta til þess að hringja þegar
einhver í fjölskyldunni var veik-
ur.
Amma bjó áfram á Ásó eftir
fráfall afa og af sínum einskæra
dugnaði hélt hún heimili alveg
til 96 ára aldurs, án aðstoðar.
Skaust niður í Kjötborg til að
sækja nauðsynjar og hljóp upp
tröppurnar með pokana án þess
að blása úr nös. Amma var bæði
ungleg og ung í anda og á ní-
ræðisafmælisdaginn sagði hún
svo eftirminnilega: „Þegar ég
verð orðin gömul þá ætla ég að
minnast þess hversu gaman það
var að vera níræð!“ Þetta var
amma í hnotskurn.
Tilvera okkar er undarlegt
ferðalag, eins og segir í laginu
og við fráfall nákominna mynd-
ast ónotalegar eyður í tilver-
unni. Tómarúm. Eins og nótur
sem týnast úr uppáhaldslaginu.
En með tíð og tíma koma nýjar
nótur í stað þeirra eldri og
mynda nýjan hljóm. Samvera
með ömmu Gurru var afar stór
þáttur í mínu lífi og ég á eftir að
sakna þess að geta ekki kíkt til
ömmu í kaffispjall og hláturs-
þerapíu. En svona er þetta og
svona fer þetta.
Ég þakka þér elsku amma
fyrir allt það sem þú gafst mér
og ég bið góðan Guð að halda í
höndina þína, eins og þú sagðir
alltaf.
Þín
Heiðrún.
Elsku amma Gurra er látin 98
ára að aldri. Ég minnist elsku
ömmu með þakklæti í huga.
Þakklæti fyrir að hafa fengið að
hafa hana svona lengi hjá okkur
og allar góðu stundirnar sem við
áttum saman. Amma var höfð-
ingi heim að sækja, alltaf var
boðið upp á kaffi og meðlæti.
Henni líkaði ekki ef kaffisopinn
var afþakkaður en yfirleitt var
látið eftir henni. Áður en kaffi-
bollinn var kláraður var amma
búin að hella upp á nýtt kaffi því
kaffið þurfti að vera heitt og
nýtt. Amma var algjör skvísa af
guðs náð og fór ekki út úr húsi
nema hárið væri í lagi og vara-
litur á vörum. Einnig var hún
alltaf með naglalakk og vel til-
höfð. Amma var eldklár kona
með stálminni, hún þuldi upp
ljóð, sögur og kvæði sem hún
lærði sem barn og fór létt með.
Hún hafði gaman af því að segja
sögur frá gamla tímanum og oft
fékk maður að heyra sömu sög-
una mörgum sinnum en það var
hluti af því að heimsækja hana.
Amma var mjög fyndin og
skemmtileg, stutt var í hlátur-
inn og grínið hjá henni. Amma
var algjör nagli og töffari,
kvartaði aldrei en með hlýjan
faðm. Ég man enn þá hvað það
var gott að sitja í fangi hennar
sem barn, hún hélt þétt um
mann og róaði og bíaði. Amma
var ekki bara amma heldur góð
vinkona sem verður saknað.
Hvíl í friði elsku amma, minning
þín lifir.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn)
Íris Björk Júlíusdóttir.
Að hjúkra gömlu fólki og las-
burða er göfugt en stundum
vanmetið starf. Vinnufélagi okk-
ar Guðríður Júlíusdóttir
(Gurra) var þó aldrei vanmetin,
hvorki af vinnufélögum né skjól-
stæðingum. Hún starfaði við
umönnun og hjúkrun aldraðra á
Dvalar- og elliheimilinu Grund í
tæpa tvo áratugi og var sjálf
orðin öldruð er hún lét af störf-
um 76 ára. Hún lifði þó fram í
háa elli og andaðist nýverið á
Grund á 99 aldursári eftir stutta
sjúkralegu. Það var okkur mikill
heiður að kynnast Gurru og hún
var mjög eftirminnilegur per-
sónuleiki. Grund er sérstaklega
góður vinnustaður og enn eru
þar starfandi starfsmenn sem
unnu með Gurru fyrir um 20 ár-
um. Við minnumst hennar með
hlýju og ástúð og það var okkur
mikill heiður að fá að annast
hana á lokametrunum. Hún var
vinnusöm og traust, ávallt mætt
fyrst á morgnana og búin að
hella upp á kaffi þegar hinir
mættu til starfa. Dillandi hlát-
urinn ómaði um gangana og
óhætt er að segja að hún hafi
stundum verið pínu stríðin.
Gamla fólkið elskaði hana og
spurði oft um hana þegar hún
átti frí. Gurra var ekki há vexti
en afar sterk og vinnusöm. Hún
lét sér mjög annt um gamla
fólkið á Grund og hjúkraði og
annaðist það eins og best verður
á kosið og af sannri mannúð og
hugsjón. Hún var lífsreynd og
eldklár og hafði unun af því að
endursegja sögur, stundum
heilu sögurnar sem hún hafði
lesið eða bíómyndir sem hún
hafði séð í sjónvarpinu. Hún var
þó ekki mjög félagslynd og
snerist líf hennar að mestu um
heimilið, börnin og barnabörnin
sem voru öll stolt hennar og
yndi. Alltaf var stutt í húmorinn
og stuttu áður en hún dó varð
henni að orði: „Er þetta ekki að
verða búið? Mikið svakalega
langar mig í sígarettu!“ Þessi
hinsta ósk hennar var að sjálf-
sögðu uppfyllt. Við söknum öll
hennar Gurru, hún var frábær
vinnufélagi og afar góð mann-
eskja. Við sendum aðstandend-
um hennar innilegar samúðar-
kveðjur.
Fyrrverandi samstarfskonur
á Grund.
Fyrrverandi samstarfs-
konur á Grund.
Guðríður
Júlíusdóttir
HINSTA KVEÐJA
Elsku amma Gurra mín.
Ég sakna þín og hlátursins
þíns. Alltaf komst maður í
gott skap í nærveru þinni.
Þakklæti er mér efst í huga
þegar ég skrifa þessi stuttu
minningarorð um frábæra
ömmu sem ég er svo ótrú-
lega þakklát fyrir að hafa
átt að. Það er huggun að
vita að þú ert sameinuð
mömmu á ný.
Þín dótturdóttir,
Eva María.
Okkar elskulegi pabbi, afi, bróðir og vinur,
SIGURÐUR ÓLAFUR GUNNARSSON
flugvélstjóri,
lést í faðmi fjölskyldunnar á sjúkrahúsi í
Alícante þriðjudaginn 6. desember.
Jarðarförin verður þriðjudaginn
3. janúar klukkan 13 í Fríkirkjunni í Reykjavík.
Jökull Sigurðsson Guðrún Elva Guðmundsdóttir
Mjöll Sigurðardóttir
Geir Sigurðsson Vilma Kinderyte
Gerður Gunnarsdóttir Grétar Br. Kristjánsson
Gauti Gunnarsson Jacqueline Gunnarsson
og afabörn
Okkar ástkæri eiginmaður, faðir,
tengdafaðir, afi og langafi,
SÆMUNDUR JÓNSSON
bifvélavirkjameistari,
Reiðholti,
lést á Heilbrigðisstofnun Suðurlands
föstudaginn 16. desember.
Útför hans verður frá Árbæjarkirkju Holtum föstudaginn
30. desember klukkan 13.
Blóm og kransar afþakkaðir en þeim sem vilja minnast hans er
bent á kirkjugarð Árbæjarkirkju Holtum – 0308-13-006207.
Streymt verður frá athöfn. Einnig má nálgast hlekk á streymi á
mbl.is/andlat.
Fyrir hönd aðstandenda,
Þórunn Ragnarsdóttir
Ástkær móðir okkar og tengdamóðir,
BJARNVEIG BJARNADÓTTIR
frá Súðavík,
til heimilis á Arnartanga 60,
lést sunnudaginn 18. desember á
LSH krabbameinsdeild.
Jarðarförin fer fram mánudaginn 2. janúar klukkan 13 frá
Guðríðarkirkju í Grafarholti.
Fyrir hönd aðstandenda,
Fríða Metz
Saad Metz Þórður Jónsson
Okkar kæra frænka,
GRÓA GUÐJÓNSDÓTTIR,
Uxahrygg II,
lést á Hjúkrunarheimilinu Lundi Hellu
21. desember. Jarðarförin auglýst síðar.
Fyrir hönd aðstandenda,
Unnur Sveinsdóttir, Kristín Sveinsdóttir
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
HILDIGUNNUR ÞÓRÐARDÓTTIR,
sem lést á líknardeild Landspítalans
þriðjudaginn 20. desember, verður
jarðsungin frá Kópavogskirkju
miðvikudaginn 4. janúar klukkan 13.
Rakel Þóra F. Larsen Keld Larsen
Ásdís M. Finnbogadóttir Magnús Magnússon
barnabörn og barnabarnabarn
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir,
afi og langafi,
ÖRN JÓHANNSSON,
lést mánudaginn 5. desember.
Útför fer fram frá Hallgrímskirkju
fimmtudaginn 29. desember klukkan 13.
Blóm og kransar afþakkaðir.
Edda Jónsdóttir
Örn Þór Arnarson Birna Ólafsdóttir
Börkur Arnarson Lani Yamamoto
barnabörn og barnabarnabarn