Morgunblaðið - 27.12.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 27. DESEMBER 2022
✝
Jón Reynir
fæddist í
Reykjavík 15.
ágúst 1939. Hann
lést á Landspít-
alanum við Hring-
braut 5. desember
2022. Foreldrar
hans voru Hörður
Gestsson, f. 2. októ-
ber 1910, d. 6. mars
1975 og Halldóra
Ólafsdóttir, f. 10.
júní 1921, d. 29. maí 1951. Sam-
feðra systkin voru Margrét, f. 3.
febrúar 1933, d. 28. janúar
1934, Vilborg, f. 13. september
1935, d. 15. ágúst 2002 og
Helga, f. 30. október 1936, d. 8.
febrúar 2016. Kjörforeldrar
Jóns Reynis voru hjónin Eyjólf-
ur Gíslason, f. 2. mars 1876, d.
25. september 1960, og Þuríður
Sigurgeirsdóttir, f. 30. júní
1896, d. 12. júní 1969, á Ytri-
Þurá í Ölfusi.
Jón giftist Sigrúnu Jóns-
dóttur, f. 10. júlí 1937, þann 18.
desember 1960. Þau skildu.
Stjúpsonur Jóns er Stefnir Svan
Guðnason, f. 1958, eiginkona
hans er Ása Kristín Valsdóttir.
Dóttir þeirra er Sigrún Ólöf, f.
1985, eiginmaður hennar er
Jorge L. Bitelli og eiga þau
18. ágúst 1946, d. 13. mars 2022.
Börn Önnu eru: Jóhann Steinar
Steinarsson, f. 1971 og Guð-
finna Björg Steinarsdóttir, f.
1967.
Jón lauk farmannaprófi frá
Stýrimannaskólanum í Reykja-
vík 1961 og skipstjórnarprófi á
varðskip ríkisins frá sama skóla
árið 1965. Hann tók bóklegt
flugleiðsögumannapróf frá
skóla Pan American-flugfélags-
ins í Bandaríkjunum 1962. Jón
hóf sjómennsku á ms. Heklu (I)
sem háseti 1954-55 og síðar á
skipum Skipadeildar SÍS 1955-
59 og ýmsum skipum, íslenskum
og erlendum, 1958-1961. Byrj-
aði sem stýrimaður á vs. Maríu
Júlíu 1961 og var síðan stýri-
maður á öllum varðskipum rík-
isins til 1966. Stýrimaður, af-
leysingaskipstjóri og kafari á
björgunarbát tryggingafélag-
anna ms. Goðanum 1966-1969.
Stýrimaður og afleysingaskip-
stjóri á skipum Skipaútgerðar
ríkisins 1969-1976. Þegar Vest-
mannaeyjaferjan ms. Herjólfur
(II) kom ný til landsins, 1976,
réðst Jón þangað sem skipstjóri.
Hann var áfram skipstjóri á
Herjólfi (III) sem hann sótti,
ásamt áhöfn, 1992 til Flekkef-
jord í Noregi. Síðari ár starfaði
Jón við eftirlit á vegum Fiski-
stofu, meðal annars á Flæmska
hattinum, og sem vaktmaður í
Helguvík á Reykjanesi.
Útförin hefur farið fram í
kyrrþey að viðstöddum ástvin-
um.
tvær dætur, Juliu,
f. 2017 og Ninu, f.
2020. Sonur Ásu er
Ásgeir Fannar, f.
1978. Börn Jóns
Reynis og Sigrúnar
eru: 1) Jóna Ingi-
björg, f. 1960, eig-
inmaður hennar er
Þórir Jóhannsson.
Dóttir þeirra er
Sólrún Klara, f.
1997, unnusta
hennar er Emilía Ingvadóttir.
Sonur Jónu er Kári Svan Rafns-
son, f. 1986. 2) Elfa Björk, f.
1961. Kjörmóðir Elfu er Katrín
Guðmundsdóttir. 3) Eydís Þur-
íður, f. 1964, eiginmaður henn-
ar er Gylfi Kristinn Sigur-
geirsson. Sonur Gylfa er Gylfi
Geir, f. 1991. Dóttir Eydísar er
María Dís Guðmundsdóttir, f.
2001, unnusti hennar er Dom-
inik Walicki, f. 2001. 4) Guðrún
Halldóra, f. 1970, eiginmaður
hennar er Julian Mark Willi-
ams. Þau eiga þrjú börn, öll
fædd 1996: Atli Mark, unnusta
hans er Birta Mjöll Antonsdótt-
ir, f. 1999; Ingi Jón, sambýlis-
kona hans er Kristjana Torfa-
dóttir, f. 1998, og Sóley.
Sambýliskona Jóns Reynis var
Anna Ólöf Björgvinsdóttir, f.
Það er eiginlega hálfsúrreal-
ísk tilfinning, meyr og með kökk
í hálsi, að ætla að skrifa minn-
ingarorð um pabba minn sem lit-
aði líf mitt á svo marga kanta og
vegu.
Á ljósmynd má sjá dreng-
hnokka, kannski sex mánaða,
sem horfir beint í myndavélina
stórum augum, spyrjandi á svip.
Snáðinn situr flötum beinum, í
sínu fínasta pússi, með stóran
hvítan bómullarkraga um háls-
inn, íklæddur síðri fagurlega
prjónaðri peysu, sokkabuxum,
ullarstuttbuxum þar yfir og á
fótum með fallega prjónaða hvíta
leista. Kannski er myndin tekin
um það leyti sem pabbi var sett-
ur í kjörfóstur til eldri hjóna
uppi í sveit. Móðir ætlar syni sín-
um betra líf og vill eiga mynd af
honum til minningar. Eða
kannski voru það Þuríður og
Eyjólfur, væntanlegir kjörfor-
eldrar hans, sem fóru með hann í
myndatöku þegar pabbi kom inn
í þeirra líf á Ytri-Þurá í Ölfusi.
Leiðarljós góðra minninga.
Ég er „tjónka í húsi“, það kallar
pabbi mig þegar ég sem lítil
stelpa fíflast með honum undir
sæng með vasaljós. Pabbi færir
mér djúprauðan silkistranga og
gyllta eyrnalokka frá Indlandi.
Hann skrifar á umboðsblað til
mín „komdu sæl dóttir mín
traust og góð“, sem hann und-
irritar „pabbi litli“. Hann hringir
í mig á fæðingardeildina á Hill-
eröd-sjúkrahúsið í Danmörku og
sendir mér einnig fallegan blóm-
vönd daginn sem hún Sólrún mín
fæðist.
Góðar minningar eru þarna en
það skal segjast að pabbi varð æ
meiri „pabbi“ eftir því sem árin
liðu. Umhyggja og væntumþykja
hans í minn garð virtist stækka
um mörg númer, varð einhvern
veginn áþreifanlegri þegar
barnabörnin komu í heiminn. Þá
var hann til staðar ef þurfti á að
halda, velferð okkar skipti hann
máli. Á annarri ljósmynd er
pabbi að rúnta um Stórhöfða í
Vestmannaeyjum með okkur
Kára Svan, syni mínum, á kagg-
anum sínum, Cadillac Coupe de
Ville ’85-árgerð. Pabbi ók um
eins og kóngur á þeim kagga,
rétt eins og hann sigldi sem skip-
stjóri á Herjólfi í áratugi. Hann
þótti afburða fær og öruggur
sem skipstjóri og átti farsælan
feril alla tíð á sjó.
Pabbi naut ferðalaga um
heiminn með Önnu sinni en hafði
sérstakt dálæti á skemmtiferða-
siglingum til eyja Karíbahafsins.
Og kræsingar á hlaðborðunum
voru ekkert slor. Hann hafði
mikinn áhuga á sögu skipasigl-
inga og björgun skipa. Sumarbú-
staðurinn í Skorradal minnti
helst á sjóminjasafn. Í sólskál-
anum heima hjá honum á Ak-
urbraut stendur stórt módel af
varðskipinu Maríu Júlíu í gler-
kassa ásamt ítarlegri sögu skips-
ins. Önnur áhugamál pabba voru
frímerkja- og myntsöfnun og
tungumálanám en hann dundaði
sér við að læra spænsku, arab-
ísku og þýsku.
Spólum hratt fram í tímann.
Þriðja ljósmyndin sýnir okkur
systur og maka með pabba og
Önnu sambýliskonu hans að
fagna áttræðisafmæli hans á fín-
um veitingastað, eins og kóngi
sæmir. Það er kominn mýkri
svipur á andlit pabba, það örlar á
stolti og auðmýkt í brosi hans.
Elsku pabbi litli, nú umvefur
kærleikurinn þig. Hvíl í friði.
Þín dóttir,
Jóna Ingibjörg.
Elsku pabbi nú er hann horf-
inn á braut.
Það er sárt til þess að hugsa
að ég eigi ekki eftir að hitta hann
framar. Ekki eiga samræður um
pólitík og málefni líðandi stund-
ar. Við gátum legið yfir þeim
samræðum yfir kaffibolla eða í
símanum svo tímunum skipti og
oft voru þær nokkuð heitar því
það kom alveg fyrir að við vorum
ekki alltaf sammála. Það var
gaman að rökræða við hann um
ýmsa hluti, það kom blóðinu á
hreyfingu og oft á tíðum voru
hláturtaugarnar kitlaðar. Hann
var með einstakan orðaforða
sem hann notaði um menn og
málefni og einstakan húmor. Það
sem ég sakna þessara orðaskipta
við hann.
Mamma og pabbi skildu þegar
ég var stelpa og tengslin á milli
okkar dofnuðu um tíma. Pabbi
kynntist Önnu sinni og áttu þau
farsæl 40 ár saman. En tengslin
okkar pabba urðu sterk á ný,
sérstaklega eftir að við Julian
eignuðumst börnin okkar, þrí-
burana, úti í Englandi. Þá var
það hann fyrstur manna sem
keypti flugmiða ásamt Önnu og
við áttum saman góða daga með
nýburunum. Það var ávallt hægt
að treysta á umhyggju hans og
góðvild. Síðan þegar við Julian
keyptum húsið okkar í Garðabæ
var hann okkur innan handar.
Ætíð var hægt að leita til hans
þegar þurfti að gera einhver
verk eða leysa einhver vanda-
mál. Hann var hjálpfús, kunni
nánast svör við öllu og var
einkar handlaginn maður.
Þrátt fyrir að skip og hafið
hafi nánast átt hug hans allan þá
var hann fróðleiksfús um aðra
hluti eins og tungumál og ferða-
lög. Að auki hafði hann gríðar-
legan áhuga á pólitík og fylgdist
vel með henni úr öllum áttum.
Ég minnist ferðalaganna sem við
fórum í þegar ég var krakki með
hlýju. Honum leiddist ekki sólin
og að fara í alls konar skoðunar-
ferðir. Upp úr 1980 var samt
kominn smá leiði hjá honum á
því að fara á sömu áfangastaðina
eins og Mallorca og tóku þá við
ferðalög á skemmtiferðaskipum.
Þannig gat hann forvitnast um
önnur lönd og menningu og ekki
skemmdi fyrir að vera á lúxus-
fleytu þar sem hann fékk góðan
mat.
Hann ferðaðist víða og hafði
unun af því. Fyrir utan að kunna
ensku og dönsku kunni hann
spænsku og lærði arabísku og
það hjálpaði honum á sínum
ferðalögum að ná tengslum við
heimamenn. Honum þótti stærð-
fræði skemmtileg og tók nokkur
námskeið í henni, kominn yfir
miðjan aldur. Síðan var hann
mikill grúskari og safnari, safn-
aði m.a. frímerkjum í gríð og erg
og var hann í sambandi við
nokkrar stofnanir og fyrirtæki
sem sendu honum þau. Hann var
framsóknarmaður fram í fingur-
góma allt þar til fóstureyðinga-
frumvarpið varð að lögum árið
2019 þá þótti honum fulllangt
gengið í þeim efnum og sagði
skilið við flokkinn sem honum
annars þótti verulega vænt um.
Hann var einstakur maður,
hann pabbi, og er hann nú kom-
inn í sumarlandið fagra þar sem
hann hittir Önnu sína og Birtu.
Þú, Guð, sem stýrir stjarnaher
og stjórnar veröldinni,
í straumi lífsins stýr þú mér
með sterkri hendi þinni.
Stýr mínu fari heilu heim
í höfn á friðarlandi,
þar mig í þinni gæslu geym
ó, Guð minn allsvaldandi.
(Vald. Briem)
Hvíl í friði elsku pabbi.
Þín dóttir,
Guðrún Halldóra
Jónsdóttir.
Kæri pabbi.
Nú hefurðu lagt augun þín
aftur í síðasta sinn hér á jörð.
Margs er að minnast og það
sem er efst í huga mér eru góðar
minningar og allt sem ég lærði
af þér og ætla ég að telja upp fá-
ein atriði hér í þessum orðum
mínum: Ég man að sem lítil
stelpa kannski svona þriggja til
fjögurra ára beið ég í ofvæni eft-
ir því að þú kæmir af sjónum ,
því þar varstu oft lengi og jafn-
vel mánuð í einu, ég suðaði í
mömmu og fékk að standa uppi á
eldhúsborði í Skipasundi þar
sem við áttum heima og svo
stökk ég í fangið á þér þegar þú
birtist og alltaf greipstu mig og
ég hafnaði örugg í hlýju fangi
þínu alsæl með að pabbi væri
kominn heim. Svo man ég líka
eftir að þú kenndir mér að ganga
í hálku og ekki veitir af hér á
þessu landi sem við búum á að
kunna það. „Taktu bara alltaf
stutt skref og hæg í hálku Eydís
mín og þá dettur þú ekki.“ Þessu
heilræði hef ég aldrei gleymt og
hef kennt ótal samferðafólki
mínu þetta ráð þitt síðan. Þú
kenndir mér einnig að spara og
eyða ekki í óþarfa hluti. Þú
kenndir mér að kafa í sundlaug
úti á Kanarí, þá var ég tíu ára og
ég man hvað ég var stolt þegar
mér tókst að halda í mér and-
anum alla leið yfir laugina og
uppskar mikið og gott hrós frá
þér að launum. Við gátum einnig
átt í rökræðum oftar en ekki um
stjórnmál í seinni tíð en fundum
alltaf einhverja lendingu í sam-
tölum okkar og vorum farin að
brosa og jafnvel hlæja þegar við
kvöddumst.
Þú varst ekki lengi veikur áð-
ur en þú lést en mikið var skrýt-
ið að horfa á þig, þennan stóra
og sterka mann sem aldrei hafði
kennt sér neins meins um ævina
að vera orðinn rúmlega áttræð-
ur og ganga við göngugrind.
Hugur þinn var alltaf frjór og
þú hafðir ótal áhugamál eins og
að ferðast, hlusta á fallega tón-
list bæði klassíska og svo slædd-
ist Elvis Presley með og
Mannakorn inn á milli. Það var
gott að kynnast þér og fá að
vera dóttir þín. Núna ertu kom-
inn inn í Sumarlandið sæla eins
og það er stundum nefnt og ég
veit að Anna, ástin þín til 40 ára,
og Birta ykkar, sem var ynd-
isleg bichon frise-tík sem var
hjá ykkur í 12 ár, taka vel á
móti þér elsku pabbi. Við
sjáumst hinum megin þegar
minn tími kemur.
Hafðu þökk fyrir allt og
hvíldu í friði. Þín dóttir Eydís.
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Eydís Þuríður
Jónsdóttir.
Þegar ég hugsa til baka og
fer yfir minningarnar sem ég á
um afa þá man ég hvað ég var
montin af honum. Hann var al-
gjör „kall“, með sjóarahúðflúrin
sín og mjög öruggur með sig.
Ég var dugleg að segja vinum
mínum að hann hefði verið skip-
stjóri á Herjólfi. Mér fannst það
svo flott. Ég var oft á tíðum svo-
lítið feimin við hann en það var
einfaldlega vegna þess að ég bar
mikla virðingu fyrir honum og
vildi gera hann stoltan af mér.
Ég sagði honum alltaf frá helstu
afrekum mínum úr fótboltanum
og kunni sérstaklega að meta
hrósin frá honum. Ég mun
sakna þess að sjá pabba minn
opna jólagjöfina frá afa, sem
var, ár eftir ár, hinar stórglæsi-
legu heimildabækur, Útkall.
Þær voru í miklu uppáhaldi hjá
afa, en ekkert svo mikið hjá
okkur fjölskyldunni … Kannski
maður lesi eina bók yfir jólin til
heiðurs Jóni skipstjóra. Ég mun
sakna þín, elsku afi minn.
Þín
Sólrún Klara.
Jón Reynir
Eyjólfsson
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Þegar við Hafþór fórum að
vera saman hafði ég ekki átt afa á
lífi í nokkur ár, það var því kær-
komið að kynnast Gísla og um-
hyggju hans og einlægum áhuga
á fólkinu sínu. Ég ákvað því
snemma, þó bara með sjálfri mér,
að eigna mér part af honum líka.
Hann spurði alltaf hvað væri að
frétta af Skaganum eða að vestan
og ég held að honum hafi nú ekki
Gísli Örn
Gunnarsson
✝
Gísli Örn Gunnarsson fædd-
ist 26. maí 1940. Hann lést
12. desember 2022. Útför hans
fór fram 22. desember 2022.
þótt leiðinlegt að fá Vestfirðing í
fjölskylduna.
Strákarnir okkar Hafþórs
minnast þín með hlýhug og munu
sakna þess að gæða sér á vöfflum
með þér eða spila við þig kúluspil.
Með þakklæti og kærleik í
huga kveð ég þig Gísli minn – að
vestan í þetta skipti.
Blessuð sé minning þín.
Tinna
Gunnarsdóttir.
Það er ekki auð-
velt að setjast nið-
ur til að skrifa
nokkur orð um
hann Nonna bróður minn.
Hann var stórbrotinn persónu-
leiki. Nonni yfirgaf Ísland árið
1978 þar sem hann var ekki
sáttur með útkomu kosning-
anna það árið.
Hann fór til San Francisco
og það tók hann ekki langan
tíma að komast til sjós þar. Síð-
an lá leið hans til Alaska þar
sem hann réð sig á togara og
ekki leið á löngu þar til hann
var orðinn skipstjóri á togar-
anum. Hann vildi eignast sinn
eigin togara. Unnið var sólar-
hringum saman við krabbaveið-
Jón Grímsson
✝
Jón Grímsson
fæddist á 21.
september 1954.
Hann lést í Seattle í
Bandaríkjunum 10.
október 2021. Bál-
för Jóns fór fram
21. október 2021.
ar og eftir enda-
laust puð gat hann
keypt sinn eigin
togara. Hann
stundaði veiðar á
honum við strend-
ur Alaska. Nonni
vildi meira. Hann
fór til Noregs og
þar hannaði hann
veiðarfæri sérstak-
lega til að veiða
lúðu.
Lúðuveiðarnar gengu vel og
allt var í blóma. En þá var sett
bann við lúðuveiðum, sem varð
til þess að Nonni fór á hausinn
og missti togarann. Og þar með
lauk sjómannsferli hans.
Nonni réð sig sem smiður
hjá stóru byggingarfyrirtæki,
hann var ekki búinn að vera
þar lengi þegar hann var orð-
inn verkstjóri og sá um öll þau
verk sem fyrirtækið tók að sér.
Það vafðist ekki fyrir honum
fremur en annað.
Eitt sinn keypti ég mér sum-
arbúðaland í Svíþjóð. Ég vildi
stækka við mig og keypti mér
tvö hús í öðru þorpi sem þurfti
að taka niður á staðnum og
flytja á sumarbúðalandið. Nú
voru góð ráð dýr og ég gerði
mér litla grein fyrir hvað ég
var búin að koma mér út í. Ég
hringdi til Ameríku og bað
Nonna um hjálp. Nonni brá
skjótt við og tók næstu vél til
Svíþjóðar til að bjarga systur
sinni.
Ég sakna hans bróður míns
óendanlega mikið, við vorum
eins og tvíburar enda aðeins tíu
mánuðir á milli okkar.
Nonni barðist hatramlega við
krabbameinið í tvö ár. Hann
ætlaði ekki að gefast upp en
eigi má sköpum renna, segir
máltækið. Í veikindunum vildi
hann koma til Íslands til að
kveðja landið sitt og vini.
Hann lét sig hafa það og
kom á heimaslóðir 14. ágúst,
fárveikur og varð því að stytta
dvölina hér og fara beint heim
til að leggjast inn á spítala í
Seattle.
Nonni dó í faðmi dóttur sinn-
ar 10. október 2021.
Nonni bjó í Bandaríkjunum í
tæp fjörutíu ár, hann fylgdist
alltaf með fréttum frá Íslandi
og hafði sterkar skoðanir á
pólitík hér á landi. Knattspyrna
átti sess í huga hans og hann
ferðaðist frá Seattle til Frakk-
lands þegar Íslendingar kom-
ust á EM 2016.
Nonni var vel upplýstur um
flestalla hluti og hélt fast í
skoðanir sínar. Hann þoldi ekki
þetta óréttlæti sem heltekið
hefur þjóðir heims og barðist
fyrir réttlæti á öllum sviðum.
Hann var svarinn óvinur
Trumps.
Þar sem Nonni taldi sig utan
allra trúarbragða var hann ekki
kvaddur á hefðbundinn hátt.
Haldin var minningarathöfn
fyrir hann í Seattle, í garðinum
hjá dóttur hans. Síðan var hald-
in minningarathöfn á heimili
mínu í Garðabæ. Þar mættu
ætingar og vinir og sungu sam-
an eftir fyrirframákveðinni
dagskrá. Síðasta lagið var
Imagine eftir John Lennon.
Erfitt er að sætta sig við
bróðurmissinn. Mér finnst það
svo óraunverulegt að hann sé
farinn.
Sigrún
Grímsdóttir.