Veiðimaðurinn - 01.09.1967, Qupperneq 13

Núverandi stjórn SVFR. Sitjandi talið frá vinstri: Jóhann Kr. Þorsteinsson, varaformaður, Agnar
Kofoed-Hansen form., Guðni Þ. Guðmundsson, gjaldkeri. Standandi: Guðmundur Hjaltason, fjármilaritari
og Oddur Helgason, ritari.
klakhúsa. Hins vegar eru takmörk fyrir
því hversu mörg seiði árnar geta alið og
á því vaxtarskeiði bíða þeirra margar
hættur, enda dánartala há. Forystumenn
félagsins fylgdust því gaumgæfilega með
þróun laxeldis og eygðu þar þann lang-
þráða möguleika að fjölga laxi í ánum,
ef vel tækist. Árangur var orðinn góður
fyrsta áfangann, eða þar til að seiðin
höfðu lokið við næringarforðann úr poka
sínum. Ef takast mætti að ala þau síðan
í eldisstöð með minni afföllum en ef þau
hefðu verið í ánni, og með hóflegum
kostnaði, væri hægt að fylla ár af laxi án
þess að skerða lífsmöguleika seiðanna,
sem ólust upp í ánni, en nýta ótæmandi
ætisforða sjávarins. Árin 1957—1961 vorn
gerðar eldistilraunir fyrir félagið í eldis-
stöðinni við Elliðaár. Þær tókust misjafn-
lega, því að aðstaða var þar þá öll frum-
stæð, en af þessu fékkst þó dýrmæt
reynsla. Stendur félagið í þakkarskuld við
Erik heitinn Mogensen, fiskræktarfræð-
ing, fyrir elju hans og áhuga. Einnig var
unnið að því að félagið eignaðist eldis-
stiið og lengi leitað að lientugum stað.
Hann þurfti að vera nálægt veiðisvæð-
um félagsins, nóg af góðu, köldu vatni og
rafmagni og í góðu vegarsambandi.
Gönguleið að vera stutt og greið úr sjó
og þar sem vöxtur seiðanna er lítill eða
enginn ef vatnshiti er undir 8 stigum,
var staðarval einnig bundið því skilyrði
að jarðhiti væri fyrir hendi. Margir staðir
Veiðimaðurinn
7