AVS. Arkitektúr verktækni skipulag - 01.06.2003, Qupperneq 33

og nútíðar sem eðlilegast, þá þarf
að vera órjúfanlegt samhengi í
formum, efnum og vinnulagi.
Rossi sagði samruna fortíðar og
framtíðar kristallast í hugmyndinni
um borgina, og að þessi samruni
eigi sér stað á sama hátt og þeg-
ar minni mótar einstaklinginn og
hugsun hans. Saga og minni
borgarinnar felst í svo mörgu,
ekki bara byggingum, ekki bara
sögnum og sagnfræðiritum. Hún
felst, eins og Aldo Rossi mundi
segja, í sameiginlegri vitund borg-
aranna og er borgin endurnýjuð á
hverjum degi með upplifun hvers
og eins af borginni hvort sem hún
er neikvæð eða jákvæð. Með því
að umvefja fortíð sína án þess að
verða mjög upptekinn af henni
eða jafnvel afneita henni eins og
margir módernistarnir gerðu um
miðja seinustu öld, þá má tryggja
það að framhaldið og öll nýsköp-
un haldist í hendur við hringrás
sögunnar. ■
1 Rossi, Aldo. The Architecture of the City.
Oppositions Books. MIT Press 1999 (1982)
2 Rossi, Aldo. The Architecture of the City,
bls.7
2 Rossi, Aldo. The Architecture of the City,
bls. 7 (eigin þýðing) („History exist so long as
an object is in use; that is, so long as a form
relates to its original function.
However, when form and function are ser-
vered, and only form remains vital, history
shifts into the realm of memory.")
Fjótandi leikhúsið, II Teatro del Mondo sem Aldo Rossi hannaði
fyrir Feneyja tviæringinn 1979. Byggingin sem ekki var jarðföst
og mótuð úr því forgengilega efni timbri kom vel til skila
hugmyndum Rossi um arkitektúr og hlutverk hans.
The floating theatre, II Teatro del Mondo, designed by Aldo
Rossi for the Biennale in
Venice, 1979. The building had no foundation, was built of tim-
ber and shows well
Rossi's ideas about architecture and its functíon.
í’ "• ; ' Á ' , : ? >( i

'• ■ ■ mm
r Í'íjju j
■* fejí ÍÍÍH
i >) i t