Heima er bezt - 01.01.2005, Qupperneq 13

C/jaráltan um
BURÐARPOKANA
Það eru ekki nema um þrír áratugir síðan farið var al-
mennt að rétta viðskiptavinum í verslunum burðarpoka úr
pólíetílenplasti undir hverskyns varning, en þeir eru nú
orðnir snar þáttur í lífiflestra manna víða um heim. Ár-
lega er áœtlað að plastpokarnir, sem íbúar heims bera
með sér heim úr búðum, séu hálf til ein billjón að tölu (og
þá er átt við evrópska billjón, það er milljón milljónir!),
sem svarar til um 150 poka á hvert mannsbarn.
Örnólfur •%
Thorlacius
Vaxandi fjöldi umhverfissinna
lítur á plastpokann seni háska-
legan umhverfisspilli, sem
verði að losna við. Notaðir burðar-
pokar liggja eins og hráviði í borgum
og til sveita og hrúgast upp í fjörum.
Þeir fjúka hvarvetna þegar hreyfir
vind og endast í náttúrunni áratugum
saman.
Framleiðendur plastpokanna halda
því fram - og með nokkrum rétti - að
margur umhverfisvandi hljóti að vera
brýnni en þessir pokar, sem séu
„heilsusamleg, lyktarlaus, vatnsþétt,
traust og þægileg tæki til að bera
hluti með sér,” svo vitnað sé í Breska
plastiðnaðarsambandið. Auk þess fer
sáralítið af efni og orku í framleiðslu
þeirra, miðað við margt það sem
mengar umhverfi nútímamanna, þar
með bréfpokana, sem áður voru not-
aðir undir varning úr verslunum. Og
verulegur hluti plastpokanna er end-
urnýttur, sumir sem sorppokar inn í
ruslafötur, aðrir undir notaðar barna-
bleyjur eða undir hundaskít. Loks má
endurheimta hluta af orkunni sem fór
í að framleiða pokana með því að
brenna þeim sem orkugjafa í sorp-
vinnslustöðvum.
Gagnrýnendur benda aftur á móti á
það, að plastpokarnir séu mun meir á
Heima er bezt 13